Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί

 

33. Όσο αφηνόμαστε στην πίστη, συνειδητοποιούμε ότι βαδίζουμε ένα δρόμο χαραγμένο· δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε το χνάρι του. Χρησιμοποιούμε το όνειρο σαν οδηγό, και όσο είμαστε στις περιπλανήσεις μας θυμόμαστε πως υπάρχουν φάροι που μας υπενθυμίζουν το αρχικό μας όνειρο, υπάρχουν μηνύματα, να ακούσουμε ή να νοιώσουμε. Οι φάροι είναι αυτά που βλέπουμε γύρω μας και ενώ υπάρχουν για όλους, μιλούν μόνο σε μας. Γιατί τα σημάδια είναι τα λόγια των Αγγέλων.


Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.


Τα σημάδια έρχονται να εξασφαλίσουν το σωστό προσανατολισμό στους ανθρώπους όταν το σκοτάδι της νύχτας έχει καλύψει τον ήλιο της εσωτερικής βούλησης. Όσο ο ήλιος αυτός λάμπει, τότε όλα είναι ξεκάθαρα και διαφανή κι ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει το δρόμο του χωρίς αμφιβολία, βάσει της επιθυμίας της συνείδησής του. Υπάρχουν όμως στιγμές που η συνείδηση βυθίζεται στη νύχτα, ο δρόμος καλύπτεται από αδιαφάνεια και τότε ο άνθρωπος καλεί τον ανώτερο εαυτό του, ο οποίος έχει δυνατότητα ορατότητας ευρύτερης, να τον καθοδηγήσει για να αποφύγει τους υφάλους. Η απάντηση της ανώτερης συνείδησης που είναι συντονισμένη με την Αρμονία του Σύμπαντος εκφράζεται με συμπτώσεις και φαινόμενα του Σύμπαντος και ερμηνεύεται από τη συνείδηση με συγκεκριμένο νόημα. Στην πραγματικότητα τότε, η ψυχή έχει συνδεθεί με το ανώτερο επίπεδο Αρμονίας και έχει αποκαταστήσει τη συνεργασία με τους ρυθμούς του Κόσμου - γι' αυτό τα σημάδια είναι πάντα φαινόμενα εξωτερικά της συνείδησης, δηλαδή εκφράσεις του (εξωτερικού) Κόσμου. Τα σημάδια δεν υποκαθιστούν την επιλογή γιατί κάτι τέτοιο θα αναιρούσε το νόμο της ελεύθερης βούλησης και της επιθυμίας που κινεί το νήμα της ζωής του ανθρώπου. Τα σημάδια απλά συνδέουν τον άνθρωπο με την ανειλημμένη του απόφαση, του φανερώνουν πάλι μπροστά του την προ-υπάρχουσα επιθυμία του, τον εναρμονίζουν με τις ανώτερες δονήσεις του ίδιου του εαυτού του. Είναι, στην πραγματικότητα, αποφάσεις δικές του και όχι κάποια αόρατη συνεργασία του περιβάλλοντος, που δεν τον έλαβε υπόψιν ή αποφάσισε για εκείνον.

Τα σημάδια είναι φαινόμενα του εξωτερικού περιβάλλοντος, που ο άνθρωπος επιλέγει να προσέξει κατόπιν εσωτερικής και αόρατης υποκίνησης του (ανώτερου) εαυτού του - κάτι σαν δαχτυλίδι που φορέσαμε για να μας θυμίσει κάτι.

Τα όνειρα είναι επίσης σημάδια που ο εαυτός μας προβάλλει στα μάτια μας όσο η συνείδηση αφήνεται ελεύθερη από την επίδραση του νου. Η παρεμβολή του νου εμποδίζει τη λήψη μηνυμάτων που στέλνονται από άλλους ανθρώπους ή απ' τον ίδιο τον εαυτό μας· αυτά τα μηνύματα παραμένουν ανα-αποκρυπτογραφημένα στο υποσυνείδητο μέχρι να βρουν μία κατάλληλη στιγμή για να παρουσιαστούν. Η κατάλληλη στιγμή είναι ο ύπνος όπου η συνείδηση εναρμονίζεται με την Πηγή της και ο νους σιωπά. Τότε εμφανίζονται όλοι οι αγγελιοφόροι που περίμεναν στην αίθουσα αναμονής της ψυχής μας για να μας ανακοινώσουν τα κοσμικά μηνύματα.

