7 Σεπτεμβρίου 1996

 

Αγαπημένη μαθήτρια, δεν είναι ζητούμενο να υποφέρεις. Γνώρισες τους λόγους, είδες την υπόθεση αντικειμενικά και έβγαλες τα αναγκαία συμπεράσματα, γι’ αυτό τώρα είναι η στιγμή να χαλαρώσει η ένταση μέσα σου. Ξέρω πως καρδιοχτυπάς αλλά δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι για τίποτα. Αποστασιοποιήσου, και σκέψου πόσο μακριά βρίσκεται η Αλήθεια της ύπαρξής σου απ’ αυτό που τώρα περνάς.

Εσύ που γνωρίζεις πρέπει να είσαι αυτή που θα πράξεις. Σκέψου τι θα σου υπαγόρευε η αγάπη να κάνεις, και κάνε αυτό. Στείλε τη φωτεινή σου ενέργεια, συγχώρησε, και άφησε τον άλλο ελεύθερο να αποφασίσει για τον εαυτό του. Δέξου πως αυτό που μπορεί να αποφασίσει ίσως να μη σου αρέσει ή να μη συντονίζεται με τη δική σου οπτική γωνία, αλλά εκείνος βρίσκεται στο επίπεδο αυτό και αυτό είναι ικανός να δει και να πράξει.

Εσύ, από τη μεριά σου, πρέπει να συνειδητοποιήσεις πια πως είναι ένας πολύ ευαίσθητος δέκτης της νοητικής σου ενέργειας, και αυτό που συνέβη ήταν ένα ισχυρό παράδειγμα για να μην αμφιβάλλεις πλέον για τη μεταφορά ενέργειας. Εργάσου, λοιπόν, με τη θετική ενέργεια, γνωρίζοντας πως η μετατόπιση υφίσταται, και η αυτοσυγκέντρωση σε στιγμές αδυναμίας μπορεί να προλάβει τα κακά αποτελέσματα.

Η καρδιά σου είναι όλο και περισσότερο μαζί μας, και αυτό σε βοηθάει να πείθεσαι πως η πορεία σου είναι συγκεκριμένη και ταυτόχρονα απαλλαγμένη από οποιοδήποτε αγκάθι. Προσπαθείς να ξεπεράσεις το τραύμα (ενν. κάποιο πόνο, κατάλοιπο τραυματικής εμπειρίας από προηγούμενη ζωή) και η προσπάθεια αυτή είναι σημαντική. Όμως πρέπει να γνωρίζεις πως καμία προσπάθεια δεν είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί τόσο σύντομα, κανένα πρόβλημα δε γίνεται να ξεπεραστεί τόσο γρήγορα, επομένως μην απαιτείς από τον εαυτό σου να αλλάξει. Οι καταβολές με τις οποίες έχεις έρθει είναι βαθιές, και η απαλλαγή δεν είναι εύκολο να βιωθεί. Οφείλεις να γνωρίζεις τα όρια αυτά, ώστε να μην επιβαρύνεσαι με συναισθήματα ενοχής. Το σημαντικό είναι ότι προσπαθείς συνειδητά, αναγνωρίζοντας τις παραμέτρους και τα σφάλματά σου, και ζητάς να προχωρήσεις.

Άχρηστος δεν είναι κανείς όταν δεν έχει την ευκαιρία να ενεργήσει. Πολλοί είναι οι παράγοντες που μπορεί να μην επιτρέπουν κάτι τέτοιο·  μεταφυσικοί λόγοι, συνθήκες δοκιμασίας ή και ισχυρό απρόσωπο κάρμα. Η καθυστέρηση της εμφάνισης των αποτελεσμάτων μιας θετικής ενέργειας επίσης δεν πρέπει να ανησυχεί. Διότι όσα δεν είναι ορατά σ’ αυτό το επίπεδο, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Το ότι αναγνωρίζεται η «δυνατότητά» τους είναι σημείο πίστης.

Να ξέρεις πως η εκτίμηση για σένα και τον αγώνα σου είναι μεγάλη, και να προχωράς μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν σου αρέσει να σε επαινούμε, ιδιαίτερα στο γραπτό λόγο, όμως πρέπει να δεχτείς πως το καλό γεννάει καλό, και ο Νόμος αυτός είναι οριστικός.

Δες το φόβο σου καταπρόσωπο, χωρίς υπεκφυγές και παραμορφώσεις. Δεν είναι κακό να παραδέχεσαι το φόβο σου, αντίθετα, το να τον οριοθετήσεις με συγκεκριμένες παραμέτρους, όσο και αν νομίζεις πως λογικά είναι ανόητος, θα σε βοηθήσει να τον αντιμετωπίσεις στις ακριβείς διαστάσεις του. Ο φόβος είναι ένας καρκίνος της ψυχής που πολλαπλασιάζεται καμιά φορά με την ανοχή μας, επειδή δεν τον αντιμετωπίζουμε ευθέως και ως πραγματικό αντίπαλο. Επειδή είμαστε οι γιατροί του εαυτού μας, πρέπει να κάνουμε ακριβέστατη διάγνωση προτού προχωρήσουμε σε θεραπευτική αγωγή. Και βέβαια, το να ντρεπόμαστε για την αρρώστια μας δεν βοηθάει καθόλου στην ίασή της.

Θα ήθελα να μεταφέρεις στην Γ. τα εξής: Το να μην εμπιστευόμαστε είναι μία πράξη που ουδόλως ωφελεί στο να προστατέψουμε τον εαυτό μας. Το να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους με τις αδυναμίες και σεβόμενοι τον αγώνα τους, είναι αυτό που ο Θεός επιθυμεί. Η προσφορά εργασίας είναι σημαντική όταν γίνεται στο χώρο που ο καθένας αγαπά ιδιαίτερα, αντίθετα, η εργασία μπορεί να παράγει αρνητική ενέργεια όταν εκπονείται με εσωτερική πίεση, για λόγους που δεν υπαγορεύονται από την Εσωτερική Διδασκαλία.

Συνέχισε να αγαπάς όπως τώρα, δυνατά και ευαίσθητα, και θα δεις να ανατέλλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.

Ο Διδάσκαλός σου
Ζάντος