21 Μαΐου 1998

 

Η αποστολή σου είναι εξαιρετικά σημαντική, αγαπητό παιδί, και μέσα σου το γνωρίζεις. Όμως το πολεμάς επειδή η ταπεινότητά σου είναι μεγάλη. Βρίσκεσαι όμως εδώ και για έναν άλλο λόγο: διότι πρέπει να αναστήσεις τη ζωή που διέκοψες. Πρέπει να ζήσεις, όσο και αν σου φαίνεται κουραστικό, πρέπει να επιλέξεις τη ζωή.

Φρόντισε να μην του δίνεις (ενν. την ερωτική σχέση) μεγάλη ισχύ στη δική σου ζωή. Αυτό συμβαίνει όταν θεωρούμε πως κάποιος είναι υπεύθυνος για τη δική μας κατάσταση. Κανένας άνθρωπος δεν είναι ικανός να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που δημιουργεί μέσα μας η «μεγάλη αγάπη», η ανάμνηση του θείου Έρωτα, διότι αυτή προορίζεται μόνο για το Αιώνιο και το Ανυπέρβλητο, για τον ίδιο το Θεό. Οι άνθρωποι που προβάλλουν το συναίσθημα αυτό σε απλούς ανθρώπους, τους συνδέουν μ' αυτό – και τον εαυτό τους -, και προσπαθούν να το ζήσουν νομίζοντας πως τους το «προκάλεσε» ο άλλος άνθρωπος, είναι καταδικασμένοι να απογοητευθούν και να πικραθούν, διότι προσπάθησαν να «κλείσουν το Πνεύμα σ' ένα μπουκάλι»… Η Αγάπη δεν πρέπει να συνδέεται με πρόσωπα, όπως η μορφή δεν πρέπει να συνδέεται με το άυλο πνεύμα. Η Αγάπη δεν υφίσταται περιορισμούς και προϋποθέσεις. Αν υπάρξει κάποιος που μας βοήθησε σε μία συγκεκριμένη συγκυρία να την ανακαλέσουμε από το χώρο του Αιωνίου και του Απείρου, δεν πρέπει να τον ταυτίσουμε στη συνέχεια μ' Αυτήν, διότι είναι σαν να ταυτίζουμε τη στιγμή με το χρόνο. Αυτό αναφέρει και η πρώτη από τις δέκα Εντολές, όταν παρακινεί να μην αγαπήσουμε άλλον όσο τον Κύριο και Θεό μας, και να μη συνδέσουμε κανένα άλλο γήινο πρόσωπο με την Αγάπη που μόνο στα όρια Εκείνου μπορούμε να αποδώσουμε.

Τέλος, θέλω να σε συμβουλεύσω να μη γυρίσεις στα παλιά. Η ζωή σου προχωράει μπροστά, καινή και ανέπαφη από το παρελθόν, αν εσύ δεν θελήσεις να τη χρωματίσεις με τη σκιά του. Μην εμπιστεύεσαι τη φωνή των Τυφλών, αλλά βάδισε στα βήματα του Φωτός.

Ιησούς