Μην συγχέουμε, λοιπόν, τα όνειρα με το μέλλον. Το μέλλον είναι μία αλυσίδα επιλογών που ανοίγουν συνεχώς νέους δρόμους, τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να ακολουθήσει. Μπορούμε να δούμε το μέλλον σαν ένα παρόν που έχει ήδη ξεκινήσει, σαν ένα μονοπάτι που εφόσον το ξεκινήσαμε θα μας οδηγήσει σ' ένα συγκεκριμένο προορισμό. Η ανθρώπινη ψυχή έχει συνήθως την τάση να ολοκληρώνει τις διαδρομές που επιλέγει. Γι' αυτό το μέλλον «προβλέπεται», σαν φυσική συνέχεια της αρχής που έχει γίνει. Αλλά αυτό, δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως καταναγκαστική δέσμευση σε προδιαγεγραμμένο - από κάποιον άλλο - μέλλον· είναι η πορεία που επιλέγει η ψυχή για τον εαυτό της, η οποία περνάει από συγκεκριμένους δρόμους. Απλώς, ο κάθε δρόμος έχει γνωστή και προκαθορισμένη κατεύθυνση κι αν τον επιλέξεις θα περάσεις απ' τους προκαθορισμένους γι' αυτόν το δρόμο σταθμούς. Φυσικά, πάντα υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής πριν το τέλος του δρόμου, κι αυτό κάνει το δρόμο κάτι μη προβλέψιμο οριστικά.

Ο άνθρωπος πρέπει να ζει την κάθε στιγμή χωρίς να λογοκρίνει το αυθόρμητο ένστικτό του και χωρίς να εκλογικεύει τα συναισθήματά του, για να μην του διαφεύγουν τα σημάδια· να εργάζεται χωρίς περισπασμούς του μυαλού και των συναισθημάτων, να μην χάνει χρόνο σε αμφισβήτηση και κρίση.

Κι όσο εμπροστά προβαίνει η ψυχή, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είναι· όταν οι άνθρωποι είναι εστιασμένοι αποκλειστικά στον εξωτερικό κόσμο είναι αναπόφευκτο να τους διαφεύγουν τα μηνύματα ή να τα παρερμηνεύουν. Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί, με συνέπεια η καταστροφή να τους συνεπαίρνει και τα πράγματα να είναι γι' αυτούς Τελειωμένα.


(...)
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ' ακούσαμε ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους - πού πια καιρός - μας συνεπαίρνει.


Κι όταν θα φτάσει στην ακμή του και λάβει σχήμα περιωνύμου ανθρώπου, τότε κυρίως πρέπει να θυμάται να υψώνει το βλέμμα αλλά να χαμηλώνει τα μάτια, γιατί μια απροσεξία μπορεί να του κοστίσει από μικρές απώλειες ή καθυστερήσεις μέχρι και μια ξαφνική, ραγδαία καταστροφή. Μάταια προσπάθησε ο σοφιστής Αρτεμίδωρος να ειδοποιήσει τον Ιούλιο Καίσαρα για την εναντίον του συνωμοσία του Βρούτου και του Κάσσιου και την επικείμενη δολοφονία του. Ο Καίσαρας, ολοκληρωτικά απορροφημένος από τις γήινες υποθέσεις του και τες φιλοδοξίες του, την κρίσιμη στιγμή έλειψε να σταθεί στο συμπαντικό μήνυμα.


Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ώ ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φτάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν' αναβάλεις
κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.


Ως άλλο βιαστικό και άπειρο ον, ο Καίσαρας επέλεξε αντί για την κατανόησι της ματαιότητας των μεγαλείων, την υπεροψίαν και μέθην. Διέκοψε έτσι και αυτός το έργο των θεών, διακόπτοντας μάλιστα την ίδια την ολοκλήρωση του γήινου κύκλου ζωής του.

Όπως συνέβη με τον Αρτεμίδωρο και τον Ιούλιο Καίσαρα, άνθρωποι εμφανίζονται συχνά σε μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας, για να μας ειδοποιήσουν ή να δώσουν λύση σε βασικά προβλήματά μας. Ας προσέξουμε τα στοιχεία που μας φέρνουν, ας συγκεντρωθούμε στα λόγια τους για να καταλάβουμε ποια λύση μας δίνουν. Οι συμπαντικές αλήθειες που φέρνουν, απλά γνωστοποιούνται από τη δική τους φωνή. Αν προσπεράσουμε, η δυνατότητά τους να βοηθήσουν θα χαθεί.

34. Παρ' όλο που οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα, δεν έχουν πάψει ποτέ να ζητούν να γνωρίζουν το μέλλον. Κανένας θεός, πλήρης και μόνος κάτοχος πάντων των φώτων, δεν είναι δυνατόν να προείπει το «μέλλον» μιας κατάστασης, παρόλο που μπορεί να το «βλέπει» από πριν. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κάθε άνθρωπος οφείλει να επωμίζεται τόσο το βάρος μιας επιλογής, όσο και την ευθύνη της ευθύς αμέσως. Η ευθύνη αυτή του κάθε ανθρώπου για το μέλλον του περιλαμβάνει και τη δυνατότητα αλλαγής κατεύθυνσης ως και το τελευταίο λεπτό. Το «μέλλον», όπως το οραματίζεται ο Δάσκαλος ή ο οδηγός, δεν είναι οριστικό, είναι πάντα αναιρέσιμο, κατά συνέπεια κανείς άλλος πλην του ίδιου του ανθρώπου δεν μπορεί να το προβλέψει.

Ο ποιητής λέγει τι δύναται να συμβή είς τινας περιπτώσεις, αλλά δεν διατείνεται ότι θα συμβή αναγκαίως.

