Πιστεύω το μετέπειτα

 

60. Το «θέλω» και το «δεν θέλω» ανήκουν στο ίδιο φάσμα, όπως η αγάπη και το μίσος είναι συναισθήματα της ίδιας ποιότητας. Η αγάπη δεν διαφοροποιείται, ως προς τη γενική κατηγορία, από το μίσος, αλλά το αντίθετό της, η αδιαφορία. Το να αγαπάς ή το να μισείς διαφοροποιούνται ως προς την έκφανση, έχουν όμως κοινή βάση που τα τοποθετεί στην ίδια ποιοτικά κατηγορία: την έντονη και διακαή ενασχόληση με το αντι-κείμενο.

Έτσι, λοιπόν, η άρνηση και η κατάφαση μπορεί να αποτελούν κατά βάσιν μία όμοια αντί-δραση προς κάτι. Η διαφορετική αντίδραση δεν συνίσταται στο αντίθετο της κάθε έννοιας από τις δύο, αλλά στην έλλειψη αντί-δρασης. Δηλαδή, είτε άρνηση, είτε κατάφαση, παραμένει στην ουσία αντίδραση, ενώ κακώς η άρνηση θεωρείται ως έλλειψη αντίδρασης.

Η μεταβολή μιας συγκυρίας συμβαίνει όχι όταν εναλλάσσονται οι δύο διαφορετικές-ακραίες εκφάνσεις της δράσης ή του συναισθήματος (και οι ενδιάμεσές τους φυσικά), αλλά όταν καταργείται αυτή η δράση ή το συναίσθημα ως γενικότερη κατηγορία. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που βιώνει το θυμό και τον εκδηλώνει ανοικτά, όπως και ο άνθρωπος που τον έχει αρνηθεί και τον έχει απωθήσει, στην πραγματικότητα βρίσκονται σε κοινό επίπεδο.

Πολλές φορές συμβαίνει να θέλει κάποιος κάτι, και όταν συντρέχουν κάποιοι λόγοι και δεν δύναται να το έχει, το αρνείται και «δεν το θέλει». Εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο με πριν. Η κατάσταση έχει μεταβληθεί εφόσον το «θέλω» και το «δεν θέλω» πάψουν να είναι ισχυρά μέσα του. Τότε αισθάνεται πως «ούτε θέλει», «ούτε δεν θέλει». Γενικότερα, δηλαδή, επεκτείνεται η οριοθέτηση του όντος ως ον και μη ον και αντιδιαστέλλεται με την απουσία του όντος.

Το ον, είτε ως όντος ον (θετικές ιδιότητες), είτε ως μη ον (αρνητικές ιδιότητες) εμπίπτει στην ίδια κατηγορία. Άρα το μη ον έχει οντότητα και παρουσία αντίστοιχη προς το ον.


Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι - το σωστό - εις όλην την ζωή του.


Κι όμως τον καταβάλλει / εκείνο τ' όχι - το σωστό - εις όλην την ζωή του, διότι η ψυχή είναι τότε μόνο ήρεμη, όταν πιστεύει στην Αγάπη, που είναι η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που οδηγεί στο Τέλος που είναι η Αρχή, στο Εν που είναι το Παν. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να χρησιμοποιήσει, αν θέλει, το φόβο ως μέσο για να διδαχθεί το μη-Είναι, γνωρίζει όμως πως ταυτίζεται με το Είναι, και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.

Όσοι μοχθούν και καλλιεργούν τη Γνώση, γνωρίζουν πως ο σπόρος του Καλού είναι πολύ ισχυρός, και μία σταγόνα Καλού - ή Φωτός ή Αγάπης - μπορεί να αντισταθμίσει έναν ωκεανό Κακού. Γιατί ένα μόριο Ύπαρξης είναι απείρως πιο δυνατό από έναν ωκεανό Ανυπαρξίας. Η Ζωή είναι πάντα δυνατότερη και αυτό άλλωστε οδήγησε στην αρχή των Αιώνων, στη Μεγάλη Έκρηξη, όπως το λέμε σήμερα.

Και όλοι όσοι συντάσσονται με το Έργο του Θεού πάνω στη Γη, σπέρνουν τους σπόρους του Νέου Δέντρου που είναι τόσο δυνατό όσο το Φως απέναντι στο σκοτάδι, όσο το Είναι απέναντι στο Μηδ-εν.

