Στίχους της ηδονής της εκλεκτής, που πηαίνει
προς άγονην αγάπη κι αποδοκιμασμένη

 

43. Οι άνθρωποι που επιδίδονται σε απαιτητικές αθλητικές δραστηριότητες είναι εκτεθειμένοι σε αρκετούς τραυματισμούς, τόσο που, μερικές φορές, είναι οξύμωρο το σχήμα: επιλέγουν τη σωματική άσκηση, η οποία προσφέρει υγεία, αλλά λόγω των συνεχών «κακώσεων» δείχνουν να βρίσκονται σε χειρότερη «υγεία» απ' τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όμως, δεν είναι έτσι. Διότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ του τραυματισμού και της ασθενείας. Ο τραυματισμός είναι μία αναπόφευκτη, λόγω της ενασχόλησης με δύσκολες δραστηριότητες, κάκωση, η οποία προέρχεται από το περιβάλλον, ενώ η ασθένεια προέρχεται εκ των έσω του ανθρώπου και γι' αυτό το λόγο επηρεάζει διαδοχικά όλα τα σώματά του, από το αιθερικότερο ως το υλικό. Έτσι, εκείνος που φέρει τραυματισμούς μπορεί να είναι υγιέστατος καθόλα από κάποιον που λόγω στασιμότητας δεν ασκείται και φαίνεται ανέπαφος και «υγιής».

Αυτό το παράδειγμα αξίζει να το κρατήσουμε για να κατανοήσουμε καλύτερα κάποιες ψυχικές καταστάσεις. Ο άνθρωπος που αγαπάει τη δραστηριότητα της ψυχής και την εξελίσσει, τις περισσότερες φορές νιώθει πληγωμένος ακριβώς λόγω των τραυματισμών που υφίσταται όσο αναμετράται με το εξωτερικό περιβάλλον, όμως συνολικά εκείνος είναι ο υγιέστερος και όχι όσοι αποφεύγουν να εκτίθενται σε συγκυρίες με υψηλό βαθμό «επικινδυνότητας» ως προς τον συναισθηματικό τους κόσμο.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μία ήσυχη και ασφαλή ζωή, επειδή αυτό πρέπει να κάνουν, αυτό δηλαδή είναι το σχέδιο της ζωής τους. Αυτοί δεν αποφεύγουν τίποτα αλλά ούτε και επιδιώκουν· όμως αυτοί έχουν κληθεί γι' αυτό, επομένως συμβαδίζουν σωστά με τον Εαυτό τους.

Το σημαντικό είναι να γνωρίζουν, όσοι συχνά νιώθουν πως βάλλονται από τραυματισμούς, πως το έργο της ζωής τους τους οδηγεί σε υψηλές κορυφές και απαραιτήτως βαδίζουν μέσα σε δύσβατους δρόμους.


Ποτέ του δεν αγάπησε με τόσο μέγα
πάθος. Μα λείπει η ωραία πραγμάτωσις
του έρωτος· λείπει η πραγμάτωσις
που πρέπει νάναι κι απ' τους δυό μ' έντασιν επιθυμητή.
(...)
Όπως μπορείς πια δούλεψε μυαλό.


Όποιος λοιπόν αναβαίνει το σκληρό βουνό, θα βιώσει την κορυφαία ανθρώπινη εμπειρία, αυτήν της άγονης αγάπης: δεν χρειάζεται μια αγάπη που να του προσφέρει γιατί αυτό το έχει ήδη βιώσει. Χρειάζεται μια αγάπη στην οποία εκείνος θα καλείται να δίνει χωρίς ανταπόκριση. Αυτή η αγάπη θα τον οδηγήσει να αναγνωρίσει κάποια στιγμή τα όρια του φόβου, να τον γκρεμίσει οριστικά, να ξεπεράσει το φράγμα που θέτει στη βίωση του μεγαλειώδους Ανθρώπου-Θεού. Η σκέψη πίσω απ' τη σκέψη, η πρωταρχική δύναμη που κινεί το νήμα της ζωής, είναι η επιθυμία μας να βιώσουμε την αυθεντικότητα ολόκληρου του θείου Εαυτού μας και όχι η επιθυμία να αναπαυθούμε. Διότι ανάπαυση σημαίνει να αρνηθείς το ατέρμονο και να προσκολληθείς στο μερικό.

