51. Το σύμπαν έχει χιούμορ

 


Ιούλιος 2003. Στο καράβι, γυρίζουμε από το ταξίδι-επίσκεψη που είχαμε κάνει για να δούμε την κυρία Ρ. στην εξοχή που μένει τα καλοκαίρια.

Καθόμαστε στο κατάστρωμα και απολαμβάνουμε τον ήλιο και τον αέρα, κοιτώντας τη θάλασσα. Κάποια στιγμή μού κινεί το ενδιαφέρον ένας συνταξιδιώτης που κάθεται απέναντί μου και διαβάζει ένα βιβλίο. Προσπαθώ να δω την αύρα του. Βλέπω ότι είναι λευκή. Μετά το βλέμμα μου πέφτει στον τίτλο του βιβλίου του: «The sense of being starred at», που σημαίνει «Η αίσθηση του να σε κοιτάζουν»! Δεν μπορώ να πω τίποτ' άλλο παρά ότι το Σύμπαν έχει χιούμορ. Άλλωστε, το Χιούμορ από Εκεί προέρχεται.

Αναρωτιέμαι μέσα μου αν είναι σωστό να βλέπω τους ανθρώπους έτσι. Η απάντηση είναι ότι ποτέ δεν κοιτάζω ιδιοτελώς, ποτέ δεν χρησιμοποιώ αυτή τη γνώση για προσωπικούς λόγους. Το όνειρό μου είναι να κατορθώσουμε να τη χρησιμοποιήσουμε για θεραπευτικό σκοπό, εφόσον στην αύρα κάποιου φαίνεται και η οποιαδήποτε ασθένεια, πριν αυτή εκδηλωθεί με συμπτώματα στο σώμα. Αυτό μπορεί πραγματικά να συνεισφέρει σημαντικά στην πρόβλεψή της και την πλήρη ίασή της. Ας θεραπεύσω πρώτα τον εαυτό μου με το Φως και μετά βλέπουμε.

Άλλωστε, we are all being starred at (=όλους μας κοιτάζει) ο Ουρανός.

Πέντε χρόνια αργότερα καθόμουν με φίλους σε ένα καφέ κοντά στη θάλασσα. Μπήκε μία παρέα ξένων και κάθισε απέναντί μας. Μία από τις γυναίκες της παρέας με υπερβολικά μακριά μαλλιά και παράξενο βλέμμα, άρχισε να συγκεντρώνεται πάνω μου, κοιτάζοντας παράγωνα γύρω από τη φιγούρα μου. Ήξερα μέσα μου ότι έβλεπε την αύρα μου. Ένιωσα άβολα, σα να ήμουν γυμνή. Το βλέμμα της ήταν σκληρό όταν πρωτομπήκε στο καφέ. Τώρα είχε γλυκάνει. Δεν θα κοιτάζω μονάχα εγώ. Σκέφτηκα ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα βλέπουν στο μέλλον την αύρα κι έτσι πλέον θα φανερώνεται η αληθινή ταυτότητα του καθενός. Τότε θα φανεί κυριολεκτικά όλη η αλήθεια. Τότε δεν θα πασχίζει ο καθένας να δείξει ποιος είναι, γιατί αυτό θα φανερώνεται από μόνο του.
 
Disneyland Φωταγωγημένη...*
Λόμπσανγκ Ράμπα...*