17. Ο κάθε άνθρωπος φέρει το δικό του φως    μέσα στο πανταχού παρόν
και τα πάντα πληρόν Ον

 



Στο δωμάτιο που νοικιάζουμε για τις διακοπές, όλα τα έπιπλα και τα αντικείμενα έχουν την αύρα της φίλης, εκτός από τα μαξιλάρια όπου είναι διαφορετική. Μου κάνει εντύπωση το ότι το μαξιλάρι της φίλης έχει μενεξεδί-μωβ αύρα ενώ το δικό μου γαλάζια. Αυτό φυσικά συμβαίνει επειδή στο κεφάλι μας βρίσκονται τα τρία ανώτερα κέντρα ενέργειας και γι' αυτό, η ενεργειακή ταυτότητα του κάθε ανθρώπου προβάλλεται πιο έντονα.

Ο κάθε άνθρωπος φέρει το δικό του φως μέσα στον κόσμο, το οποίο αφήνει και στο αόρατο πεδίο. Ένας ενορατικός μπορεί να δει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, την αύρα εκείνων που πέρασαν από ένα τόπο. Η μωβ αύρα, που είναι η ισχυρότερη όλων, υπερισχύει στο χώρο. Στη Φυσική μαθαίνουμε ότι το μωβ φως είναι το ανώτερο χρώμα του φάσματος και έχει το πιο μικρό μήκος κύματος, είναι δηλαδή ταχύτερο απ' όλα τα άλλα χρώματα. Άρα η μωβ αύρα υπερισχύει των άλλων δονήσεων και καλύπτει τα πάντα πιο γρήγορα. Έτσι και οι Δάσκαλοι μας υπερκαλύπτουν με την ενέργειά τους· μπορούμε ακόμα και να τους αντιληφθούμε αρκεί να αφήνουμε τα κανάλια μας ανοιχτά. Έτσι υπάρχουμε όλοι οι άνθρωποι και όλα τα ζώα, όλα τα υλικά όντα αλλά και τα άυλα, μέσα στο Σώμα του πανταχού παρόντος και τα πάντα πληρώντος Όντος.

Μετά από καιρό, αφού επιστρέψαμε στην Αθήνα, μου ήρθε η ιδέα να κοιτάξω το κυρίαρχο χρώμα της αύρας των Δασκάλων μέσα από τα κείμενά τους, τις οποιεσδήποτε απεικονίσεις τους υπάρχουν στη διάθεσή μας, τα γλυπτά, ή το έργο γενικότερα, που άφησαν πίσω τους. Έφτιαξα, λοιπόν, έναν κατάλογο με μερικούς από τους μεγάλους Δασκάλους: τους Ηρακλή, Αίολο, Πυθαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα, Απολλώνιο Τυανέα, Λόμπσανγκ Ράμπα, Βούδα, Ιλλαρίωνα, Κουτ Χούμι Λαλ Σινγκ, Aivanhov, Κόμη του Αγίου Γερμανού, Μορύα, Χαλίλ Γκιμπράν, Γερόντισσα Γαβριηλία, Μπλαβάτσκι, Λίντμπιτερ, Μπεζάντ, Ελιφάς Λεβί, Ντα Βίντσι, Μότσαρτ, Μπαχ, Μπετόβεν, Καζαντζάκη, Κωνσταντίνο Καβάφη, Έντγκαρ Κέισι, Καρλ Γιούνγκ, Σκοτ Πεκ, Γκάντι, Νεύτωνα, Στέφεν Χώκινγκ. Στον κατάλογο συμπεριέλαβα και τον Ιησού.

Για να ελέγξω και να επανελέγξω τα χρώματα της αύρας του καθενός, έβαφα δίπλα στο κάθε όνομα την μωβ απόχρωση που έβλεπα. Έκρυβα μετά αυτά που είχα ζωγραφίσει και τα ξαναζωγράφιζα κάθε φορά που ένιωθα ότι έβλεπα πολύ καθαρά. Άφηνα μάλιστα μεγάλες χρονικές αποστάσεις ανάμεσα στην κάθε φορά που ζωγράφιζα. Συγκρίνοντας τους καταλόγους καιρό μετά, διαπίστωσα ότι είχα αποτυπώσει τις ίδιες ακριβώς αποχρώσεις του μωβ σε όλες τις ζωγραφιές μου. Άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση ήταν ότι ο κάθε Δάσκαλος έφερε μία διαφορετική απόχρωση του μωβ. Εκείνοι που εργάζονταν με πολύ κόσμο είχαν ανοιχτότερο χρώμα από εκείνους που δημιούργησαν μόνοι τους· σα να βλέπει κανείς μια παλέτα με όλες τις αποχρώσεις του μωβ. Ήξερα επίσης ότι αυτή τη σκοτεινή εποχή, βρίσκονται στη Γη για να βοηθήσουν τους ανθρώπους πολλοί άγνωστοι Δάσκαλοι. Η διαφορετική απόχρωση του καθενός οφείλεται στις διαφορετικές ικανότητες που κομίζει, ώστε να βάλει το λιθαράκι του στο Έργο του Θεού, καλύπτοντας διαφορετικές ανάγκες, όλες απαραίτητες, στο τεράστιο αυτό παζλ. Κάθε κομματάκι του Σχεδίου είναι εξίσου σημαντικό.

Τέλος, με ολάνοιχτη την καρδιά μου, διαπίστωσα ότι το μόνο χρώμα που διέφερε από τα χρώματα όλων των άλλων ήταν αυτό του Ιησού: ήταν το μόνο που περιείχε όλα τα χρώματα του φάσματος και όλες τις αποχρώσεις που υπάρχουν στον κόσμο. Αυτό που τελικά αναδυόταν από Εκείνον, ήταν ένα ασημί χρώμα που όμοιό του δεν υπάρχει πάνω στη Γη.  Μέσα από μία βεντάλια που άνοιξε διάπλατα και στροβιλιζόταν συνεχώς, το χρώμα του Κυρίου ξεδιπλώθηκε μπροστά στα έκθαμβα μάτια μου ...