Έτσι, ο ταξειδιώτης, που διψά να αναβή εκεί να ζήση ευτυχής (...), εκεί όπου θα είναι θερμότερος ο ήλιος και καθαρότερος ο αήρ, συνθέτει τους


Στίχους της ηδονής της εκλεκτής, που πηαίνει
προς άγονην αγάπη κι αποδοκιμασμένη.


Όποιος αγαπάει αληθινά ξέρει πως καμία πληγή δεν αιμορραγεί για πάντα. ¶λλωστε, δίνει σημασία μόνο στις πληγές των αγαπημένων του. Γιατί τότε μόνο πείθεσαι για την Αγάπη. Όχι όταν τη λαμβάνεις αλλά όταν τη δίνεις. Κι αυτός που μπορεί να δίνει αγάπη, αυτός είναι αντάξιός της, κι αυτός τη γνωρίζει και την έχει ακόμα κι αν του την αρνηθούν. Ενώ αυτός που την αρνείται στους άλλους, αυτός δεν θα τη συναντήσει ποτέ.

Η αγάπη είναι μια αίσθηση πληρότητας και ασφάλειας. Όποιος αγαπάει δεν μπορεί να νιώθει άδειος, ακόμα κι όταν εξωτερικά είναι μόνος, γιατί η αγάπη είναι μια εσωτερική δραστηριότητα, μία ένωση με ολόκληρο το Σύμπαν - και όχι απομόνωση.

Όποιος αγαπάει προτάσσει το ενδαφέρον για τον άλλον και όχι για τον εαυτό του. Η αγάπη δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη, γενναιότητα, εσωτερική δραστηριοποίηση. Η αγάπη δεν είναι δυνατόν να μας αφήνει αδρανείς ή αποπροσανατολισμένους. Πάντα γνωρίζουμε τι να κάνουμε, όταν η αγάπη φωτίζει το δρόμο μας, γιατί η πράξη αυτή έχει καίρια γνωρίσματα: δεν μας εξαντλεί ψυχικά, δηλαδή μας αφήνει πληρέστερους από πριν σε ψυχική δύναμη, δεν έχει κατεύθυνση προς τον εαυτό μας, δεν λαμβάνει υπόψιν συγκρίσεις ή επίπεδα ανταπόδοσης.

Είναι πολύ σημαντικό να επιβεβαιώσουμε τη συναισθηματική μας κυριαρχία, και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από σκληρή δοκιμασία και άσκηση. Μόνο μία υψηλή αγάπη μπορεί να καρποφορήσει γόνιμα, αλλιώς ο σπόρος του καρπού θα μεταφέρει το ατελές.


Τώρα πια όλα τέλεψαν. Εμαύρισ' η ζωή μου.
Δεν θάχη πια ποτέ χαρά για μέν' αυτός ο κόσμος.


Η απογοήτευση από την «αποτυχία» μιας ερωτικής σχέσης είναι γιατί συνδέουμε τα πράγματα που συμβαίνουν μέσα μας με τις αφορμές για την εμφάνισή τους που βρίσκονται έξω. Τα πρόσωπα λειτουργούν ως χημικοί καταλύτες, αλλά δεν πρέπει να χρεώνονται την ευθύνη των αντιδράσεων. Όσα μας συμβαίνουν αφορούν αποκλειστικά και μοναδικά εμάς - και δεν θα είχαν συμβεί αν εμείς ήμασταν διαφορετικοί.