61. Ο Ιησούς μάς μίλησε για την Αιώνια Ζωή, και μας την υποσχέθηκε.

Να που μπορούμε τώρα να την καταλάβουμε: η Αιωνιότητα είναι η μετάβαση από τον κόσμο των πολώσεων στον κόσμο του Ενός, Αμετάβλητου και Απαθούς. Η Αιώνια Ζωή δεν έχει σχέση με το χρόνο - άλλωστε, και οι επιστήμονές μας λένε πια πως ο χρόνος είναι κάτι «τεχνητό» -, ούτε φυσικά τοποθετείται κάπου «αλλού», μετά τον θάνατο, κλπ., αλλά ανήκει σ' ένα άλλο επίπεδο νόησης : ανήκει στον χώρο όπου το κάθε πράγμα δεν έχει ανάγκη απ' το αντίθετό του - ή την απουσία του - για να οριστεί, εκεί όπου επομένως δεν υφίσταται ο Λόγος, διότι ο Λόγος ορίζει σ' αυτή τη ζωή, και μέσα απ' αυτό δίνει ύπαρξη. Έτσι, μίλησε για Αιώνια Ζωή, εννοώντας μέσα από το «συνεχής ζωή» την κατάργηση του θανάτου ως «απουσία ζωής». Κατάργησε το θάνατο και έδειξε πως η ψυχή μπορεί να αναχθεί τελικά σ' ένα επίπεδο όπου δεν υφίστανται ζεύγη [δηλαδή Ζωή-θάνατος (= έλλειψη, απουσία ζωής)], αλλά το τελικό Εν. Η ποιοτική μεταβολή του /ε/ σε /ο/ (δηλαδή η λέξη [Ον] που προκύπτει από το [Εν]) δείχνει ακριβώς την ποιοτική διαφορά της Πολωμένης και της Αιώνιας Ζωής. Όταν το Ον ξεφύγει απ' τη συνείδηση της διαίρεσης και της δυαδικότητας, θα μπορέσει να επιστρέψει στο Εν και τότε θα έχει καταργηθεί ο θάνατος ως πολικό/ζεύγος της Ζωής, στο δρόμο που Εκείνος έδειξε με την κάθοδό Του στην ΄Υλη.


Πιστεύω το Μετέπειτα. Δεν με πλανούν ορέξεις
της ύλης ή του θετικού αγάπη. Δεν είν' έξις
αλλ' ένστικτον. Θα προστεθή η ουρανία λέξις
εις της ζωής την ατελή την άλλως άνουν φράσιν.
Ανάπαυσις και αμοιβή θέλουν δεχθή την δράσιν.
Ότε δια παντός κλεισθή το βλέμμα εις την Πλάσιν
θα ανοιχθή ο οφθαλμός ενώπιον του Πλάστου.
Κύμα αθάνατον ζωής θα ρεύσει εξ εκάστου
Ευαγγελίου του Χριστού - ζωής αδιασπάστου.


Ο άνθρωπος που «πάτησε το θάνατο», ψάχνει στο Σύμπαν να αναγνωρίσει τα Φώτα που οριοθετούν το Δρόμο Του.

Ο Ιησούς δημιουργεί το Χρόνο και εκείνος που χάνεται στο παρόν Του ανακαλύπτει το Αιώνιο. Μέσα μας ζει και ολοκληρώνεται ο Κόσμος, και μέσα μας θα ανακαλύψουμε τους νόμους που καθορίζουν το Άπειρο. Αν Τον αναζητάμε, ας ακούσουμε τη Φωνή μας και ας την πιστέψουμε, διότι η Φωνή μας είναι η Φωνή Του και η Φωνή μας δημιουργεί όπως Εκείνος. Εκείνος γεννιέται καθημερινά μέσα από εμάς, διότι Εκείνος είναι το Ανέκφραστο που εκδηλώνεται στους Κόσμους. Αν ξεπεράσουμε το περιστασιακό και το συγκεκριμένο, θα ανακαλύψουμε πως οι εκφάνσεις είναι εναλλαγές του Αμετάβλητου, μορφοποιήσεις του Απέραντου. Όποιος δεν ταυτίζεται με το μερικό, ανακαλύπτει την αιώνια γαλήνη, διότι είναι όλα, και ενώ ταυτίζεται με το Καλό, δεν ταυτίζεται με την μεταστροφή του, και δεν βιώνει πόνο. Ο πόνος είναι σημάδι της αίσθησης της περατότητας. Το Αιώνιο εκφράζεται μέσα από τη χαρά και εκφράζει τη χαρά, επειδή γνωρίζει τις αλλαγές, και μέσα στο Κακό διακρίνει τον ερχομό του Καλού. Μέσα στο Καλό δεν ανησυχεί γιατί εκεί ισορροπεί το Σύμπαν ξανά και ξανά, όσο αναταράσσεται από αντίρροπες δυνάμεις, διότι το Καλό είναι η Ενότητα όλων των ιδιοτήτων, το Καλό είναι η ενοποίηση του Καλού και του Κακού. Το Εν και η απουσία του περικλείονται μέσα στο Εν· το Άπειρο και το Κενό περικλείονται στο Άπειρο. Το παράδοξο είναι πως η Δημιουργία δημιουργεί εκ νέου το Δημιουργημένο· η κάθε Γέννηση ξαναγεννά τον Κόσμο. Ο άνθρωπος, πέρα από τις πύλες αυτού του κόσμου, δεν γνωρίζει διακριτικά σε υπο- και αντι-κείμενα, διότι δεν γνωρίζει το δυικό αλλά την εκπεφρασμένη ενότητα.

62. Βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους προβληματισμένους και ταλαιπωρημένους. Εντείνονται οι ψυχικές ασθένειες και θαμπώνουν οι συνειδήσεις. Ακόμα και οι δικοί Του άνθρωποι παραδίδονται συχνά στις δυνάμεις του σκότους, βυθίζονται στην απαισιοδοξία και Τον ξεχνούν.

Η εποχή που ζούμε είναι εποχή ταραγμένη, διότι η Ανθρωπότητα καλείται ενώπιον των ευθυνών της και ενώπιον αποφάσεων κρίσιμων και αποφασιστικών. Τα λάθη του παρελθόντος ξεσπούν τώρα όλα μαζί, για να κινητοποιήσουν μία νέα έναρξη στη Ζωή. Ακόμα και όσοι δεν ευθύνονται προσωπικά για τη μοίρα του κόσμου, καλούνται να τη συναντήσουν, να γνωρίσουν το αληθινό πρόσωπο της κατάστασης, καθώς και να προγευθούν τα πικρά αποτελέσματά της στη συνέχεια.


Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν' κ' αισθήματα.

Το κακό, η αδράνεια δηλαδή, δρα από την άλλη μεριά αποκοιμίζοντας τις συνειδήσεις, απενεργοποιώντας τους αμυντικούς μηχανισμούς που η Ζωή σαν ένστικτο έχει εμφυσήσει μέσα σε κάθε ον. Η ακινησία είναι ο εχθρός της κίνησης, ο κοσμικός και τελειωτικός θάνατος. Όποιος νικάει την αδράνεια, συντάσσεται με την Αιώνια Ζωή, ο πόθος προς την οποία είναι η Δύναμη της Αγάπης.

Η Ύλη κρύβει μέσα της μεγάλες τριβές (όπως αναφέρει η Φυσική Επιστήμη), ικανές να ακινητοποιήσουν και την πιο δραστήρια κίνηση. Μόνο μία συνεχής παροχή εκ νέου κινητήριας δύναμης μπορεί να νικήσει τις τριβές, και να συνεχίζει την κίνηση. Η δύναμη αυτή προέρχεται από το αιθέριο πεδίο, και είναι η δύναμη της Αγάπης. Χωρίς αυτήν, η Ζωή επιβραδύνεται και κάποτε ακινητοποιείται. Αυτά ήταν τα λόγια Του όταν μιλούσε στους ανθρώπους για την Αιώνια Ζωή, όταν τους έδειξε τον τρόπο να την ανακαλύψουν μέσα από το δικό Του «θάνατο», την ύστατη αυτή θυσία από Αγάπη. Ο «θάνατός» Του τότε νίκησε το θάνατο, νίκησε τη φθορά που οδηγεί στην Αιώνια Ακινησία, και σηματοδότησε το δρόμο της Ανάστασης, της Επαναφοράς στην κίνηση, μέσω της επανατροφοδότησης με τη δύναμη της Αγάπης.


Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ' αρχίσουν
η απολαύσεις του κ' η αμοιβές του.
Πολλαίς στον δρόμο κακουχίαις βρίσκει.
Λόγχαις λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με ταις πλατειαίς των
γραμμαίς· μέσα στα δυό τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώση·
κ' εδώ κ' εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ' το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Αλλά γλυτώνει απ' τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνη
κ' ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για τη βασίλισσα, που θα μας σώση,
για να την αναστήση από τον τάφο
ήλθε να πέση στου σκακιού τον άδη.