Οι αντίζηλοι Πτολεμαίοι βασιλείς ζητούν τον χρησμό του μαντείου των Δελφών για το ποιος θα κυβερνήσει, και ενώ οι ιερείς έχουν ετοιμάσει την απάντηση, την ίδια στιγμή αγνοούν ότι η ζωή έχει ήδη δώσει την απάντησή της - στην Ρώμη δόθηκε ο χρησμός΄ έγειν' εκεί η μοιρασιά. Ο ένας από τους δύο, ο Ευεργέτης είχε παλινορθωθεί από τους Ρωμαίους, οι ιερείς όμως το αγνοούσαν.

Αλλά και ο βασιλεύς κυρ Μανουήλ ο Κομνηνός αισθάνθηκε τον θάνατο κοντά, και σωστά όπως αποδείχθηκε, όμως οι αστρολόγοι (οι πληρωμένοι) της αυλής εφλυαρούσαν / πως άλλα πολλά χρόνια θα ζήσει ακόμα.

Τα άστρα κρύβουν τα κλειδιά της Σοφίας, για όποιον είναι ικανός και έτοιμος να την κατακτήσει. Το μέσο φέρνει τη βοήθεια που περιμένουμε, μόνο αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Τα άστρα είναι σύντροφοι των ψυχών στο δρόμο του φωτός· οι ψυχές πορεύονται μέσα από το φάσμα των αστέρων. Μικρή η γνώση μας για το θαύμα του σύμπαντος. Κανείς δεν μπορεί να κατέχει ό,τι δεν έχει κερδίσει. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ό,τι δεν έχει μάθει από τους Διδασκάλους της Αδελφότητας του Σύμπαντος. Κανείς δεν μπορεί να προείπει ό,τι δεν έχει γίνει.


Ο μάντις αποσύρθηκε σ' ένα δωμάτιο μυστικό.
Μετά περίπου μισήν ώρα βγήκε
περίφροντις, κ' είπε στον αξιωματικό,
«Ικανοποιητικώς δεν μπόρεσα να διευκρινίσω.
Κατάλληλη δεν είν' η μέρα σήμερα.
Κάτι σκιώδη πράγματα είδα. Δεν κατάλαβα καλά.


Η αλήθεια βρίσκεται μέσα μας και μας οδηγεί σταθερά στο φως, ακόμα κι όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Η ψυχή μας γνωρίζει το δρόμο της και αυτόν ακολουθεί σαν βάρκα πάνω σε γαλήνια νερά. Τα πανιά που θα μας κινήσουν είναι η δύναμη που έχουμε μέσα μας· αρκεί να σιωπήσουμε για να βρούμε απαντήσεις στα λόγια του Θεού, και όχι των ανθρώπων. Ο δρόμος της ψυχής είναι η μόνη αλήθεια.

Ας μη ζητάμε, λοιπόν, να γνωρίζουμε το μέλλον. Δεν πρόκειται να το βρούμε πουθενά ούτε να το μάθουμε από κανέναν, αυτής ή της αόρατης ζωής, γιατί δεν πρέπει να γίνει αυτό. Το μέλλον, δεν είναι κάτι που προϋπάρχει σε συγκεκριμένη μορφή και κανείς, όπως είπαμε, δεν δύναται να το προείδει. Αλλά και αν γινόταν, τι σημασία έχει; Ακόμα και να γνωρίζει κανείς το μέλλον, δεν μπορεί να τον κάνει να δράσει σωστά στο παρόν. Είναι μάλιστα ακόμα δυσκολότερο να καταφέρει να ξεφύγει από τον καταναγκασμό της προσκολλημένης σκέψης γνωρίζοντας από πριν το αποτέλεσμα. Ο Νόμος του Αγνώστου Μέλλοντος είναι μία ακόμα ευεργεσία της Πρόνοιας για να διευκολύνει την πορεία μας.


Καλλίτερα. Γιατί έτσι ενώ
κείται νεκρός σ' αυτό το επίνειον,
θα τον ελπίζουν πάντα οι γονείς του ζωντανό.


Ο άνθρωπος πρέπει να προσκυνά μ' ευλάβειαν το ιερόν μυστήριον του σκοτεινού μας μέλλοντος, και να μην αφήσει τη φωνή του να καλύψει τη φωνή του Θεού: δεν πρέπει να επιθυμεί να επηρεάσει τα πράγματα, να μην επιθυμεί να εμποδίσει ό,τι είναι να γίνει, να μην εμποδίζει τη φωνή του Θεού προσπαθώντας να την ελέγξει, αλλά να πιστεύει στο Σχέδιό Του ακόμα κι όταν ο δρόμος του φαίνεται σκοτεινός. Δεν υπάρχουν οιωνοί που να μπορούν να εμποδίσουν το έργο του Θεού.


Τούτο γαρ εφ' ημίν μόνον·
αι τύχαι δε, όπως αν ο δαίμων διδώ, πάρεισι.


