47. Οι ορίζοντες οι δικοί μας τώρα δεν γίνεται να συρρικνωθούν

 

Τι να λέμε τώρα ... Όλα όσα νομίσαμε ως τώρα, όλα όσα αγαπήσαμε ή απωθήσαμε δεν ήταν παρά εικονική πραγματικότητα. Διαφορετικά, δεν θα είχαμε αναθεωρήσει ... χρειάζεται κόπος και χρόνος για την αποκάλυψη. Και ξέρεις κάτι, χρειάζεται και κότσια, προπάντων κότσια. Πόσοι όμως αντέχουν την κατάρρευση; Τι νόημα έχει για τους πολλούς η αποκάλυψη; Επί το πλείστον ο αγώνας είναι να συντηρούμε το ψέμα μας. Πόσοι ασχολούνται με την αλήθεια τους;

Δικαιολογώ βέβαια τη δυσκολία της εποχής και της κατάστασης, μα τίποτα δεν πρέπει να είναι τόσο ισχυρό, που να χαλάει τη δύναμη που βρίσκουμε όταν ακούμε τα λόγια Του και «θυμόμαστε» τα Έργα Του! Αυτό μόνο ειλικρινά είναι η βάση μας, το κουράγιο μας. Όλα τα άλλα που κάποτε μεγεθύναμε, καλύπτοντας ανάγκες, μίκρυναν, έγιναν όσο μικρά ήταν πάντα αφήνοντάς μας μόνο τις πραγματικές αξίες που ανακαλύψαμε ξανά, μετά την τρέλλα της νιότης ...

Η ζωή μας, ούτως ή άλλως έχει πάρει τη μορφή Του. Δύσκολος ο συμβιβασμός για κάτι πιο λίγο. Αυτό πρέπει να μας φθάνει και να έχουμε αντοχή για τη συνέχεια. Κανείς δεν μας διαβεβαιώνει για το αποτέλεσμα γιατί δεν χρειάζεται αυτό, το μόνο που γνωρίζω καλά, είναι πως δεν χάνεις ποτέ ό,τι πολύ αγάπησες. Κι αυτό είναι ό,τι Εκείνος ορίζει και δίνει. Σε μας ήταν γενναιόδωρος και απλόχερος. Ας Του έχουμε εμπιστοσύνη πως όλα θα τα φροντίσει, όλα θα τα γιατρέψει.