Κάποτε, κάποιοι αναζητούσαν το «μαγικό φίλτρο της Αθανασίας»: εμείς όμως γνωρίζουμε πως για κείνον που αισθάνεται την καρδιά του ζωντανή δεν υπάρχει θάνατος ακόμα και στον φυσικό θάνατο. Εκείνος που προσφέρει την επίγεια ζωή του θυσία στο βωμό της Αγάπης για κάτι - άρα και Αγάπης για την ίδια τη Ζωή - εκείνος έχει ανακαλύψει το μυστικό της Αθανασίας.

Ο αιώνας της Ζωής είναι ο δρόμος Του, που περνάει από το ά-χρονο. Όσο η σκέψη μας Τον συνοδεύει, όλα θα μας είναι γνώριμα και οικεία. Το Φως και το Σκοτάδι είναι το ίδιο Ον, είναι η καρδιά που κινείται στο Αέναο Σύμπαν.


Είμ' ο Ιγνάτιος, αναγνώστης, που πολύ αργά
συνήλθα· αλλ' όμως κ' έτσι δέκα μήνες έζησα ευτυχείς
μες στην γαλήνη και μες στην ασφάλεια του Χριστού.


Ο άνθρωπος που γνωρίζει την κατάργηση του θανάτου, βαδίζει το δρόμο της απελευθέρωσης σ' αυτή τη ζωή που θα τον καταστήσει ικανό να εγκαταλείψει τα κατώτερα σώματα. Ο Ένας και Μοναδικός τον καλεί εν τη αμερίστω αγάπη στον δρόμο της Ενότητας, εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ' τη ζωή, όπου δεν υπάρχει η θλίψη, η αγωνία, ο πόνος.

Αυτό βίωσε και ο Σάμιος ανήρ που τώρα πια κείται παρά τον Γάγγη. Επί της τρισβαρβάρου ταύτης γης έζησε βίον άλγους, μόχθου κ' οιμωγής. Στερήθηκε ό,τι περισσότερο αγαπούσε στη ζωή του: φωνή Ελλάδος στερηθείς και των οχθών μακράν της Σάμου. Αφού μέχρι γήρατος κατεκοπίασε, ειργάσθη απνευστί, έγινε ο ίδιος δείγμα της τολμηρής δουλειάς του και ικανής. Όθεν νυν, λέει, ουδέν φρικτόν πάσχω, κ' εις άδην δεν πορεύομαι πενθών. Και ό,τι στερήθηκε - φωνή ελλάδος - θα το αποκτήσει : του λοιπού θα ομιλώ ελληνιστί.

Μην ανησυχούμε λοιπόν όταν πονάμε· να χαιρόμαστε τότε, γιατί κυλάει στις φλέβες μας η Ζωή. Μην ανησυχούμε όταν πληγωνόμαστε από την Αγάπη· να ησυχάζουμε τότε, γιατί νικάμε την ακινητοποίηση. Μην ανησυχούμε όταν αγωνιούμε για την Αλήθεια και το Ψέμα· να πιστεύουμε τότε, πως συμπορευόμαστε με την Αιωνιότητα.

Να λυπόμαστε μόνο για τους ανθρώπους που το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει προσβληθεί από αναλγησία· γιατί γι' αυτούς ο θάνατος είναι απλά θέμα χρόνου.

Μόλις απελευθερωθούμε από την ύλη, δε θα χρειαζόμαστε πια τόσο κόπο για να τροφοδοτούμε την κίνηση, τη δόνηση της ψυχής. Θα νιώσουμε τότε την αληθινή ελευθερία, την αληθινή γαλήνη, σα να κουβαλούσαμε ένα σταυρό σε μια ανηφόρα που οδηγεί στο θάνατο, και να απαλλαχτήκαμε απ' αυτό ...

Ο φόβος δεν αγγίζει τις ψυχές που έχουν ταυτιστεί με την Αλήθεια, γιατί δεν ανήκει στη δική τους διάσταση. Αυτές πατούν στα βήματα που τους έχουν ανοιχθεί, χωρίς φόβο, γιατί δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Ο θάνατος είναι ζωή, ο χώρος είναι η στιγμή.