(Μτφ.) Γιατί τούτο μόνο είναι στο χέρι μας· όσο για τις τύχες μας, μας παραστέκουν όπως δώσει ο Θεός.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία «μαγική» δύναμη που κανονίζει την πορεία του ανθρώπου: όλα είναι απλά και φυσικά και ξεκινούν από το εσωτερικό. Δεν «ανταμείβεται» κανείς για την Αλήθεια που βρήκε, αλλά Αυτή λειτουργεί πια μέσα του χρωματίζοντας όλα όσα τον περιβάλλουν. Οι μέρες της Αγάπης


ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι' αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.


Αυτός είναι ο δρόμος της καρδιάς κι αυτός ο δρόμος σηματοδοτείται από τη στιγμή. Κατ' αυτόν τον τρόπο όλα είναι προκαθορισμένα, διότι η καρδιά γνωρίζει από πριν, όμως αυτό δεν είναι εκδηλωμένο. Η εκδήλωση γίνεται το λεπτό εκείνο που η πραγματικότητα, τα γεγονότα ακουμπούν την καρδιά στιγμιαία, ακαριαία και τότε φανερώνεται το προαιώνια λανθάνον. Είναι σαν μία χημική ένωση, που συμβαίνει στιγμιαία και εκεί ακριβώς γεννιέται το Καινόν, η νέα Αλήθεια.

Από το σημείο αυτό και μετά, έρχεται ο νους να επεξεργαστεί το νέο «προϊόν», να το αναλύσει, να το τακτοποιήσει, όμως αυτή η διαδικασία δεν είναι δημιουργική, δεν γεννά, άρα δεν είναι καθοριστική για την πορεία του ανθρώπου - όσο και αν θεωρεί πως οι επιλογές του είναι αποτέλεσμα σκέψης.

Η μόνη γενεσιουργός δύναμη είναι η καρδιά γιατί αυτή είναι ακόμα ενωμένη με την Ουσία του σύμπαντος, ενώ ο νους μπορεί μόνο να σχολιάζει, να εντρυφεί ή μερικές φορές να περιπλέκει την Αλήθεια. Με την έννοια αυτή, όλα είναι προκαθορισμένα και προδιαγεγραμμένα, διότι αυτό που αναγνωρίζει η καρδιά κάθε φορά είναι μόνο ένα.

Οι καλλιτεχνικές εντυπώσεις κάποτε μένουν καιρόν αχρησιμοποίητες, παράγουν άλλες σκέψεις, μεταπλάσσονται από νέες επιρροές, και όταν αποκρυσταλλούνται εις γραπτές λέξεις, δεν είναι εύκολο να ενθυμηθούμε ποια ήταν η ώρα της πρώτης αφορμής, από πού οι γραπτές λέξεις αλήθεια πηγάζουν.

Άλλωστε το νόημα της ζωής αυτής είναι να ανα-κατανοήσουμε εκείνο που γνωρίζουμε ήδη - και διαφαίνεται ως «ένστικτο». Γι' αυτό, άλλωστε, και καλούμαστε να ακολουθήσουμε το ένστικτο, ακριβώς επειδή μας προσανατολίζει προς το ήδη υπάρχον στη συνείδηση, εκείνο το οποίο καλούμαστε να «επαν»-ανακαλύψουμε.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, απ' τον εαυτό μας να «δει» και να νιώσει αυτό που επιθυμεί, κι ας πιστέψουμε πως αυτό δεν είναι παρά παρελθόν, εφόσον έζησε στη συνείδησή μας.

35. Όσο η συνείδηση μεγαλώνει, το βλέμμα γίνεται οξύτερο: ο άνθρωπος αποκτά ευρύτερη πνευματική όραση, μπορεί να επεκταθεί στον χωροχρόνο και να βιώσει την ταυτόχρονη συνείδηση:


Είχε εξαγριωθεί ο Δομιτιανός,
υπέφεραν δεινώς η χώρες από αυτόν.
Στην Έφεσο, ως κι αλλού, πολλή ήταν δυσθυμία.
Ότ' εξαίφνης, σαν μιλούσε μια μέρα ο Απολλώνιος
περί τα των ξυστών άλση· εφάνη αίφνης
σαν νάναι αφηρημένος και σαν μηχανικώς
τον λόγον του να κάμει
. Ώς που έπαυσε τον λόγον
κ' εφώναξε το «παίε τον τύραννον», εν μέσω
λίαν απορημένων πολλών ακροατών.
Εκείνη την στιγμή είχε η ψυχή του δει
τον Στέφανον, στην Ρώμη, χτυπώντα με το ξίφος
τον Δομιτιανόν ζητώντα ν' αμυνθεί με κύλικα χρυσήν
και, τέλος, τους αθρόους
να μπαίνουν δορυφόρους, κ' ευθύς τον μιαρόν
τον βασιλέα (σχεδόν λιπόθυμον) να σφάζουν.


