Σεπτέμβρης 2001, μετά το χτύπημα των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Η φίλη στέλνει θετικές σκέψεις στους ανθρώπους που υποφέρουν. Αφήνεται στα «χέρια» του Δασκάλου να την οδηγήσει. Χωρίς να ξέρω τι κάνει, παρατηρώ πίσω της το λευκόχρυσο Φως. Τα επίπεδα μπροστά από το πρόσωπό της, διαφανή, πάλλονται συνεχώς.

Ταυτόχρονα βλέπω να φεύγει λευκόχρυσο Φως από το σημείο του μετώπου της, ανάμεσα στα μάτια, και μόλις φτάνει σε απόσταση 10 περίπου εκατοστών από το πρόσωπό της, να εξαφανίζεται. Το δέρμα στο μέτωπό της, ανάμεσα στα φρύδια, πάλλεται κι αυτό ανεπαίσθητα.

Κατά διαστήματα, με ρυθμό και περιοδικότητα, βλέπω να βγαίνει απ' αυτό το σημείο ένα λευκόχρυσο σφαιρίδιο, αργά στην αρχή, όπως γεννιέται ένα αυγουλάκι. Λάμπει και χάνεται, σα να εξαφανίζεται αμέσως μετά· ύστερα κι άλλο κι άλλο.

Σκέφτομαι πως η ταχύτητα του φωτός είναι τόσο μεγάλη που γι' αυτό είναι αδύνατον να παρακολουθήσω την κίνηση με γυμνά μάτια κι έτσι η οπτική εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι το λευκόχρυσο σφαιρίδιο εξαφανίζεται.

Μετά από μήνες, διαβάζω στο βιβλίο των Λίντμπιτερ και Μπεζάντ «Σκεπτομορφές», ότι είχαν δει τον Λόγο με τη μορφή ενός λευκόχρυσου σφαιριδίου. Παραθέτω δεξιά την εικόνα από το βιβλίο αυτό, όπου έχουν αναπαραστήσει τον Λόγο, όπως Τον είδαν, και είναι ίδια με τα σφαιρίδια που είδα να βγαίνουν από το έκτο ενεργειακό κέντρο της φίλης.