63. Η σοφία της Ανατολής, ενσωματωμένη στη Μπαγκαβάντ Γκιτά, μας δίνει την έννοια της αιωνιότητος, μέσα από την απάντηση που έδωσε ο θεός του πολέμου στον Ινδό βασιλιά Αρσούνα.


Ο Ινδός Αρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,
μισούσε ταις σφαγαίς. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.
Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη -
(λιγόστεψεν η δόξα του άδειασαν οι ναοί του) -
και μπήκε με θυμό πολύ στου Αρσούνα το παλάτι.
Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει «Θεέ μεγάλε
συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».
Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε «Από μένα
νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.
Καμμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του
μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει»
.


Όταν, μετά από συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση αναρίθμητων προηγούμενων ενσαρκώσεων, ο γήινος άνθρωπος Σιντάρτα, αφυπνίζεται πνευματικά και γίνεται Βούδας, ανακράζει: «Διέτρεξα τον κύκλο πολλών ενσαρκώσεων, αναζητώντας τον αρχιτέκτονα. Είναι σκληρό να γεννιέσαι τόσες φορές. Αρχιτέκτονα, επιτέλους, σε συνάντησα. Δεν θα ξαναχτίσεις ποτέ πια αυτόν τον οίκο». (Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών)

Αλλά και ένα από τα πιο δυνατά κείμενα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, είναι μία επιστολή που έστειλε ο Απολλώνιος Τυανέας στον αυτοκράτορα Βαλέριο, όταν ο δεύτερος έχασε τον γυιό του :

«Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά, ούτε γέννηση υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά. Όταν η ουσία μετατρέπεται σε φύση, αυτό θεωρείται γέννηση, κι όταν η φύση μετατρέπεται σε ουσία, ανάλογα, αυτό είναι θάνατος. Στην πραγματικότητα τίποτε δεν γεννιέται και τίποτα δεν φθείρεται ποτέ, μόνο τη μια στιγμή φαίνεται και μετά γίνεται αόρατο. Φαίνεται εξ αιτίας της πυκνότητας της ύλης και γίνεται αόρατο εξαιτίας της αραιότητας της ουσίας, που είναι πάντα η ίδια και απλώς αλλάζει κίνηση και κατάσταση. Αυτό είναι αναγκαστικά το ίδιον της μεταβολής, που δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά το σύνολο μεταβάλλεται σε μέρη και τα μέρη μετατρέπονται σε σύνολο χάριν της ενότητας του σύμπαντος. Αν ρωτήσει κάποιος τι είναι αυτό που άλλοτε είναι ορατό, άλλοτε αόρατο και υπάρχει άλλοτε με την ίδια μορφή και άλλοτε με την άλλη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το χαρακτηριστικό των διαφόρων γενών του κόσμου να είναι ορατά όταν είναι πλήρη, εξαιτίας της πρόσπτωσης της πυκνότητάς τους στις αισθήσεις μας, και να είναι αόρατα, όταν είναι άδεια εξαιτίας της αραιότητας της ύλης, η οποία με βίαιο τρόπο χύνεται γύρω και ρέει έξω από το αιώνιο μέτρο που την περιβάλλει και που είναι αγέννητο και άφθαρτο.

Γιατί λοιπόν επικρατεί τέτοια ανεξέλεγκτη πλάνη; Επειδή μερικοί νομίζουν πως ό,τι τους συμβαίνει αυτοί το προκαλούν και δεν ξέρουν πως όποιος γεννιέται έρχεται στον κόσμο μέσω των γονιών του και όχι από τους γονείς του, όπως τα φυτά φυτρώνουν μέσω της γης και όχι από τη γη. Κανένα από τα φαινομενικά παθήματα δεν αναφέρεται σε μεμονωμένο αντικείμενο, αλλά μάλλον τα παθήματα του μεμονωμένου αντικειμένου αναφέρονται σε ένα και μόνο φαινόμενο.

