13. Τα μηνύματα που δεν θέλουμε να δούμε

 

Επέστρεψα στην Αθήνα. Το βράδυ της
23-2-2002 γύρισα σπίτι μετά τη δουλειά. Τυχαία άρχισα να παρακολουθώ στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ, αφιερωμένο στα γεωμετρικά σχήματα που εμφανίζονται στους αγρούς της Αγγλίας.

Μεταξύ άλλων, το ντοκιμαντέρ παρουσίαζε ένα βίντεο που είχε τραβήξει ένας ερασιτέχνης κινηματογραφιστής.

Είχε καταγράψει ένα βράδυ με την βιντεοκάμερά του δύο χρυσά σφαιρίδια τη στιγμή που, με ορατή από το ανθρώπινο μάτι ταχύτητα και μέσα σε ένα λεπτό, έκαναν κυκλικές κινήσεις πάνω στους αγρούς και σχημάτιζαν μία από τις γνωστές πλέον αγρογραφίες στην Αγγλία.

Τα δύο χρυσά σφαιρίδια στο ντοκιμαντέρ ήταν ίδια μ' εκείνα που είδα να βγαίνουν από το μέτωπο της φίλης και με εκείνο που εικονίζεται στο βιβλίο «Σκεπτομορφές» των Λίντμπιτερ και Μπεζάντ. Το ίδιο αυτό βίντεο παρουσιάστηκε την επόμενη μέρα σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων, για να αγνοηθεί παντελώς, αμέσως μετά. Κανείς δεν ρώτησε για ποιο λόγο καλλιτέχνες θα έφτιαχναν ανώνυμα αυτά τα καταπληκτικής ακρίβειας σχήματα μέσα σ' ένα βράδυ, χωρίς να ανακοινώσουν ένα τέτοιο επίτευγμα - γιατί περί επιτεύγματος πρόκειται - να μπορεί δηλαδή κανείς να φτιάχνει κάτι μοναδικό πάνω στον πλανήτη μέσα σε μια νύχτα.

Φυσικά, όταν ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος ψυχικά να δεχτεί την αλήθεια, έστω κι αν εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, δεν την πιστεύει. Το ερασιτεχνικό βίντεο θεωρήθηκε αποτέλεσμα μοντάζ, δίχως να μας πουν πώς και πού έγινε αυτό το μοντάζ. Κανείς στο ντοκιμαντέρ δεν γνώριζε την ύπαρξη του βιβλίου «Προφητεία από το Μπλε Φως», που έχει ειδικά ασχοληθεί με το θέμα των αγρογραφιών της Αγγλίας. Άλλωστε, όλα αυτά η σύγχρονη επιστήμη τα θεωρεί ακόμη παραψυχολογία.

Τι θα συνέβαινε, όμως, αν αυτή την εμπειρία την είχε ένας επιστήμονας; Το ίδιο το έργο του Τέσλα και των Κίρλιαν δίνει μία πολύ σημαντική απάντηση: ο χώρος που όλα αυτά τα χρόνια θεωρείτο χώρος του αόρατου είναι πλέον επιστημονικά μετρήσιμος και αναγνωρίσιμος.

Το άνοιγμα του Στίβεν Χώκινγκ προς τον πνευματικό κόσμο είναι σαφές από το αποτέλεσμα του ίδιου του έργου του. Το βιβλίο του «Το χρονικό του Χρόνου», στην εικονογραφημένη του έκδοση, έχει διαβαστεί παγκοσμίως σχεδόν τόσο όσο και η Βίβλος. Η αύρα του Χώκινγκ, ενός από τους φυσικούς που έχουν επηρεάσει την εξέλιξη της Φυσικής επιστήμης όσο λίγοι στις μέρες μας, είναι μωβ.

Σκέφτομαι ότι η επιστήμη δεν είναι αντίθετη στις πνευματικές εμπειρίες. Ακριβώς μέσα από τέτοιες εμπειρίες βρίσκει νέους δρόμους αναζήτησης και πειραματισμών, διευρύνοντας τους ορίζοντες της ανθρωπότητας. Ο επιστήμονας, εκτός από την συνεχή κατάρτιση και την επιμονή, στηρίζεται στην έμπνευση, δηλαδή σ' αυτό που ενσταλάζουν μέσα μας οι Οδηγοί μας. Η έμπνευση εκπορεύεται από τον πνευματικό κόσμο ώστε να υλοποιήσουμε στον τρισδιάστατο, υλικό κόσμο μας το καινούργιο. 

Ας ξαναδούμε την περίπτωση των αγρογραφιών της Αγγλίας. Το σημαντικότερο εύρημα είναι ότι μετά από επιστημονικές μετρήσεις βρέθηκε το εξής: μέσα στο ίδιο χωράφι όπου είναι χαραγμένη μία αγρογραφία, ο χρόνος για κάποιον που βρίσκεται έξω απ' αυτήν και για κάποιον που στέκεται μέσα σ' αυτήν, είναι διαφορετικός· μέσα στην αγρογραφία είναι αμβλυμμένος. Γιατί άραγε;

Τις περισσότερες φορές που κλείνω τα μάτια μου, βλέπω αυτούς τους κύκλους, όπως είναι χαραγμένοι και στα σχήματα των αγρών της Αγγλίας. Είναι ζωντανοί, πάλλονται μέσα τους διαρκώς και μου δημιουργούν την αίσθηση ότι ο Κόσμος είναι άπειρος, τεράστιος κι αυτό που ζω τώρα είναι τόσο μικρό, που αν είχα εποπτεία του, θα έλεγα ότι μοιάζει αστείο.

Είμαι απόλυτα ανοιχτή στο καινούργιο. Νιώθω ότι ο Λόγος μάς στέλνει μηνύματα για όποιον έχει μάτια να τα δει. Έχω την αίσθηση ότι οι Χρυσές Σφαίρες εκπορεύονται από τον Λόγο, ο οποίος ενώνει τον Κόσμο.