7. Καθρέφτη καθρεφτάκι μου ...

     
     
 
 
 
 
     
 

Πού θα απευθύνουμε τη «θεμελιώδη ερώτηση» της ζωής μας; Μα στον μαγικό μας καθρέφτη, δηλαδή στον Εαυτό μας.
Αυτός γνωρίζει όντως όλες τις απαντήσεις : πριν έρθουμε
στη Γη, κλείσαμε όλη τη γνώση και τη σοφία βαθιά μέσα μας,
στο βυθό της θάλασσάς μας, κι όταν είναι ανάγκη, σαν τα μικρά ψαράκια, οι απαντήσεις ξεπηδούν στο νου και στην καρδιά μας.

 
     
...
     
     
 
 
 
 
     
 

Ε, λοιπόν, ναι, οι συγκρούσεις είναι πλασματικές, τις δημιουργούν οι καθρέφτες, όχι οι ψυχές μας!
Οι καθρέφτες παραμορφώνουν, υπερβάλλουν και ξεγελούν.
Στην πραγματικότητα εμείς δεν μπορούμε να συγκρουστούμε μεταξύ μας ακόμα και να το θέλαμε γιατί οι τροχιές της ζωής μας είναι παράλληλες. Και να σκεφτείτε ότι ορισμένες φορές
νομίζουμε ότι η σύγκρουσή μας με τον φίλο θα κρατήσει «αιώνια» τη στιγμή που σύγκρουση δεν υπάρχει καν!
Είναι κι αυτός άλλος ένας φανταστικός φόβος στο μυαλό μας.
Ας τον τσακίσουμε όπως του αξίζει!...

 
     
...
     
     
 
 
 
 
     
 

Ξέρετε γιατί πέφτουμε συνεχώς πάνω σ' αυτόν που μας εκνευρίζει; Διότι ο «εχθρός» μας έχει ένα μήνυμα για μας και προσπαθεί σε κάθε συνάντηση να μας το δώσει ... εκνευρίζοντάς μας! Είναι κι αυτός ένας καθρέφτης
που αντανακλά κάποια δική μας ψυχική εκκρεμότητα. Διαφορετικά, θα μας ήταν απλώς αδιάφορος.
Βλέπουμε λοιπόν εμείς στον καθρέφτη
να εκφράζει αυτός τις σκέψεις μας σα να ήταν δικές του.
Κι έτσι μας θυμίζει τη δουλειά που έχουμε να κάνουμε
με τον εαυτό μας και μας καλεί να την αντιμετωπίσουμε. Αχρείαστος ο αχώνευτος,
αλλά έλα που αποδεικνύεται χρήσιμος!