Όσο θα λάμπει η Αλήθεια, θα ανακαλύπτουμε μέσα μας το μεγαλείο του Λόγου, θα πλημμυρίζουμε την εμπιστοσύνη που ανήκει σ' εκείνους που ζουν με την Αλήθεια όντας έτοιμοι να γκρεμίσουν κάθε πρόσωπο και να αντέξουν κάθε απώλεια.

Είναι νίκη, αυτή η τελευταία δοκιμασία της άγονης αγάπης, νίκη και επικράτηση δύναμης. Νίκη της ατομικότητας, όταν γκρεμίζονται δίπλα τα εξιδανικευμένα πρόσωπα, νίκη της ζωής. Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, διότι δε γίνεται να χάσουμε κάτι που εμείς είμαστε. Την αγάπη δεν την έχουμε, αγάπη είμαστε, και αν ακόμα χαθούν από δίπλα μας όλα όσα βλέπουμε, ακόμα και αν γκρεμιστεί ο κόσμος που πατάμε. Καμιά μορφή δεν σταματά το Φως, κανένας χώρος δεν εγκλωβίζει το Αιώνιο.

Γιατί η πραγματική ανάγκη του ανθρώπου είναι η επανένωσή του στο θείο Σώμα, η επιστροφή στην Ενότητα, και αυτό πληρείται μέσω της αληθινής αγάπης. Η δική μας αγάπη μάς γεμίζει, διότι μας φέρνει κοντά στον παλιό, θεϊκό μας εαυτό, στην αληθινή θεϊκή μας υπόσταση. ¶λλωστε, όταν η προσφορά αγάπης είναι αγνή χωρίς την ανάμιξη εγωισμού, τότε όχι μόνο δεν περιμένουμε το αποτέλεσμα που θα έχει πάνω στον άλλο, αλλά ευχόμαστε από ταπεινότητα να παραμείνουμε στη σκιά.

44. Όσο η πνευματική ζωή βαθαίνει τόσο λιγότερο ταυτίζεται ο άνθρωπος με το συγκεκριμένο σώμα που έχει ενδυθεί η ψυχή στην παρούσα ενσάρκωσή της. Συνειδητοποιεί ότι το σώμα είναι κάτι που έχει δανειστεί από τα κατώτερα υλικά επίπεδα για κάποιο χρονικό διάστημα, και αυτό προφανώς δεν του ανήκει ούτε και είναι αιώνια δικό του.

Σε κάποια στιγμή της εξελικτικής του πορείας, ο άνθρωπος είναι προορισμένος να μετασχηματίσει την ενέργεια που προσλαμβάνει από το σύμπαν - μέσω του οχήματος της σεξουαλικότητας - από υψηλότερα κέντρα. Θα αρχίσει τότε να τη χρησιμοποιεί για την παραγωγή του πνευματικού και δημιουργικού του έργου, πνευματοποιώντας ταυτόχρονα σε ολοένα και αυξανόμενο βαθμό τον ίδιο τον εαυτό του.

Η ζωή μου περνά μέσα σε διακυμάνσεις ηδονικές, μέσα σε συλλήψεις - πραγματοποιημένες ενίοτε - ερωτικές.

Το έργον μου πάει προς στην σκέψι. Σωστά έτσι ίσως.

Εκδηλωνόμενος πλατύτερα, ίσως δεν θα ήτον αρκετό καλλιτεχνικόν πεδίον να μείνω. Η φύσις του, ίσως, δεν επιτρέπει, να με αρκέσει.

Η σεξουαλική ενέργεια, όπως ήδη είπαμε, είναι το μόνο μέσον που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην Ένωση. Αυτή αποτελεί τον σύνδεσμο ανάμεσα στην Ύλη και το Πνεύμα. Όπως βοηθά τον άνθρωπο να «γεννηθεί» στον γήινο κόσμο, να περάσει δηλαδή από την πνευματική υπόσταση μέσα σε ένα υλικό σώμα, με τον ίδιο τρόπο τον βοηθά να «αναγεννηθεί» στον πνευματικό κόσμο, να επιστρέψει με πλήρη συνειδητότητα στη θεϊκή του φύση.