Με ποιο άλλο τρόπο θα μπορούσε να το ονομάσει κανείς σωστά εκτός από το να το ονομάσει πρωταρχική ουσία του, γιατί αυτή είναι η μόνη που και ενεργεί και πάσχει και γίνεται τα πάντα για όλα και μέσα από όλα, ο αιώνιος θεός, και χάνει τον χαρακτήρα της μέσω ονομάτων και προσώπων και κακοποιείται. Αυτό είναι το λιγότερο. Το πιο σημαντικό είναι ότι κλαίμε κάποιον όταν από άνθρωπος γίνεται θεός αλλάζοντας τόπο και όχι φύση. Αφού αυτή είναι η αλήθεια δεν πρέπει να πενθείς για τον θάνατο, αλλά να τον τιμάς και να τον σέβεσαι. Η καλύτερη και πιο ταιριαστή τιμή είναι να αφήνεις στον θεό όποιον πήγε σ' αυτόν και ν' ασχολείσαι όπως και προηγουμένως με τους ανθρώπους που σου έχουν εμπιστευτεί να κυβερνάς. Είναι ντροπή, αν γίνεσαι καλύτερος με την πάροδο του χρόνου και όχι με τη σκέψη σου, αφού ο χρόνος διώχνει τη λύπη και από τους κακούς. Η σωστή άσκηση της εξουσίας είναι το σπουδαιότερο, και ο καλύτερος άρχοντας των πιο σπουδαίων πραγμάτων είναι αυτός που κυβερνά πρώτα πρώτα τον εαυτό του.

Δεν είναι ανόσιο να προσεύχεσαι για την αποφυγή αυτού που συμβαίνει εξαιτίας της θείας βούλησης; Αν υπάρχει κάποια τάξη πραγμάτων - που πράγματι υπάρχει - και την επιβλέπει ο θεός, ο δίκαιος δεν θα αρνηθεί τα αγαθά, γιατί κάτι τέτοιο είναι δείγμα πλεονεξίας και θα ανέτρεπε την τάξη, αλλά θα σκεφτεί πως ό,τι γίνεται είναι για καλό. Προχώρα λοιπόν και κάνε το καλό, μοίρασε δικαιοσύνη, παρηγόρησε τους δυστυχισμένους. Έτσι θα διώξεις τα δάκρυα. Μη βάζεις πιο ψηλά το προσωπικό από το κοινό καλό, αλλά το κοινό από το προσωπικό. Έτσι θα παρηγορηθείς. Πένθησες τον γιό σου μαζί με όλο το λαό. Αντάμειψε αυτούς που μοιράστηκαν τη θλίψη σου, και θα τους ανταμείψεις γρηγορότερα αν πάψεις να πενθείς παρά αν κλειστείς στο σπίτι σου. Δεν έχεις φίλους; Έχεις γιό. Αυτόν που έχει πεθάνει; Ναι, αυτόν, θα σου έλεγε ο κάθε λογικός. Ό,τι υπάρχει δεν χάνεται, γιατί θα υπάρχει για πάντα. Αυτό που δεν υπάρχει, γίνεται. Πώς θα γινόταν, αν δεν χανόταν το υπάρχον; Μπορεί κάποιος άλλος να πει πως είσαι ασεβής και άδικος, ασεβής προς τον θεό και άδικος προς τον γιό σου, ή μάλλον ασεβής προς τον γιό σου όσο και προς τον θεό.

Θέλεις να μάθεις τι είναι ο θάνατος; Στείλε και σκότωσέ με μετά απ' αυτά τα λόγια, που, αν δεν με περιβάλλεις πάλι με σάρκα, αμέσως με έχεις κάνει ανώτερο από τον εαυτό σου.»

Όταν περάση η κηδεία σου, αι Μορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Ολύμπου, και θα σε θάψουν εις το Κοιμητήριον του Ιδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

64. Αυτός που χάνει τον προσανατολισμό του στη ζωή πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ξανά προς τον Θεό και από εκεί να αντλήσει παράδειγμα. Ο Θεός εκφράστηκε μέσα από τη Δημιουργία. Δημιούργησε τον Σύμπαντα Κόσμο, επειδή ο Ίδιος υπήρχε στην Αιωνιότητα, και έθεσε την Αρχή των Κινήσεων, επειδή ο ΄Ιδιος υπήρχε στην άρση της. Ο Θεός υπήρξε μέσω της Δημιουργίας Του, δηλαδή μορφοποίησε τον Εαυτό Του, Τον αντικατόπτρισε μέσα σ' αυτήν. Έτσι, το Απόλυτο μορφοποιήθηκε στο Μερικό, το Άχρονο στο Υποκείμενο στη διάσταση του Χρόνου, το Άπειρο στο Υποκείμενο στη διάσταση του Χώρου. Μέσα από τη Δημιουργία, ο Θεός όρισε ένα Πρόσωπο για τον Εαυτό Του με συγκεκριμένες κάθε στιγμή εκφάνσεις. Το Εν έγινε το Άπειρο, με την έννοια της πολλαπλότητος. Η θέληση του Θεού για Αυτοπροσδιορισμό γέννησε τη συγκεκριμενοποίηση κάθε δυνατότητας σε μορφή, έκανε ορατή κάθε σκέψη μέσω δυνατότητας προς αυτή την κατεύθυνση.

