10. Και με τους «κακούς», τι θα κάνουμε;

     
     
 
 

 
 
     
 

Αν εξαφανίσουμε τους καλούς θα εξαφανιστούν και οι κακοί,
κι αν εξαφανίσουμε τους κακούς θα εξαφανιστούν και οι καλοί. Γλουπ! Μήπως να το πάρουμε αλλιώς;
Να δυναμώσουμε τόσο πολύ το Καλό
ώστε το κακό να μας φαίνεται εξασθενημένο, αμελητέο;
Το Καλό είναι η Ενότητα όλων των ιδιοτήτων,
το Καλό είναι η ενοποίηση του Καλού και του Κακού.
Μέσα στο κακό διακρίνουμε πάντα τον ερχομό του Καλού.
Ας το προϋπαντήσουμε λοιπόν, και ας το οδηγήσουμε με κατανόηση στη φιλόξενη δεξαμενή του καλού.

 
     
...
     
     
 
 
Έχουμε κι έναν ωραίο ορισμό για τον «απατεώνα» : να γνωρίζεις την ύπαρξη μιας διχόνοιας και να προσπαθείς να επωφεληθείς ... Αλλά κι ένα από τα χειρότερα αμαρτήματα, δηλ. αστοχίες,
στο δρόμο της Αγάπης, είναι
να εκμεταλλεύεσαι ανθρώπους
που υστερούν ως προς τις νοητικές τους δυνατότητες.
Ο πήχυς είναι τοποθετημένος ψηλά και συ τον περνάς από κάτω αντί να προετοιμαστείς για το μεγάλο άλμα.
 
 
     
 


 
...
     
     
 
 
 
 
     
 

Ό,τι όμως και να κάνει, το κακό, ασθμαίνον, θα μας κυνηγά διαρκώς αλλά μάταια θα ψάχνει για νίκες.
Δεν πάει να ενωθεί όλη η Πονηριά του κόσμου! Μάταιο.
Οι δυνάμεις του κακού μιμούνται ό,τι κάνουν τα καλά παιδιά,
αλλά είναι οι Αιώνια Ηττημένοι.

 
     
...
     
     
 
 

 
 
     
 

Για τους «κακούς» υπάρχει ο ενεργειακός τόπος
όπου βρίσκονται οι ψυχές τους
- ο «άγονος πλανήτης» -
για να σκεφτούν, να αναθεωρήσουν
και στη συνέχεια, να επανέλθουν στη Γη.
Σαν τα παιδιά που μένουν πολλές φορές στην ίδια τάξη.
Εδώ στη Γη εξασκούν τα αντανακλαστικά μας,
τα όρια και τις αντοχές μας
και φροντίζουν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία
που τους έδωσε το σύμπαν για άλλη μια φορά.