1. Η αρχή της πραγματικής μου ζωής


   

 H πραγματική μου ζωή αρχίζει τον Γενάρη του 1997, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο με τίτλο «Ο άνθρωπος ως μετασχηματιστής ενέργειας». Οδηγήθηκα εκεί από μία αλληλουχία συμπτώσεων και εντελώς απρόβλεπτα για μένα, καθώς θεωρούσα ότι όλα αυτά γίνονται κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν καν δει τον εαυτό τους, πόσο μάλλον  αφυπνιστεί. Τώρα πια γνωρίζω ότι δεν ήταν συμπτώσεις.

Η διψασμένη μου ψυχή, διψασμένη για κατανόηση και ουσιαστική επικοινωνία, γελούσε με την άγνοια και τις επιφανειακές «προσφορές γνώσεων» που κατέκλυζαν αυτό το χώρο. Γελούσε, μέχρι τη στιγμή που συναντήθηκε με την Αλήθεια και την αναγνώρισε αμέσως στο πρόσωπο μιας φωτεινής γυναίκας που τη χαρακτήριζε η ειλικρίνεια και η έλλειψη κάθε προσωπικού οφέλους και εγωισμού. Και το κυριότερο ... αυτή η γυναίκα εξέφραζε η ίδια με τη ζωή της όλα εκείνα για τα οποία μας μιλούσε. Έκανε πράξη την Αγάπη κάθε στιγμή.

Τότε ξύπνησαν μέσα μου τα εξής υπέροχα: άνοιξε η ψυχή μου, όπως θα έκανε κάθε ψυχή που ποθεί να ζήσει και εμπιστεύτηκα έναν άλλον άνθρωπο, με τον οποίο ήρθαμε αληθινά κοντά. Στην ουσία, έπαψα να είμαι μόνη, γιατί μέχρι τότε είχα την ψευδαίσθηση των σχέσεων, δίχως να έχω βιώσει ποτέ μία επί της ουσίας αληθινή ανθρώπινη σχέση.

Με τον καιρό, άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να ζήσει κανείς σ' αυτή τη δόνηση της αγάπης, γιατί είναι το αντίθετο του εγωισμού. Μόλις η δύναμη αυτή εμφανιστεί, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα επισύρει την αντίδραση του εγώ, το οποίο θα νιώσει ότι απειλείται άμεσα με αφανισμό. Έτσι κι εγώ ένιωσα ότι «πέθαινα». Το συναίσθημα αυτό μου έδειξε πόσο απόλυτα έχω ταυτίσει τη ζωή μου με το εγώ μου και πόσο περιορισμένα αντιλαμβάνομαι τις άπειρες δυνατότητες της ζωής μου. Μόλις άφησα απ' το χέρι το φόβο μου, η ζωή μου απεγκλωβίστηκε κι άρχισε σιγά σιγά να γίνεται πιο φωτεινή κι ελεύθερη. Κατάλαβα ότι αυτή η εσωτερική επανάσταση ήταν η μόνη που μπορούσε να με λυτρώσει πραγματικά.

Στην πράξη, θα δεχόμουν πολλές ήττες από τον εγωισμό μου, ώστε να καταφέρνω να τον αντιλαμβάνομαι όταν «σήκωνε κεφάλι» και να τον παροπλίζω πριν να με κυριεύσει. Κατάλαβα ότι ο δρόμος αυτός ήταν μονόδρομος - μια διαρκής άσκηση που θα γινόταν φύση για να με ελευθερώσει απ' αυτή τη φυλακή της ψυχής μου.

Βίωσα την πρώτη μου συγκλονιστική εσωτερική εμπειρία σε μία εκδρομή με την αγαπημένη μου πια φίλη. Καθόμασταν στη βεράντα του σπιτιού που μέναμε και βλέπαμε το πέλαγος του Αιγαίου. Ήταν νωρίς το απόγευμα κι είχε μια γλυκιά ησυχία. Ένιωθα να έχω γίνει ένα με τη θάλασσα, να έχω συγχωνευθεί με τα δέντρα, το χώμα, τα πουλιά, τα ψάρια, όλους τους ανθρώπους, κάθε τι που ζει και υπάρχει σ' αυτόν τον κόσμο. Είχα κλείσει τα μάτια.

Εκείνη τη στιγμή είδα μέσα μου αυτά τα μάτια, που είναι εδώ ζωγραφισμένα. Είχα την αίσθηση ότι ήταν τα μάτια όλων των ανθρώπων κι όλων των ζώων μαζί. Είχαν απέραντη γλύκα, αγάπη και συγχρόνως αυστηρότητα. Έμειναν να «αιωρούνται» μέσα στην οθόνη του μυαλού μου για ένα λεπτό περίπου, χρόνος αρκετός για να μη τα ξεχάσω ποτέ, κι ύστερα εξαφανίστηκαν αστραπιαία μέσα σε μια σπηλιά. Εκείνο που χαράχτηκε μέσα μου ήταν η απέραντη αγάπη κι η αυστηρότητα του βλέμματος αυτού. Ποιος είσαι; Γιατί ήρθες μέσα μου; Νιώθω πως σε ξέρω, πως σ' έχω ξαναδεί. Τι να σημαίνει αυτή η εμπειρία, που τη βίωσα τόσο ζωντανά και με συντάραξε, σα να έγινε κάποια αποκάλυψη μέσα μου;

Θα το καταλάβαινα αργότερα, όταν θα ερχόταν η στιγμή που θα έβλεπα την αύρα, θα μου αποκαλυπτόταν, δηλαδή, ένα απειροελάχιστο κομμάτι του αόρατου κόσμου. Ελάχιστο, αλλά αρκετό για να αντικρίσω το Φως.

Όποιος δει τον αιθερικό κόσμο, δεν πρόκειται να τον μπερδέψει με τίποτα άλλο, γιατί δεν έχει σχέση με τη φαντασία. Άλλο φαντάζομαι κάτι κι άλλο βλέπω με τα μάτια μου τον αιθερικό κόσμο, δηλαδή σχηματίζεται είδωλο στον εγκέφαλό μου.

Με το πέρασμα των χρόνων κατάλαβα ότι η απόφαση να ακολουθήσω τον δύσβατο και στενό δρόμο της αυτογνωσίας, να παρατηρώ δηλαδή τον εαυτό μου με διαρκή εγρήγορση, ήταν που με έφερε σε αυτή την υπέροχη αποκάλυψη του αόρατου κόσμου. Ένας ολόκληρος, ζωντανός και παλλόμενος κόσμος μού είχε φανερωθεί. Και το πιο σημαντικό, εμφανίστηκαν μπροστά μου Όντα με άπειρη Αγάπη και Σοφία. Ήξερα πως είχα μπει σε μία διαφορετική, υψηλότερη δόνηση και πως ποτέ πια δεν θα ήμουν μόνη.

Από την καρδιά μου ευχαριστώ τη φίλη. Ευχαριστώ και την αγαπημένη μου ζωγράφο που μπήκε ανιδιοτελώς, με ευαισθησία και πίστη σ' αυτή την εργασία και απέδωσε ζωγραφικά, με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, τις εμπειρίες μου από τη θέαση της αύρας.

 
Ελίζαμπεθ Χέικ - Μύηση...*