Πλην του τεχνίτου πώς εκέρδισε η ζωή.
Αύριο, μεθαύριο, ή με τα χρόνια θα γραφούν
οι στίχ' οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των.


Τότε είναι που «κερδίζει η ζωή», τότε «γράφει τους δυνατούς στίχους» των οποίων «η αρχή έγινε στο στρώμα της ηδονής». Μόνο όταν ο άνθρωπος αισθανθεί ότι εξάντλησε τις διεξόδους και τις ικανοποιήσεις της φυσικής ζωής, έχοντας διανύσει ολόκληρο τον κύκλο των γήινων εμπειριών και βιωμάτων, μπορεί να στρέψει τον προβολέα της συνειδητότητάς του προς την πνευματική του υπόσταση.


Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα, που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.

Η πνευματικότητα είναι, άλλωστε, η άλλη όψη της σεξουαλικότητας· είναι η ίδια ενέργεια διαφορετικά μετασχηματισμένη: Εκδηλωνόμενος πλατύτερα ο άνθρωπος, η φύσις του (του ερωτικού βίου) δεν επιτρέπει να τον αρκέσει. Εξαντλημένος με θεσπεσίας μέθας από την υπηρεσίαν της ηδονής, επιτέλους όταν πέση εις τον δρόμον, τότε είναι η τύχη του ζηλευτή· γιατί τότε θα αρχίσει να βιώνει την πνευματική του φύση.

Οι αρχαίοι σαν κ' εμένα εδούλευαν.

Εργάζομαι σαν τους αρχαίους. Έγραφαν ιστορία, έκαμναν φιλοσοφία, ... ερωτοπαθείς - τόσοι τους - όμοια σαν εμένα.

Ο φωτισμένος άνθρωπος δεν επιζητά να φύγει απ' τον κόσμο που τον μεγάλωσε και δεν υποτιμά τα μαθήματα που του δίνει ή την αξία του. Η γήινη υπόσταση είναι καθαγιασμένη αφού την ενδύθηκε και ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός. Της αποδίδει την ιερότητα που της αξίζει και την τιμά αναζητώντας να βιώσει όλες τις πλευρές της. Εκείνοι που την αποποιούνται το κάνουν μόνο όταν το έργο που τους έχει ανατεθεί από το Θεό το απαιτεί.

Μερικοί άνθρωποι, όπως για παράδειγμα ο Συμεών που ανέβηκεν στο στύλο ή η Μητέρα Γαβριηλία, έρχονται με κάποια προσδιορισμένη αποστολή. Σ' αυτούς δεν υπάρχουν επιλογές ούτε σταυροδρόμια, διότι η πορεία τους είναι σαφώς προδιαγεγραμμένη. Αυτοί ακολουθούν μόνο τα βήματα που τους υπαγορεύονται. Ασκητής, άλλωστε, δεν γίνεται κανείς για να βρει τον Θεό και μέσα του να κλαίη η άδεια του ζωή, / και να μαυροφορούν η επιθυμίαις του, αλλά αντίθετα, επειδή Τον έχει συναντήσει, επειδή έχει μιλήσει στην καρδιά του η ειλικρινής αγάπη, η απροκάλυπτη, η αποκαλυπτική.

Το στάδιο αυτό της ψυχικής ζωής δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από τους γήινους ανθρώπους, καθώς δεν ανήκει στη δική τους διάσταση. Αυτοί, απορροφημένοι πλήρως σε ατέρμονες συζητήσεις, για την αξία του Λάμονα, ενός ποιητή που ενθουσίασε τη Βηρυττό, αισθάνθηκαν το ρίγος μιας στιγμής από την μαγνητική τυχαία γειτνίασή τους με τον πνευματικό κόσμο, όταν ο νους τους πέταξε στον Συμεών για να επιστρέψουν στη συνέχεια, με τον ίδιο ζήλο, στην κριτική, την αξιολόγηση, την κατάταξη «πρώτος της Συρίας ποιητής», δεύτερος, κλπ.


