10. Η θέαση της αύρας με κάνει ευτυχισμένη

 



Βρισκόμαστε σε μια παραλία. Μπροστά μας είναι μία πολύ χαρούμενη παρέα τουριστών. Παίζουν κι ευχαριστούνται. Ο κάθε άνθρωπος έχει δίπλα του το περίγραμμά του, γεμάτο και λευκό που πάλλεται. Το ίδιο και όλα τα αντικείμενα. Είναι σαν (σαν;) να βλέπεις δύο κόσμους μαζί. Ανάμεσά τους πολλά ουράνια τόξα κι ένα μεγάλο, που μου προκαλούν την αίσθηση της γιορτής και της χαράς. Διαπιστώνω ότι πράγματι βλέπω δύο κόσμους ταυτόχρονα. Τι ευλογία!

Διαβάζω στο βιβλίο «Ανθρώπινη Αύρα» του Τζόζεφ Όστρομ, ότι αυτό που βλέπω ονομάζεται αιθερικό σώμα. Αναφέρει, μάλιστα, ότι παλιά το είχαν ονομάσει φάντασμα, πνεύμα, ξωτικό. ¶, το γνωστό μας φάντασμα... Έ, δεν είναι και τίποτα φοβερό. Το αντίθετο ακριβώς, είναι ένα παιχνίδι. Το πρώτο κορδόνι της αύρας των τουριστών είναι λευκό. Αργότερα διαβάζω στο βιβλίο του Michael Newton «Το Ταξίδι των Ψυχών» ότι λευκό χρώμα εκπέμπει η ψυχή που βρίσκεται σε αρχικά στάδια εξέλιξης.

Τα αιθερικά σώματα των τουριστών που βλέπω είναι κι αυτά λευκά. Σκέφτομαι πως  γι' αυτό έχει επικρατήσει ότι τα φαντάσματα είναι όλα λευκά, επειδή είναι ψυχές που βρίσκονται σε αρχικά στάδια εξέλιξης. Γι' αυτό και προσκολλώνται στη Γη ακόμα και μετά την εξαϋλωσή τους.

Κάθε τι που βλέπω το καταγράφω. Δεν παύω ποτέ να είμαι ταυτόχρονα σκεπτική. ¶λλωστε ο σκεπτικισμός εμπεριέχεται στις σπουδές μου, στον τρόπο που μεγάλωσα κι εγώ και όλοι μας. Αλλά τι ακριβώς να αμφισβητήσω; Αυτό που βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια; Θα είναι σα να αμφισβητώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Είμαι, πάντως, ελεγκτική στο τι βλέπω. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι κάθε τι που βλέπω όχι μόνο υπάρχει καταγεγραμμένο σε βιβλία, αλλά το ότι αυτά τα βιβλία ήρθαν στα χέρια μου αφού είχα ήδη δει την αύρα κι είχα ήδη πειραματιστεί κοιτάζοντας σε διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικούς ανθρώπους.

Ξέρω πια ότι η θέαση της αύρας σήμανε την είσοδό μου στον αόρατο κόσμο. Κάθε θέαση της αύρας συνοδεύεται από την αίσθηση μόνιμης ευφορίας, χαράς, γιορτής, Αγάπης. Δεν χρειάζομαι καμία εξήγηση. Είμαι ευτυχισμένη