52. Ο φόβος, η ασθένεια και η θεραπεία

 


Ιούλιος 2003. Βρισκόμαστε στην εξοχή. Μας επισκέπτεται μια φίλη, η Α., για να κολυμπήσουμε μαζί. Έχει τρομακτικό άγχος κι έχει βγάλει κόκκινα εξανθήματα στο δέρμα της, τα οποία μετά από λίγο αρχίζουν να την ενοχλούν ιδιαίτερα. Η φίλη βάζει τα χέρια της πάνω από τα εξανθήματα της Α. και της μεταγγίζει ενέργεια. Βλέπω ένα σύννεφο, στην αρχή μαύρο και μετά κόκκινο έντονο και αδιαφανές να βγαίνει από εκείνο το σημείο. Στη συνέχεια, ο χώρος γεμίζει μωβ φως. Η Α. που έχει το πρόβλημα χαλαρώνει, διότι ανακουφίζεται και πιστεύει ότι θα της περάσει. Η ενεργειακή θεραπεία συνοδεύεται και από μία δροσιστική αλοιφή. Το άλλο πρωί τα εξανθήματα έχουν μαραθεί και η ενόχληση έχει φύγει.

Ξέρω μέσα μου ότι αυτό έχει πραγματωθεί γιατί η Α. είχε πίστη στο αποτέλεσμα της θεραπείας και είχε ήδη μπει στη διαδικασία να σκέφτεται τι δεν πάει καλά στη ζωή της για να το αντιμετωπίσει. Τα τελευταία χρόνια γνωρίζω πια καλά ότι ο εχθρός της προσωπικής εξέλιξης του κάθε ανθρώπου είναι ο φόβος, ο αόριστος και γενικός φόβος που αποτελείται από άπειρους επιμέρους άλλους φόβους. Όλοι τους είναι αποκυήματα φαντασίας. Το χαρακτηριστικό του φόβου είναι η παράλυση της λογικής και η ακινητοποίηση του ανθρώπου. Ωραίο κόλπο, αλλά μόλις καταλάβουμε ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μία πλάνη, ο φόβος διαλύεται σαν συννεφάκι που το τρυπάει ο ήλιος, όπως διαλύθηκε το μαύρο σύννεφο της Α. με τον «ήλιο» της ενέργειας που της έστειλε η αγαπημένη μας.

Η ενέργεια που θεραπεύει είναι η Αγάπη. Έχω μάθει πια ότι ξεκινάμε να τη μαθαίνουμε βιώνοντας από τις πιο απλές και καθημερινές μας σχέσεις, μέχρι την πιο βαθιά ερωτική σχέση που μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει πάνω στη Γη. Και τότε αρχίζει να συντελείται κάτι που φαίνεται σαν θαύμα. Αρχίζουμε να ανοίγουμε την ψυχή μας προς το άπειρο, προς το σύμπαν, και παύουμε να νιώθουμε μόνοι σ' αυτόν τον κόσμο.