¶ μη χαμογελάς· τριάντα πέντε χρόνια, σκέψου -
χειμώνα, καλοκαίρι, νύχτα, μέρα, τριάντα πέντε
χρόνια επάνω σ' έναν στύλο ζει και μαρτυρεί.
Πριν γεννηθούμ' εμείς - εγώ είμαι είκοσι ενιά ετών,
εσύ θαρρώ είσαι νεότερός μου -
πριν γεννηθούμ' εμείς, φαντάσου το,
ανέβηκεν ο Συμεών στο στύλο
κ' έκτοτε μένει αυτού εμπρός εις τον Θεό.


Ο Θεός έχει τοποθετήσει τα λιθάρια εκεί ακριβώς που πρέπει. Καμία πέτρα δεν είναι όμοια με την άλλη. Κανένα μονοπάτι ζωής δεν είναι το ίδιο για δύο ανθρώπους. Καθένας έχει ξεχωριστό έργο ζωής και πρέπει να το βρει και να το φροντίσει.

Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Ηδονή. Μη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας.

Είναι γνωστό ότι η ενεργοποίηση των κέντρων στο πνευματικό σώμα του ανθρώπου, δεν μπορεί να γίνει με διανοητική προσπάθεια, αλλά μόνο με βίωση των εμπειριών που μπορούν να ερεθίσουν το κάθε κέντρο. Και σ' αυτή την περίπτωση είναι έργο «έξωθεν του ανθρώπου» (του ενσαρκωμένου) η ενεργοποίηση. Ο στόχος είναι η πλήρης συνειδητοποίηση και όχι η αποφυγή. Ακόμα και η βίωση ενστίκτων και «χαμηλών» συναισθηματικών καταστάσεων είναι απαραίτητη, κανένα βήμα δεν είναι λιγότερο απαραίτητο στο δρόμο του Υιού του Ανθρώπου.

Η αξιολόγηση των ανθρώπων, κατ' επέκτασιν, βάσει ενισχυμένης λειτουργίας κάποιου ή κάποιων κέντρων είναι, αφενός άτοπη, μια και κανείς δεν δύναται να διακρίνει με ασφάλεια κάτι τέτοιο για τον συνάνθρωπό του - ούτε, ίσως, και για τον εαυτό του - και αφετέρου αθέμιτη, γιατί εξυπηρετεί λόγους προσωπικής εξέλιξης ή ανάληψης συγκεκριμένης αποστολής, άρα είναι απολύτως αναγκαίο να είναι έτσι.


(...)
οι διαβάται τον εκύτταζαν
κι ο ένας τον άλλονα ρωτούσεν αν τον γνώριζε,
κι αν ήταν ΄Ελλην της Συρίας, ή ξένος. Αλλά μερικοί
που με περισσοτέρα προσοχή παρατηρούσαν,
εκαταλάμβαναν και παραμέριζαν·
κ' ενώ εχάνετο κάτω απ' τες στοές,
μες στες σκιές και μες στα φώτα της βραδυάς,
πηαίνοντας προς την συνοικία που την νύχτα
μονάχα ζει, με όργια και κραιπάλη,
και κάθε είδους μέθη και λαγνεία,
ερέμβαζαν ποιος τάχα ήταν εξ Αυτών,
και για ποιαν ύποπτην απόλαυσί του
στης Σελευκείας τους δρόμους εκατέβηκεν
απ' τα Προσκυνητά, Πάνσεπτα Δώματα.


