45. Η κατάργηση του χώρου




Σάββατο, 22 Ιουνίου 2002. Είμαι μόνη στο σπίτι. Κοιτάζω το φεγγάρι και συγκεντρώνομαι σ' αυτό. Βλέπω ολόκληρη την αύρα του για πρώτη φορά, η οποία εκτείνεται σε μεγάλη απόσταση γύρω του (βλ. πάνω εικόνα).

Εντείνω τη συγκέντρωσή μου και βλέπω εντελώς ξαφνικά, όπως ξαφνικά είχα δει και την αύρα για πρώτη φορά, το φλοιό της σελήνης (βλ. κάτω δεξιά) σα να έχω κάνει πολύ κοντινό πλάνο, όπως λέμε στο σινεμά. Σκέφτομαι «κοίτα να δεις, μάλλον φαντάζομαι πράγματα». Ξανακοιτάζω και τότε σιγουρεύομαι ότι δεν είναι φαντασία.


Ταυτόχρονα βλέπω κυριολεκτικά τη σελήνη να γυρίζει. Καταλαβαίνω σε λίγο καιρό ότι αυτό που μου αποκαλύφθηκε είναι μια δυνατότητα που έχουμε οι άνθρωποι, να καταργούμε κυριολεκτικά τις αποστάσεις και με την εσωτερική μας όραση να βλέπουμε με λεπτομέρειες και ό,τι βρίσκεται πολύ μακριά.

Στην πραγματικότητα βίωσα την κατάργηση του χώρου και διαπίστωσα ότι πράγματι έχουμε τεράστιες δυνατότητες, τις οποίες όχι μόνο δεν γνωρίζουμε, αλλά οι περισσότεροι δεν θέλουμε καν να μάθουμε.

Μετά από καιρό αυτο-συγκεντρώνομαι στην Ελλάδα ως έννοια και ως χώρα. Αναδύεται η αύρα της. Είναι γαλάζια.