59. Η αγάπη ενώνει τον φυσικό
   και τον αιθερικό κόσμο




Σάββατο, 10 Μαρτίου 2007. Βρισκόμαστε στο σπίτι της φίλης με τον αδερφό της. Συζητάμε οι τρεις μας κι η φίλη θυμάται τον τρόπο με τον οποίο ο πατέρας τους που έχει, εδώ και πολλά χρόνια, εγκαταλείψει τη γήινη μορφή του, τους έβαζε να κοιμηθούν όταν ήταν παιδιά και τους έλεγε καληνύχτα με το δικό του χιουμοριστικό και γλυκό τρόπο, παίζοντάς τους παντομίμα.

Ο πατέρας της φίλης έφερε μια πολύ εξελιγμένη ψυχή με μωβ χρώμα δόνησης, όπως την έχω δει σε φωτογραφίες του. Τη στιγμή που αναφέραμε το όνομά του, άνοιξαν οι περσίδες του air condition που υπήρχε απέναντί μας, πάνω στον τοίχο, αυτό μπήκε σε λειτουργία, έβγαλε λίγο αέρα και αμέσως έκλεισε.

Η λειτουργία του δεν ήταν η φυσιολογική. Ο ήχος του μας θύμισε το ξέπνοο τσαφ-τσουφ που έκαναν οι παλιές ατμομηχανές όταν ήταν σε λειτουργία κι ακινητοποιημένες στο σταθμό. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα άνοιξαν και πάλι οι περσίδες του, από μόνες τους, και ξαναμπήκε σε λειτουργία. Ξανά έβγαλε έναν «αναστεναγμό» κι αμέσως σταμάτησε. Το air condition δεν ήταν αναμμένο. Κανείς δεν είχε πειράξει το μηχάνημα, αλλά ούτε και το control του. Το timer δεν είχε τεθεί σε λειτουργία. Ξέραμε ταυτόχρονα μέσα μας ότι αυτός ήταν ένας χαιρετισμός από την ψυχή που είχε κατοικήσει το σώμα του πατέρα της, από το φως του. Μέσα μας ξέρουμε από την πρώτη στιγμή αν κάτι είναι αληθινό ή όχι. Το air condition δεν είχε ποτέ μπει μ' αυτόν τον τρόπο σε λειτουργία κατά το παρελθόν, αλλά ούτε και στο μέλλον επαναλήφθηκε κάτι αντίστοιχο. Το «μήνυμα» ήταν σαφές.

Ο χώρος είχε γεμίσει μωβ και πράσινο φως με το ρομβοειδές αυτό σχήμα που είδαμε και στο κεφάλαιο 58. Η αγάπη της φίλης για κείνον, «τον» είχε φέρει κοντά, κι αυτός «χαιρέτισε» την εκδήλωση αυτής της αγάπης μ' έναν πραγματικά έντονο τρόπο, δηλώνοντας τη δική του αγάπη και την παρουσία του.

Η αγάπη ενώνει τους δύο κόσμους, τον φυσικό και αυτόν που υπάρχει μετά τον φυσικό, ή πιο σωστά, ταυτόχρονα με τον φυσικό, δηλαδή τον πνευματικό κόσμο. Όλα υπάρχουν ταυτόχρονα, αλλά τα περισσότερα διαφεύγουν της προσοχής μας. Άλλωστε όλοι μέσα μας το ξέρουμε ότι η αγάπη ενώνει και δημιουργεί, ενώ η απουσία της ερημώνει, πονάει και καταστρέφει.