Η μεγάλη κλίση προς τον πνευματικό κόσμο δημιουργεί μία ανισορροπία στην ανάπτυξη των διαφόρων σωμάτων του ανθρώπου. Η παραίτησή μας απ' τη φυσική ζωή μπορεί να δημιουργήσει ένα υπερτροφικό Αστρικό σώμα και να αποπροσανατολίσει την ευαίσθητη συνολική φύση της ψυχής. Πρέπει να εξισορροπήσουμε τη γήινη διάσταση με την πνευματική, αυτό είναι απολύτως εφικτό. Να μπορούμε να εργαζόμαστε με τη λογική και τις αισθήσεις εξίσου, ενώ ταυτόχρονα εκδηλώνουμε την πνευματική μας φύση· να κατακτήσουμε την επικίνδυνη ισορροπία του Μυρτία:


Δυναμωμένος με θεωρία και μελέτη,
εγώ τα πάθη μου δεν θα φοβούμαι σα δειλός.
Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω,
στες απολαύσεις τες ονειρεμένες,
στες τολμηρότερες ερωτικές επιθυμίες,
στες λάγνες του αίματός μου ορμές, χωρίς
κανέναν φόβο, γιατί όταν θέλω -
και θάχω θέλησι, δυναμωμένος
ως θάμαι με θεωρία και μελέτη -
στες κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω
το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό.


Η ζωή είναι δύσκολη όταν βιώνουμε την «καθημερινότητα» και η άσκηση προϋποθέτει την τριβή με αυτήν και όχι την απομόνωση σε πνευματικό περιβάλλον. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι θα απωλέσουμε την πνευματικότητά μας όσο συναναστρεφόμαστε τη γήινη υπόσταση της ζωής. Πρέπει να μάθουμε να τις διατηρούμε αμφότερες, αυτή είναι η δύναμη που καλούμαστε να έχουμε.

45. Αυτός που δεν απατήθηκε από τους βλάσφημους όσοι τον έλεγαν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος· αυτός που ένιωσε ότι η υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής, διαπιστώνει κάποια στιγμή ότι η ένταση της ερωτικής σχέσης στη ζωή του έχει υποχωρήσει.


Αλλά εμείς της Τέχνης
κάποτε μ' έντασιν του νου, και βέβαια μόνο
για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.


Κανένας άνθρωπος δεν είναι ικανός να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που δημιουργεί μέσα μας η «μεγάλη αγάπη», η ανάμνηση του θείου Έρωτα, διότι αυτή προορίζεται μόνο για το Αιώνιο και το Ανυπέρβλητο, για τον ίδιο τον Θεό. Οι άνθρωποι που προβάλλουν το συναίσθημα αυτό σε απλούς ανθρώπους, τους συνδέουν μ' αυτό - και τον εαυτό τους -, και προσπαθούν να το ζήσουν νομίζοντας πως τους το «προκάλεσε» ο άλλος άνθρωπος, είναι καταδικασμένοι να απογοητευθούν και να πικραθούν, διότι προσπάθησαν να «κλείσουν το Πνεύμα σ' ένα μπουκάλι»... Η Αγάπη δεν πρέπει να συνδέεται με πρόσωπα, όπως η μορφή δεν πρέπει να συνδέεται με το άυλο πνεύμα. Η Αγάπη δεν υφίσταται περιορισμούς και προϋποθέσεις. Αν υπάρξει κάποιος που μας βοήθησε σε μία συγκεκριμένη συγκυρία να την ανακαλέσουμε από το χώρο του Αιωνίου και του Απείρου, δεν πρέπει να τον ταυτίσουμε στη συνέχεια μ' Αυτήν, διότι είναι σαν να ταυτίζουμε τη στιγμή με το χρόνο.