Έτσι το Σύμπαν συνέθεσε το Πρόσωπο του Θεού, μέσα στο οποίο ο Δημιουργός αποκρυστάλλωσε την Ταυτότητά Του και όρισε την έννοια της Ύπαρξής Του. Το Σύμπαν, όντας μερικό υποσύνολο του Όντος, μπορεί να μεταβάλλεται επ' άπειρον, να προσλαμβάνει άπειρες μορφές, δεν μπορεί όμως ποτέ να προσλάβει την ολικότητα του Ενός, διότι δημιουργήθηκε ακριβώς για να «διασπάσει» αυτή την ολικότητα και να εκφράσει τις άπειρες επιμέρους δυνατότητές της. Ενώ, λοιπόν, αποτελεί το δυνάμει Εν, δεν μπορεί να το φτάσει πραγματικά, διότι το υποσύνολο δεν γίνεται ποτέ να ταυτιστεί με το σύνολο. Αυτό, με άλλα λόγια, περιγράφει εκείνο που και προηγουμένως έχουμε αναφέρει, πως δηλαδή ο άνθρωπος - ως ουσία του Θεού - δεν μπορεί να βιώσει τη σύνθεση των επιμέρους παρά μόνο νοητικά, δεν μπορεί να αντιληφθεί πρακτικά την συμπύκνωση των αντιθέτων στο ίδιο σημείο, όπως, για παράδειγμα, το ά-φυλο των αγγέλων, δηλαδή την ενοποίηση του αρσενικού και θηλυκού σε ένα «πυκνότερο» στοιχείο (και εδώ θυμίζουμε την αντίστοιχη ενοποίηση των χρωμάτων στο λευκό).

 
Ο Άνθρωπος είναι εκείνος ο κρίκος που συνδέει τον κόσμο του άυλου με τον κόσμο της ύλης. Είναι εκείνο το Εν από το οποίο ξεκινούν οι δύο κόσμοι και εκτείνονται προς το άπειρο, και σ' αυτό είναι εικόνα του Θεού, αφού είναι και εκείνος (ο άνθρωπος) όπως Εκείνος (ο Θεός) το Εν, η αρχή, η υπέρπυκνη στιγμή του δυνάμει. Γι' αυτό ο άνθρωπος είναι τέλειος, αφού έχει την ίδια ταυτότητα με τον Θεό, και αυτή η ζωή του δίνει τη δυνατότητα να εκδηλωθεί στην ύλη και μετά να μεταλλάξει την ύλη σε άυλη ενέργεια, δηλαδή να συνενώσει τους δύο κόσμους, ως γέφυρα όπου συνειδητά συνλειτουργούν τα στοιχεία αυτών των κόσμων.

Η αληθινή Πίστη, λοιπόν, είναι η αυτογνωσία· η διάκριση του όντος από τη διαδικασία της αυτοπραγμάτωσής του. Με άλλα λόγια, η πεποίθηση της μη ταύτισης με τη ροή, αλλά η άρση του Εαυτού υπεράνω της ροής (κίνησης) στο σημείο του αιώνιου και αμετάβλητου είναι. Όταν ο άνθρωπος αισθανθεί αυτήν την κατάσταση, τότε μπροστά στα «μάτια» του μεταβάλλονται όλες οι δοκιμασίες της ζωής σε εναλλαγές της ίδιας ουσίας. Μέσα απ' αυτές - μέσα απ' όλες τις επαναλαμβανόμενες «Αλεξάνδρειες», που έχει ζήσει και αποχαιρετίσει - επαναπροσδιορίζει τον Εαυτό Του και τον ταυτίζει με το Αιώνιο και Άχρονο και Απαθές και Αναλλοίωτο. Ακόμα και η άρση της ύπαρξης - το μεγάλο Όχι - οδηγεί τελικά στη μία και μοναδική κατηγορία του Ενός Όντος - διότι Αυτό ορίζεται και μέσα από το αντίθετό Του, όπως, για παράδειγμα, η Ύλη και η Αντι-ύλη ορίζουν τελικά την Υπερ-ύλη.

