18. «Θάθελα να' μουν Ουρανός
για να' χω άπειρα μάτια να σε βλέπω»




Ναι, μοιάζει με ζωγραφική που θέλει να εικονογραφήσει ένα παραμύθι. Όμως, είναι αυτό που είδα ένα βράδυ στην εξοχή. Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια. Καθόμασταν και χαλαρώναμε όταν άρχισε να ξεπροβάλει ένα πορτοκαλί φεγγάρι, με πολύ αργό ρυθμό, μες απ' το Αιγαίο, που αρχικά φαινόταν σα να έχει ανάψει ένα τεράστιο κερί μέσα στη θάλασσα. Όταν ανέτειλε λίγο περισσότερο, φάνηκε η αύρα του. Ήταν μπλε-βιολετί.

Συγκεντρώθηκα και μπήκα ολόκληρη μέσα στον έναστρο ουρανό. Στη μέση του θόλου είδα για κλάσμα του δευτερολέπτου ένα μάτι με μυριάδες χρώματα. Αμέσως μετά, έσβησε στο μαύρο του νυχτερινού ουρανού.

Πέντε μήνες αργότερα, στο βιβλίο του Λίντμπιτερ «Τσάκρα οι Πύλες της Ψυχής στους αόρατους κόσμους» βλέπω την απεικόνιση του έβδομου ενεργειακού κέντρου, που είναι το κέντρο της θέωσης, και θυμάμαι ότι η ίριδα του ματιού που είδα ήταν ή ίδια με αυτή την απεικόνιση: όλα τα χρώματα σε ένα διαρκή στροβιλισμό.

Θάθελα να' μουν ουρανός
 για να' χω άπειρα μάτια να σε βλέπω

Αυτό είναι το μοναδικό ποίημα του Πλάτωνα που σώζεται.

Ναι, Κύριε, «θα' θελα να' μουν ουρανός για να' χω άπειρα μάτια να Σε βλέπω».