Αυτό αναφέρει και η πρώτη από τις δέκα Εντολές, όταν παρακινεί να μην αγαπήσουμε άλλον όσο τον Κύριο και Θεό μας, και να μη συνδέσουμε κανένα άλλο γήινο πρόσωπο με την Αγάπη που μόνο στα όρια Εκείνου μπορούμε να αποδώσουμε. Αυτό εννοεί ο Ιησούς όταν λέει ότι ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν - την ύλη και το πνεύμα. Αυτό είναι το νόημα της Πλατωνικής Αγάπης, της αγάπης της ψυχής για το Θεό, την οποία δεν είναι δυνατόν να υποκαταστήσει κανένας γήινος έρωτας. Αυτός είναι ο «μυστικός γάμος», όπως τον αποκάλεσαν οι μύστες, ο γάμος που συντελείται εντός μας, όταν συνενώσουμε το συνειδητό (γήινο) κομμάτι του εαυτού μας με το ασυνείδητο (ανώτερο, θεϊκό) - το εκδηλωμένο με το μη εκδηλωμένο - και αποκατασταθούμε σε ένα πλήρες Όλον.

Ο έρωτας είναι η ασφαλιστική δικλείδα για την επίτευξη του Έργου του Θεού. Ο έρωτας είναι η δύναμη που συνέχει τον άνθρωπο με το αντι-κείμενο - είτε αυτό το τελευταίο είναι πρόσωπο, είτε κατάσταση - και ως τέτοιος, εξασφαλίζει εσωτερικά την αδιάλλειπτη παρουσία του «εργάτη» στο χώρο που πρέπει. Όπως η μητέρα, μέσω του ασίγαστου έρωτα προς το βρέφος, μένει προσκολλημένη σ' αυτό, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή του, έτσι και ο άνθρωπος αισθάνεται τον έρωτα για οτιδήποτε πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται στη ζωή του προς κάποιον σκοπό. Ο έρωτας είναι η συνεκτική δύναμη του Σύμπαντος. Και, ως εκ τούτου, «αντίθετος» προς την αγάπη, διότι η αγάπη δεν δεσμεύει σε ενότητα αναγκαστική, αλλά ελευθερώνει. Όταν το έργο επιτευχθεί, όταν ο σκοπός ολοκληρωθεί, τότε ο έρωτας μετουσιώνεται σε αγάπη, διότι παύει να υφίσταται ο αναγκαστικός παράγων που δημιουργούσε την εξάρτηση: όταν το βρέφος μεγαλώσει, τότε παύει η ανάγκη προς τη μητέρα, οπότε ο συνεκτικός δεσμός αμβλύνεται και ο δεσμευτικός έρωτας μετατρέπεται σε απελευθερωτική αγάπη.

Κατ' αναλογία, ο όντως έρωτας, ο έρωτας του ανθρώπου για το Θεό, μετατρέπεται κι αυτός σε απελευθερωτική αγάπη· όταν ο άνθρωπος μπορέσει να απεξαρτηθεί από την ανάγκη του Θεού, τότε θα Τον έχει βρει οριστικά. Όποιος πιστεύει στον εαυτό του δεν έχει «ανάγκη» το Θεό, διότι τότε μόνο ο Θεός συγκατοικεί στην οικία του.

Ο άνθρωπος αυτός προχωρεί το δρόμο της Ευχής χωρίς ενδοιασμούς και φόβους. Γίνεται ένας άξιος συν-εργάτης στο θείο Έργο, γίνεται η γέφυρα που μεταφέρει στη γήινη ζωή την ευδαιμονία της αιθέριας. Σπέρνει το φως σαν κηπουρός, το σπόρο της αγάπης και της αλήθειας στις ψυχές των ανθρώπων, φυτεύει στις καρδιές τους άνθη των εξαίσιων κήπων ενός τόπου άλλου, / που Θεωρίαις, και Ρυθμοί, και Γνώσεις κατοικούν.

Θεματοφύλακες του θείου Σχεδίου, είναι εκείνοι


όπου στην ζωήν των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία.


Αυτοί τιμούν τους λιγότερο φωτισμένους συνανθρώπους τους, διότι έτσι τιμούν τον Δημιουργό τους και το έργο Του. Όταν ο σοφιστής Μέδων συναντά την άγονη κι αποδοκιμασμένη αγάπη, στο πρόσωπο ενός ανάλγητου βασιλέα, του Πτολεμαίου Φιλοπάτωρα, οφείλει να μην τον οικτίρει, αλλά αντίθετα να τον τιμήσει, και αυτό τον καλεί να πράξει ο Ποιητής.