Η πραγματική Πίστη είναι η συνειδητοποίηση του όντως είναι.


Πάντα η Αλεξάνδρεια είναι. Λίγο να βαδίσεις
στην ίσια της οδό που στο Ιπποδρόμιο παύει,
θα δεις παλάτια και μνημεία που θ' απορήσεις.
Όσο κι αν έπαθεν απ' τους πολέμους βλάβη
όσο κι αν μίκραινε, πάντα θαυμάσια χώρα.
(...)
Τί εικόνες, τί ρυθμός, τί γλώσσα, τί αρμονία.
(...)
Έτσι περνούν η μέρες, κ' η διαμονή
δυσάρεστη δεν είναι, γιατί, εννοείται,
δεν πρόκειται νάναι παντοτεινή.


Η γήινη ζωή έχει να προσφέρει πολλή χαρά στον άνθρωπο που γνωρίζει την κατάργηση του θανάτου. Αυτός θα αναζητήσει την ευτυχία του στην εξισορρόπηση· θα αγαπήσει τον κόσμο που δημιούργησε μέσα του - ως αυτός τα κρίνει, τα θέλησε, τα βλέπει ωραία· όχι όπως στη φύσι τα είδεν ή τα σπούδασε - όπως ο Θεός αγάπησε τον κόσμο που δημιούργησε μέσα Του. Κάνει αυτό που πρέπει, αρκεί να γνωρίζει πως αυτό είναι αυτό που φαίνεται και όχι αυτό που υπάρχει. Δεν βιάζεται να αντικρύσει αυτό που υπάρχει, γιατί το βλέμμα τρομάζει το ανυπότακτο ζώο και το τρέπει σε φυγή. Περιμένει και αγαπά, γιατί το Έργο του είναι έργο ζωής για κάποιους που θυμούνται μόνο το θάνατο. Έχει μπροστά του το χρόνο να εκπληρωθούν όλα στην ώρα τους. Άλλωστε η ζωή είναι πια όμορφη γι' αυτόν. Τη ζει χωρίς σκέψη, χωρίς αγωνία και ανησυχία. Ξέρει τους κύκλους της και τους περιμένει χωρίς φόβο. Είναι πιστός στην καρδιά του και αυστηρός με τους φόβους του.

Ενεργοποιεί τις αποφάσεις του, υπολογίζοντας πάντα τη νομοτέλεια, δηλαδή το γήινο χρόνο που απαιτείται για την υλοποίηση κάθε ενεργειακής μεταβολής και εμπιστεύεται τον Εαυτό του, που είναι η Ψυχή του μέσα στην Ψυχή του Κόσμου, δηλαδή ο Θεός. Μέσα στην Φαντασία του βασιλεύει η Πραγματικότητα, μέσα στα μάτια του ζει το Φως. Δεν υπάρχει ψέμα, διότι η ψυχή που ζει μέσα στο Φως έλκει εικόνες απ' το Φως. Εμπιστεύεται λοιπόν αυτά που διαβλέπει και κινείται προς τον τόπο που η καρδιά του θεωρεί πάτριο. Εκεί δεν έχει θέση ο φόβος και η ανασφάλεια, γιατί εκεί η Αγάπη ανταμείβεται με Αγάπη, και το Σκοτάδι ανταμείβεται με Φως.


Πλην τι; Πας βράχος δι' εμέ κογχύλιον,
πας πόντος όμοιος προς ομαλόν αγρόν.

Πνεύματα δεν φοβούμ' αέρος πλάγια.
Γελώ με τρικυμίας και ναυάγια.
Η Αλεξάνδρεια η ευρυάγγυα

σώον θα με δεχθή ... ( ... )


Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που θα αρνηθεί τη ζωή;

Ακόμα και ο ίδιος ο Θεός, ο όντων Ων, επέλεξε τη Ζωή για να αυτο-πραγματωθεί. Ο ίδιος ο Δημιουργός εισχώρησε στο Δημιούργημά Του για να ανα-γνωριστεί. Η ζωή μας είναι η επιβεβαίωση της Ζωής. Όσα φέρνει μπροστά μας είναι όσα θα μας υπενθυμίσουν την αλήθεια και την οδό της επιστροφής στο Είναι. Γι' αυτό δεν πρέπει να ταυτιζόμαστε με το Έχειν, διότι το έχειν είναι το μέσον δια του οποίου συνειδητοποιείται το είναι.