3. Το παιχνίδι του Φωτός


Από τότε που το «διότι» εμφανίστηκε στη ζωή μου, όλα τα ... φώτα μού φαίνονται ψεύτικα. Ο έρωτας για το ΦΩΣ είναι ο μεγαλύτερος έρωτας πάνω στη Γη.

Και τώρα που γράφω, νιώθω σα να τον ξαναζώ. Τη στιγμή που μεταφέρομαι και πάλι νοερά σ' εκείνη την εμπειρία, βλέπω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή ένα καταπληκτικό μωβ-βιολετί φως να κινείται πολύ γρήγορα ανάμεσα στα δάχτυλά μου.

Εμφανίζεται σαν μια κουκίδα φωτός που ανάβει και σβήνει τόσο γρήγορα, δίνοντας την εντύπωση πως υπάρχουν πολλές φωτεινές κουκίδες πάνω στο πληκτρολόγιο, στο ποντίκι και μπροστά από την οθόνη. Είναι τόσο λαμπερή και τόσο όμορφη... Ακολουθεί ένα «κυνηγητό». Όπου πάω το χέρι μου, η φωτεινή κουκίδα ακολουθεί. Είναι σαν παιχνίδι. Το Φως μέσα στην κουκίδα εντείνεται και γίνεται εκπληκτικά λαμπερό. Έχω την αίσθηση ότι θα δω και κάτι ακόμη. Το σκέφτομαι με το μυαλό κι αυτό εξαφανίζεται. 

Όπως σε κάθε φλερτ, έτσι και στο φλερτ με το ΦΩΣ δεν πρέπει κανείς να φοβάται τίποτα, όσο παράλογο κι αν φαντάζει στο περιορισμένο μας μυαλό. Ο φόβος διώχνει τον έρωτα, ο φόβος διώχνει το Φως.

Στο σκίτσο, τα μωβ τοξάκια δείχνουν την πορεία της φωτεινής κουκίδας. Το Φως που ακτινοβολούσε η κουκίδα απεικονίζεται με κίτρινο. Νιώθω σαν παιδί που παίζει. Γίνομαι ένα παιδί που παίζει. Ονομάζω το παιχνίδι ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΤΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ. Είναι ένα παιχνίδι που απαιτεί καθαρή καρδιά, πλήρη άφεση κι αποκλείει εντελώς την επιπολαιότητα.