44. Ένας χαιρετισμός
από τον πνευματικό κόσμο

 



Συνέχεια της ίδιας μέρας. Μετά από αυτή τη συγκίνηση μας πιάνει ο ορθολογισμός. Λίγο αργότερα βγαίνουμε έξω απ' το συγκεκριμένο παράθυρο και διαπιστώνουμε ότι εάν η μορφή αυτή ήταν άνθρωπος, θα είχε τουλάχιστον 2,50 μέτρα ύψος, ώστε να φτάνει να κοιτάζει. Έξω δεν υπήρχε καμία σκάλα που θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει. Ξανακαθόμαστε στη βεράντα. Η συγκίνηση επιστρέφει μαζί με την ευωδιά από λιβάνι. Με την άκρη του ματιού μας βλέπουμε μια μορφή να κινείται έξω από το σπίτι, στην πίσω πλευρά και προσωπικά τη βλέπω από τα παράθυρα να πετάει κυριολεκτικά λίγα εκατοστά από το έδαφος, διασχίζοντας το σπίτι από τη μια άκρη ως την άλλη. Τελικά αυτά που ζωγραφίζουν και γράφουν για τα πνεύματα, τα βιώνω με τα ίδια μου τα μάτια. Η συγκίνηση επανέρχεται βαθιά.

Την άλλη μέρα το Σύμπαν μάς δοκιμάζει. Στην ίδια θέση που είχαμε δει «τη μορφή που πετούσε», στέκεται ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων που προσπαθούν να ανοίξουν το διπλανό διαμέρισμα, γιατί μόλις έχουν έρθει για διακοπές. Αναρωτιόμαστε μήπως είχαμε δει κάποιον από αυτούς την προηγούμενη μέρα και δεν το καταλάβαμε καλά. Η γήινη αμφιβολία του νου υποχωρεί αμέσως μπροστά στην πίστη : ξέρουμε μέσα μας ότι η μορφή που είδαμε ήταν ένα Ον από τον πνευματικό κόσμο που ήρθε μάλιστα για να μας χαιρετίσει. Το σύμπαν πολλές φορές δοκιμάζει την κρίση μας και την ικανότητά μας να διακρίνουμε τι είναι πνευματικό και τι όχι.