3. Το μυαλό μου προσπαθεί να ανέβει τα σκαλοπάτια του απείρου

 

Θέλω να γράψω τις σκέψεις που ξεπηδάνε μόλις αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο από έγνοιες καθημερινές ... και τότε ένας κυκεώνας ερωτημάτων και ανασφαλειών εισβάλλουν με μανία και με αιφνιδιάζουν. Αισθάνομαι ξένη μέσα στο ίδιο το σώμα μου, δεν είμαι εγώ που πίστευα, είμαι ένα χάος από βάθος και αντίληψη, ψάχνω για τέλος μα δεν έχω ούτε αρχή.

Μια τεράστια τρύπα από σκοτάδι και φως ... που ξεκινά απ' το πουθενά και φθάνει στο τίποτα, όλες οι έγνοιες μου προσωρινές δικαιολογίες και οι επιθυμίες μου αυταπάτες του μυαλού.

Παρ' όλα αυτά, τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου ζούσα με εντάσεις και μεγάλα πάθη, έχοντας τη βεβαιότητα του σπουδαίου σε ό,τι όριζα σαν στόχο.

Πώς φτάνει κανείς κάποτε να προσπερνάει ό,τι ως πριν από λίγα χρόνια ήταν ολόκληρη η ζωή του; Μετά από πόσες φουρτούνες φτάνεις κάποτε να ξεδιαλύνεις καταστάσεις και ανάγκες που νόμιζες κυρίαρχες και παντοτινές ... πόσος κόπος, πόσος πόνος, πόση αγωνία για να δεις ένα τόσο απλό κατά τα άλλα γεγονός σαν αυταπάτη ... πόσες ζωές για να φτάσεις να εντοπίσεις την ψευδαίσθηση του «μεγάλου», του «σημαντικού» ...

Ξέρεις, γλυκιά μου, η ζωή μου έχει πάρει μια αφηρημένη μορφή ... τώρα τελευταία το εντόπισα νομίζω. Βέβαια γενικότερα τελευταία, αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τις έννοιες. Όταν σκέφτομαι κάποιο πρόβλημα, σπάνια το θεωρώ δικό μου. Παρακολουθώ τα πάντα σαν προσωρινές καταστάσεις και πιάνω εμένα ψύχραιμη, σχεδόν απαθή να συμμετέχει από απόσταση. Βέβαια, ξέρουμε πως κατά βάθος έτσι είναι τα πράγματα, μα ακόμα με παραξενεύει η στάση μου ...