Ο Πτολεμαίος Φιλοπάτωρ, που όπως ήταν γνωστό είχε θανατώσει συγγενείς και φίλους του, βασιλικώς εστιά στην αυλή του τον Μέδονα τον σοφιστή, των ψυχικών δυνάμεων ερευνητή.


Ο βασιλεύς επί τω ξένω γαυριά.

¶λλοτ' ο σοφιστής εν τη φθοροποιά
Ρώμη πτωχός εις μέγαν εξουσιαστήν
προσέφερε το έργον του. Ο δε· «Αυτήν
λάβε την μναν και άγε. Λήρος μ' ανιά.»

«Ω ύβρις, ύβρις! Μελετών το άπειρον
εχάραξα παν αίσθημα διάπυρον
πάσαν μου την καρδίαν εις τον πάπυρον

τοιούτον ... «Αλλά οικτείρων τον δικτάτορα,
διέκοψε τα έπη τα διάτορα. -
Τίμα τον Πτολεμαίον Φιλοπάτωρα.


Ο Ιησούς ήρθε κάποτε σ' αυτή τη ζωή και προσπάθησε να δείξει στους ανθρώπους την Οδό της Αληθείας. Μπορούμε να κατανοήσουμε την οδύνη της συνειδητοποίησης, την οδύνη της Ψυχής Του, όταν εκείνοι οι άνθρωποι, για τους οποίους είχε δεχθεί να «φυλακιστεί» στα δεσμά της Ύλης - και μάλιστα γνωρίζοντας το αναπόφευκτο - προβλέποντας πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, / κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε - απιστούσαν στα λόγια Του ή δεν κατόρθωναν να τα ακούσουν καν. Όμως, αγωνίστηκε για να φυτέψει το σπόρο, στο άγονο έδαφος όσο και στο γονιμότερο, δέχθηκε τη Μοίρα χωρίς παράπονο κρύβοντας τον αβάσταχτο πόνο της Μοναξιάς μέσα στην Αγάπη Του για όλους όσοι δεν Τον ακολουθούσαν. Και συνέχισε να τους δείχνει την Οδό, ξεπερνώντας τον Εαυτό Του που ζητούσε τη Λύτρωση. Συνέχισε να τους μιλά, ξεχνώντας τη θλίψη της Μοναδικότητας. Και τους συγχώρεσε, ακόμα κι όταν όλα έδειχναν πως άδικα γίνεται η θυσία, όσο υφίστατο τον σκληρότερο πόνο, τον πόνο που προκαλεί το χτύπημα του ευεργετηθέντος προς τον ευεργέτη. Όμως ο Λόγος του έλεγε πως η Αγάπη μακροθυμεί, ου ζητεί τα εαυτής, όσο και να υποφέρει από την άγνοια των άλλων.


Αυτά που εδώ σαν άγρυπνοι φρουροί βαστούμε,
πληγές και μυστικά που μέσα μας σφαλνούμε,
με καθημερινή αγωνία βαρυά,
ελεύθερα εκεί και καθαρά θα πούμε.


Μαζί με τον Ιησού, τόσοι άλλοι Δάσκαλοι γύρισαν στη γη για να σώσουν τους ανθρώπους· γενναίοι Στρατηγοί του γήινου κόσμου, που αποφάσισαν να επιστρατευτούν για να φυλάξουν τις πνευματικές Θερμοπύλες, ομίλησαν την αλήθεια με λύπη κ' ευσπλαχνία και βίωσαν την άγονη αγάπη και την αποδοκιμασμένη. Μίλησαν στους ανθρώπους με τον Λόγο, όχι με δικά τους λόγια κι αυτό εφώτιζεν την έκφρασή τους.


Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.


Ποιος είναι αγώνας ευγενέστερος απ' τον αγώνα της Αγάπης;