Το έργο της εξέλιξης ολοκληρώνεται στην ικανότητα της ενορατικής σύλληψης της αλήθειας, τη συνειδητή δηλαδή υπερδιέγερση του έκτου κέντρου ενέργειας, μέσω του οποίου ενισχύεται και η ικανότητα προσφοράς αγάπης στους συνανθρώπους· αυτό είναι το κέντρο της διόρασης, της δυνατότητας κατάλυσης των γήινων περιοριστικών διαστάσεων (ύλη, χώρος, χρόνος), της επέκτασης πρόσληψης και εκπομπής ενέργειας λεπτότερων δονήσεων. Εξίσου χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα των μοναχών που «είδαν» τη σωτηρία του Αθανάσιου. Η προσευχή τους ήταν σημαντική, το θέλημά τους μπόρεσε να κινήσει τις δυνάμεις στις οποίες απευθύνθηκε:


Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
με δυό πιστούς συντρόφους μοναχούς,
φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
- ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθήν πίστην τηρών -
προσεύχονταν. Τον κατεδίωκαν οι εχθροί
και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί.
Ήταν ο άνεμος ενάντιος·
και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
Σαν ετελείωσε την προσευχή,
έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
προς τους συντρόφους του - κι απόρησε
βλέποντας το παράδοξο μειδίαμά τους.
Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
στην Μεσοποταμία· οι μοναχοί
εγνώριζαν που εκείνη τη στιγμή
το κάθαρμα ο Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.


Η σύνδεση με τον «ευρύτερο» συνειδησιακά εαυτό δίνει τη σωστή αίσθηση για την αλήθεια, εν είδει «ενστίκτου» ή «διαίσθησης», δηλαδή, με ανεξήγητο για τον άνθρωπο κώδικα. Όμως αυτή η αίσθηση είναι και η σωστή κατεύθυνση, διότι μεταφέρει μηνύματα από την ευρύτερη συνείδηση.

Τα θαύματα μπορεί να είναι, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, δυνατότητα σύλληψης του επερχόμενου καταρχήν, μέσω της σύνδεσης με τον ανώτερο εαυτό, που έχει ολική εποπτεία του χωρόχρονου, και στη συνέχεια επέμβαση στις δυνάμεις που δρουν στο παρόν και αλλαγή της πορείας τους, με επιτάχυνση και του γήινου χρόνου.

Οποιαδήποτε παρέμβαση στα γήινα πρέπει να συντελείται μόνο με θεϊκή εντολή, που σημαίνει παραίτηση της ανθρώπινης προσωπικότητας και ατομικότητας τη συγκεκριμένη στιγμή, και μετουσίωση του ανθρώπου σε καθαρό αγωγό της θείας Δυνάμεως. Η διαστρέβλωση των χωροχρονικών συντεταγμένων είναι έργο μέγιστης ευθύνης, και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει ο άνθρωπος να αποσύρει κάθε εγωιστικό κίνητρο που μπορεί να κινήσει παρόμοιες διαδικασίες.

Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε συνειδητή εκπομπή ενέργειας ως το έκτο κέντρο, καθότι το έβδομο - αυτό που τον συνδέει με τη θεϊκή υπόσταση και μέσω του οποίου δέχεται τις συμπαντικές δονήσεις και ενώνεται με τον ανώτερο εαυτό του - προϋποθέτει την μη ύπαρξη υλικού σώματος.

Ευτυχισμένος αυτός που ζει μέσα στο Σώμα του Θεού.

Υπέροχα σημάδια οριοθετούν τον φωτεινό δρόμο του. Όταν ο Ήλιος ανατείλει, το σκοτάδι δεν έχει πια καμιά δύναμη.

36. Ο άνθρωπος που είναι ταγμένος στο Έργο της Ιεραρχίας στη Γη, γνωρίζει το έργο του από τότε που θυμάται τον εαυτό του, γιατί η μνήμη μακρυά, στα πρώτα εφηβικά του χρόνια κείται. Πράγματι, αν ανατρέξει στην εποχή της εφηβείας του, θα δει ότι όλα τού ήταν γνωστά, βεβαίως, σε α-συνείδητο επίπεδο.

Αυτό που εμείς θεωρούμε ως πορεία του νου προς το μέλλον δεν είναι παρά μία επανασύνδεση με το παρελθόν, διότι εκεί βρίσκονται οι σπόροι της οδού που ξετυλίγεται μπροστά· εκεί, στο παρελθόν, επιλέχθηκε ο δρόμος, και εκείνος που διαβλέπει το μέλλον δεν είναι παρά εκείνος που έχει συνδεθεί με το παρελθόν.

Ο ίδιος ο Ποιητής, έλεγε έξι μήνες πριν από την εξαϋλωσή του: Έχω να γράψω ακόμη είκοσι πέντε ποιήματα. Είκοσι πέντε ποιήματα! Πράγματι άφησε τριάντα ποιήματα, με τα οποία ολοκλήρωσε τον εσωτερικό κύκλο του Έργου του και του προορισμού του στη Γη. Είδαμε και τον βασιλέα κυρ-Μανουήλ τον Κομνηνό, που αισθάνθηκε τον θάνατο κοντά, καθώς γνώριζε ότι είχε ολοκληρώσει το έργο του και ήταν η στιγμή να εγκαταλείψει τη γήινη διάσταση.


Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς.


Οι Εργάτες του Θεού τρέχουν δύσκολα προγράμματα ζωής: έχουν οδηγηθεί στο μονοπάτι της προσφοράς και η εκπαίδευσή τους οφείλει να είναι αντίστοιχη. Οι δοκιμασίες τους είναι ψυχικές και συναισθηματικές, για να είναι αργότερα ικανοί να καθοδηγήσουν κατέχοντας αληθινή γνώση και όχι απλή μάθηση. Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι για να προσλαμβάνουν τις εμπειρίες στο βάθος τους, και υπόκεινται σε καταστάσεις υπερβολικές για να έχουν εμπλουτιστεί αργότερα με ευρύ φάσμα περιπτώσεων.


πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων (...)


Ο Εργάτης πρέπει να δίνει ταυτότητα στο Έργο, και όχι το Έργο στον Εργάτη. Διότι τότε μόνο η προσωπικότητα του ανθρώπου μπορεί να εμφυσήσει πνοή στο δημιούργημα, όταν ο άνθρωπος υπερβαίνει το κτίσμα. Έτσι και στο Έργο του Θεού, πρέπει οι εργάτες να ισχυροποιήσουν και να περιχαρακώσουν τον εαυτό τους, ώστε να αξιωθούν τη μάχη των εγκοσμίων.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί περνάμε από τόσες δυσκολίες, ενώ νιώθουμε ήδη έτοιμοι να ξεκινήσουμε τη δημιουργική μας εργασία. Η απάντηση είναι πως η ψυχολογική ισχύς που απαιτείται ως κατάθεση στο Έργο του Θεού είναι πολύ μεγάλη και εκείνος που εργάζεται πρέπει να είναι εξασφαλισμένος από κινδύνους. Γι' αυτό οι δοκιμασίες είναι πολλές και διαρκείς, ώστε η ισχυροποίησή του να είναι βέβαιη.

Απ' την άλλη μεριά, πρέπει να έχουν ελεγχθεί τα κίνητρα: γίνεται δεκτός στο Έργο του Θεού εκείνος που επιθυμεί να καταθέσει σ' αυτό τον Εαυτό του, πράγμα που προϋποθέτει ασφαλώς το να τον έχει συναντήσει, και όχι εκείνος που αναζητεί την ταυτότητά του σε πράγματα έξω απ' τον ίδιο. Ο δεύτερος, λοιπόν, καλείται πρώτα σε οριοθέτηση και συνειδητοποίηση του εαυτού του, και όταν ολοκληρωθεί αυτό, τότε κρίνεται ικανός να αναλάβει κάποια καθήκοντα. Εννοείται πως το μεσοδιάστημα αυτό της εσωτερικής του εργασίας έχει καλωσορισθεί στους κόλπους των αγαπημένων του Θεού, και λαμβάνει τη βοήθεια για την εργασία αυτή. Όμως, δεν πρέπει να ζητάει να εργαστεί εξωτερικά αν πρώτα δεν την ολοκληρώσει.


Φεύγει εν τη νυκτί τη σιγηλή.
Λαλεί
ολίγα. Μόνην σκέψιν τώρα έχει
ταχύ, ταχύ το άρμα του να τρέχη.
Εκτείνεται ο δρόμος ζοφερός.
(...)
Αλλά ο βασιλεύς αυτά δεν τα προσέχει·
φθάνει το άρμα του ταχύ, ταχύ να τρέχει.


Οι αληθινοί Πολεμιστές της Αγάπης του Θεού δεν θα μεταστραφούν - αυτά δεν τα προσέχουν. Περιμένουν ώσπου να ξεκαθαρίσει μπροστά τους ο δρόμος που θα σημαίνει την πραγματική Αποστολή. Ως τότε, η καρδιά τους θα αποτελεί το φάρο, που θα ξεδιαλύνει το σκοτάδι του αγνώστου, τον οδοδείκτη που θα κατευθύνει τα βήματα στην έρημο. Δεν χρειάζεται να προσπαθούν να προβλέψουν ή να προνοήσουν για το μέλλον τους, διότι προνοεί η θεία Σκέψη γι' αυτό. Το δικό τους έργο είναι να ακολουθούν τα βήματα που αποκαλύπτονται μπροστά τους, και να νιώθουν τη βεβαιότητα της θείας Χάριτος. Η ζωή τους δεν έχει επιλογές, διότι η επιλογή τους είναι πια οριστική. Έτσι, δεν υπάρχουν πια ερωτήματα, παρά μόνο κατ' επίφασιν, ενώ κατά βάθος η απάντηση προϋπάρχει.

