25. Χτίζεις για να γκρεμίσεις,
ή η μοναξιά της αφαίρεσης

Τα παραγωγικά χρόνια είναι εκείνα που ο άνθρωπος είναι πιο πολύ σώμα ... μετά αρχίζει το αντίθετο: ανακαλύπτει το παιδί που έχασε, και γίνεται πάλι «παιδί με γνώση», αν βέβαια είναι στην τύχη του ... γίνεται όλο και περισσότερο ψυχή! Χτίζει λοιπόν στα «παραγωγικά χρόνια», για να γκρεμίσει στα χρόνια που έρχονται, αρκεί να έχει το κουράγιο ...

 

Για πολλά χρόνια, συλλέγεις, και κάποια στιγμή αφαιρείς ό,τι με τόσο κόπο μάζεψες, γιατί απλά διαπιστώνεις όσο παράλογα φόρτωσες το μυαλό σου και όχι μόνο, με περιττά αντικείμενα ... και έμψυχα καμμιά φορά ... εσωτερικά και εξωτερικά συμβαίνει το ίδιο, μόνο και μόνο για να σκεπάσεις τον εαυτό σου. Ώσπου κάποια μέρα, επόμενο είναι να τον αναζητήσεις. Μα για να τον βρεις πρέπει να αφαιρέσεις πολλά, ανώδυνα και επώδυνα, δεν γίνεται αλλιώς ... ξεγυμνώνεσαι τότε ... είσαι πιο μόνος από ποτέ κι αυτή είναι η πραγματική μοναξιά: η μοναξιά της αφαίρεσης, αφαίρεσης πραγμάτων, ιδεών, ανθρώπων, συναισθημάτων. Κρατάς μόνο εσένα και γνωρίζεις πως όλα τα άλλα υπήρξαν για να σε φέρουν σ' αυτό το Σημείο.

Περιπατητές σε μια ζωή γεμάτη με όλα, ρουφάμε απ' όλα, μέχρι να καταλάβουμε πως έτσι παίζεται το παιχνίδι για όλους μας, έτσι συμβαίνει σε όλες τις ζωές ... άσε που τελευταία κάποιες στιγμές νομίζω πως είμαι και γω μέσα στη ζωή των άλλων. Ταυτίζομαι όσο ποτέ με όλα ... ό,τι κι αν δω κι αν ακούσω γνωστό μου φαίνεται, λες και το έζησα ή το ζω εκείνη τη στιγμή. Είμαι ίσως πιο ανοιχτή, πιο τρυφερή ... ειδικά στην αδικία που από μικρή με ενοχλούσε περισσότερο.