23. Τα μηνύματα που μάθαμε
να διαβάζουμε ...

Επανέρχομαι στους ήρεμους ρυθμούς μου και δοξάζω Αυτόν που με δημιούργησε ... όλες μου οι ατέλειες δικές Του είναι, και οι ανησυχίες μου δρόμοι για να Τον φθάσω. Τότε καταλαγιάζω και απλά με οδηγεί η σκέψη Του και με ηρεμεί το τέλος ... που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αρχή του δρόμου Του. Όλα είναι δρόμος, όλα είναι αφετηρία και τέλος μαζί ... οι ανησυχίες μου είναι γήινες μα και βαθύτερα ουράνιες μα και ό,τι με κάνει έτσι, είναι ότι τίποτα δεν φθάνω όσο πατάω με πόδια στη γη.

Και τώρα σε θέματα που δεν παίρνουν αλλοίωση, όπως η αλήθεια που ψάχνουμε μέσα στα Κείμενα, μέσα στη γλώσσα των Δασκάλων!

Μόνο εκεί γαληνεύει το πνεύμα και μόνο εκεί αντιλαμβάνεται την αληθινή Αλήθεια!

Γλυκιά που είναι η ζωή αλήθεια όταν αποκτάς συνείδηση του σκοπού της. Έχει μια απαλότητα τότε, που ακόμα και τα δύσκολα βλέπεις με άλλο μάτι. Μ' αυτό το μάτι το κρυμμένο, που βλέπει δύσκολα, και είναι πραγματική τύχη κάποτε να ανοίξει.

Αποστασιοποίηση σημαίνει ποιοτικότερη επαφή με το άτομο που πάσχει ... όχι αποχή, μόνο σωστό πλησίασμα και άνοιγμα ψυχής για να καταλάβει απόλυτα την έγνοια που του έχουμε, χωρίς τίποτα το φθηνό, τίποτα που να σκιάζει τη διαφάνεια της αγάπης μας.

Το πρόβλημα της αγαπημένης μας φίλης, είναι που έχει μάθει να τα έχει όλα. Δεν θυμάται πως για να τα έχεις όλα, δεν πρέπει να έχεις τίποτα... Εσύ με καταλαβαίνεις τι θέλω να πω, μεταβίβασέ της το.