37. H εσωτερική λειτουργία που συντελείται στον άνθρωπο που περιμένει τους βαρβάρους - η βεβαιότητα για την άφιξή τους, οι προετοιμασίες για την υποδοχή τους, αυτή η ανησυχία κ' η σύγχυσις που αρχίζει μονομιάς την οποία επιφέρει το επικείμενο συμβάν, η διάψευσή του στη συνέχεια και, τέλος, η αμηχανία ακόμα και η απογοήτευση που απορρέει από τη μη υλοποίηση της αρνητικής(!) προσδοκίας - δεν είναι παρά ο μηχανισμός προβολής του φόβου μας, που είναι φόβος του αγνώστου και δημιουργία αρνητικής εικόνας για το μέλλον. Όταν κατανοήσουμε τον μηχανισμό αυτό, τότε θα απαλλαχθούμε οριστικά από το συναίσθημα του φόβου.

Προσοχή, λοιπόν, στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες! Είναι γνωστό σε όλους σχεδόν ότι μία δήθεν «προφητεία» που ακούγεται απ' το στόμα ενός ανθρώπου με εξαιρετική αυτοπεποίθηση, μπορεί να πάρει διαστάσεις συγκυρίας, και αυτό, όχι βέβαια επειδή ήταν να υλοποιηθεί, αλλά διότι οι πιστεύοντες την εγκατέστησαν. Μία ανακοίνωση για την άφιξη κάποιων βαρβάρων, είναι αρκετή για να αρχίσουμε να τους περιμένουμε.

Αλλά και στην καθημερινή ζωή, οι άνθρωποι κινούνται συχνά προς τέτοιου είδους «προφητείες», τις οποίες φυσικά οι ίδιοι επισύρουν στη ζωή τους. Όπως δεν είναι καθόλου «μεταφυσικό» να σκεφτεί κανείς έναν άνθρωπο που επιλέγει ένα δρόμο και τον ακολουθεί, και εμφανίζονται όλα τα διακριτικά του δρόμου αυτού εν συνεχεία στην πορεία του, το ίδιο απλό είναι να σκεφτεί και έναν άνθρωπο που έχει επιλέξει έναν νοητικό δρόμο, και στη συνέχεια διακρίνει τα χαρακτηριστικά του όσο πορεύεται σ' αυτόν.

Όταν προσπαθούμε να δώσουμε απαντήσεις για τις οποίες έχουμε «προ-αποφασίσει», τότε απλώς ανακυκλώνουμε αυτό που υπάρχει μέσα μας, επιλέγοντας να «δούμε» εξωτερικά σημεία (σημάδια) που αναλογούν σ' αυτό. Αυτή είναι η περίπτωση που τα σημάδια δεν μας δείχνουν το δρόμο του Θεού αλλά μας ξαναγυρνούν στον εαυτό μας. Είναι πολύ σημαντικό να μην αναζητά κανείς σημεία, όταν οι φόβοι του - ή η υπεραισιοδοξία του, ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα - είναι παρόντες, διότι απλά το περιβάλλον θα αντικατοπτρίσει αυτά τα ίδια, ώστε να ξαναγυρίσει ο άνθρωπος στην ίδια αφετηρία αντί να κάνει ένα βήμα μπροστά.

Όταν λοιπόν αναζητά κανείς «σημάδια», ας σκεφτεί πρώτα μήπως ως «σημάδια» εκλαμβάνει απλώς τα χαρακτηριστικά σημεία του δρόμου που έχει ήδη εσωτερικά επιλέξει και στον οποίο ήδη έχει αρχίσει να πορεύεται. Αυτό, βέβαια, δεν είναι αξιόμεμπτο: αντίθετα εκφράζει ακριβώς την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, και συνηγορεί υπέρ αυτής, μέσω του ότι κανείς δεν αποφασίζει για κάποιον άλλο, ούτε κανείς υποδεικνύει, έστω, την επιλογή κάποιου άλλου. (Διότι ακόμα και η υπόδειξη σε πολλές περιπτώσεις μειώνει την απόλυτη ελευθερία επιλογής).

Ας σκεφτούμε πως, αν ένας καθ' όλα νομοταγής και υπάκουος άνθρωπος έβρισκε συνεχώς άνωθεν «σημάδια» στη ζωή του κάθε φορά που θα είχε ερωτήματα πορείας, θα ήταν τελικά καταδικασμένος να μη γνωρίσει ποτέ τον εαυτό του, άρα θα έμενε για πάντα μακριά απ' τον Θεό! Πόσο δυστυχής είναι εκείνος που έχει κάνει πάντα «εκείνο που πρέπει», αλλά έχει απωλέσει τον εαυτό του!

Τα σημάδια, λοιπόν, δεν είναι παρά επιγραφές σε μία σεσημασμένη οδό, την οποία ήδη περπατούμε. Όσο τα παρατηρούμε, αναγνωρίζουμε την επιλογή μας προς μία κατεύθυνση, διότι πολλές φορές οι άνθρωποι προχωρούν σε δρόμους και αντί να κοιτούν, σφαλίζουν τα μάτια τους και βηματίζουν ως τυφλοί. Άλλοτε πάλι, δεν επιλέγουν ένα δρόμο από δική τους παρόρμηση, αλλά βάσει επιθυμίας άλλων. Έτσι, τα σημάδια έρχονται και επανέρχονται για να τους υπενθυμίσουν την πραγματικότητα.

Η προφητεία που το μυαλό των ανθρώπων δημιουργεί, είναι διαφορετική από την προφητεία του Θεού. Η προφητεία των ανθρώπων κινείται στον άξονα της φύσης του, που είναι η διπολικότητα, η χωριστικότητα: καθορίζει δρόμους που αποκλίνουν ξεκινώντας απ' το ίδιο σημείο, σαν ακτίνες που εκτείνονται στο άπειρο χωρίς να συναντιούνται ποτέ. Είναι, λοιπόν, δρόμοι «αναγκαστικοί», που οδηγούν στη διαίρεση. Αντίθετα, η προφητεία του Θεού, είναι ένας δρόμος σύγκλισης, που οδηγεί στο αδιάσπαστο Εν, απ' όποιο σημείο και αν ξεκινήσει κανείς. Αν αναλογιστούμε πως ακόμα και ο Χρόνος δεν κινείται γραμμικά, θα δούμε πως η προφητεία του Θεού στον άξονα του Χρόνου οδηγεί τελικά στην άρση της πόλωσης και στην κατάργηση της δια-σκέδασης, δηλαδή, στην συμπύκνωση. Έτσι, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι μία προφητεία που περνά μέσα από αναγκαστικούς δρόμους ή δεδομένες συγκυρίες. Αντίθετα, οδηγεί στο ίδιο σημείο, ακόμα κι αν οι ενδιάμεσοι δρόμοι είναι άπειροι. Ας φανταστούμε ένα σημείο στον χάρτη, στο οποίο μπορεί να οδηγηθεί κανείς ακολουθώντας θεωρητικά άπειρες διαδρομές.

Δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε, λοιπόν, με προφητείες που κατασκευάζουν οι άνθρωποι, κυρίως από αγωνία να υπερπηδήσουν την ανησυχητική γι' αυτούς σκέψη των άπειρων επιλογών που παραχωρεί ο Θεός στους ανθρώπους. Το άπειρο ανέκαθεν φόβιζε τους ανθρώπους των πεπερασμένων διαστάσεων της γήινης ζωής, και γι' αυτό προσπάθησαν πολλές φορές να το μορφοποιήσουν: έτσι, το άπειρο του Χρόνου απέκτησε σχήμα, που όμως στην πραγματικότητα δεν έχει.

Όταν λέμε «Χρόνος» εννοούμε τον εαυτό μας. Οι περισσότερες αφηρημένες έννοιες είναι απλά τα ψευδώνυμά μας. Ο Χρόνος είμαστε εμείς.

Ας επιλέξουμε τον δρόμο του Θεού. Εκεί θα ανακαλύψουμε πως δεν υπάρχει η ανάγκη οριοθέτησης του άπειρου, του αιώνιου, του αμετάβλητου Ενός. Ας σκεφτούμε, επίσης, πως στην πρακτική ζωή, οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες πρέπει να αντικαθίστανται με συνειδητές επιλογές δρόμων ζωής, που συντείνουν στην αυτογνωσία και δεν την αποκοιμίζουν. Άλλωστε, το ΄Εργο του Θεού πάνω στη Γη βασίζεται ακριβώς σ' αυτές τις αρχές.

Η πραγματική πίστη δεν υφίσταται εκ των προτέρων, δεν προκαθορίζει αποφάσεις, διότι οι προδιαγεγραμμένες αποφάσεις δεν αφήνουν χώρο στην καρδιά να εμφανίσει τον εαυτό της, να κινηθεί προς τις επιθυμίες της, να βαδίσει το δρόμο της. Ο άνθρωπος που πιστεύει σε μία αυτο-εκπληρούμενη προφητεία - συνήθως αρνητική, ότι θα έρθουν οι βάρβαροι - και στη συνέχεια, περιμένει με τη βεβαιότητα ότι αυτό θα συμβεί, αποξενώνεται από τη φωνή της καρδιάς του και χάνει τα χνάρια του Εαυτού και του Θεού. Η αληθινή πίστη οδηγεί προς αυτήν ακριβώς τη φωνή, και αφήνει τον ορίζοντα καθαρό και απέραντο μπροστά στα μάτια. Δεν έχει συγκεκριμένους δρόμους, ούτε υποχρεωτικά βήματα. Γνωρίζει όμως πως όποιος κινείται προς τον εαυτό του, εκείνος δεν γνωρίζει το φόβο, διότι ανεξάρτητα από το δρόμο, ο προορισμός είναι εξασφαλισμένος. Και, όταν ο νους αγγίξει νοητικά τον προορισμό αυτό, η ψυχή αισθάνεται την ηρεμία και τη γαλήνη του Παραδείσου. Ο Παράδεισος είναι το σύμβολο της ταυτότητας του ανθρώπου με τον Εαυτό, η πρώτη συμβολική εικόνα του Ενός, της συνύπαρξης του εκτός και του εντός.