Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

 

46. Στο αποκορύφωμα της πνευματικής μας ζωής, όταν πια η Φαντασία έκτισ' άυλον οίκον στερεόν όν δεν κλονίζ' η τύχη, ο γήινος φορέας μας φτάνει να είναι σε θέση να ανταποκρίνεται σε κραδασμούς σταλμένους από υψηλότερες συχνότητες.


Εκείνα που δειλά φαντάσθη μαθητής, είν' ανοιχτά,
φανερωμένα εμπρός του.

.................................................

Κ' έκθαμβος βλέπει νέους κόσμους του Καλού.


Εν τελεία ηδονική ησυχία, η λεπτοφυέστατη σκέψη, αυτή που εκπορεύεται από μία διευρημένη συνείδηση, είναι ο σύνδεσμος με τις ανώτερες ουσίες και μπορεί να εισχωρήσει σ' αυτές. Έτσι κάποια στιγμή, ενώ έχουμε εισέλθει στον περικαλλή ναό - τον εαυτό μας - εις την νοεράν μας ακοήν μπορούμε να συλλάβουμε σκέψεις από τον αιθερικό κόσμο, σκέψεις που έρχονται από κάποιον που έχει εγκαταλείψει τη γήινη μορφή του.


Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας -
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.


Μπορούμε, τότε, να έρθουμε σε επαφή με ανώτερα από εμάς Όντα στην Ιεραρχία της εξέλιξης, τα οποία ονομάζουμε Διδασκάλους· οντότητες που ζουν και εργάζονται σε άλλες διαστάσεις, εισχωρούν με τη συνειδητότητά τους στη συχνότητα της γήινης διάστασης και μας επιτρέπουν να συντονιστούμε μαζί τους.

Μέσα στην ρέμβην όλως και την υποβολή, θα αρχίσουμε να ακούμε ήχους και λέξεις - φωνές αγαπημένες - εκεί όπου πριν μας φάνταζε απέραντη σιγή και να διακρίνουμε πνευματικές μορφές - της Αγάπης η Σκιές - εκεί όπου πρωτύτερα νομίζαμε πως βλέπαμε ένα άμορφο κενό. «...ολίγον χρόνον ακόμα και δεν θα με βλέπετε πλέον, και πάλιν ολίγον χρόνον και θα με ιδήτε ...» (Ιωάννης 16:16).


Ένα κερί αρκεί. Το φως του το αμυδρό
αρμόζει πιο καλά, θάναι πιο συμπαθές
σαν έρθουν της Αγάπης, σαν έρθουν η Σκιές.

Ένα κερί αρκεί. Η κάμαρη απόψι
να μη έχει φως πολύ. Μέσα στην ρέμβην όλως
και την υποβολή, και με το λίγο φως -
μέσα στην ρέμβην έτσι θα οραματισθώ
για νάρθουν της Αγάπης, για νάρθουν η Σκιές.


Όσο εξελίσσεται κάποια ψυχή στην πνευματική Ιεραρχία, η συνειδητότητά της ευρύνεται. Η συνειδητότητα εκείνων που ονομάζουμε Διδασκάλους είναι τόσο ευρεία, που έχει πια χάσει την «ατομικότητα» την οποία εμείς της προσδίδουμε. Η ανέλιξη της ψυχής είναι μια πορεία από το σημείο προς το άπειρο, στο σχήμα μιας ανάποδης πυραμίδας. Οι πυραμίδες που υπάρχουν στη Γη είναι συμβολικά κτίσματα που απεικονίζουν αυτή την πορεία αντίστροφα, θέλοντας να δείξουν τη γήινη πορεία των επαναλαμβανόμενων ζωών του ανθρώπου: η ψυχή, αρχικά σημείο στην άυλη μορφή της, εξελίσσεται σε γήινο επίπεδο περνώντας αλλεπάλληλα βιώματα, και εκτείνει έτσι τη συνειδητότητά της ως ένα σημείο. Γι' αυτό οι γήινες πυραμίδες «ανοίγουν» ως ένα ορισμένο σημείο (βάση), το σημείο τομής με τη Γη, κάτι που συμβολικά δείχνει πως η Γη εξ ορισμού θέτει περιορισμούς στην προς το άπειρο εξέλιξη. Η γήινη ζωή είναι, με άλλα λόγια, ένα στάδιο, ένα επίπεδο εξέλιξης. Στη συνέχεια, ο άνθρωπος αποχωρίζεται το γήινο υλικό σώμα του και συνεχίζει σε επόμενα επίπεδα.

Οι Διδάσκαλοι που εργάζονται στη Γη, αρκετούς από τους οποίους γνωρίζουμε, αυτο-περιορίζονται σε κάποιες αιθερικές μορφές - της Αγάπης η Σκιές - για να καταστεί δυνατόν να τους «αναγνωρίσουν» οι ενσαρκωμένοι άνθρωποι και να μπορέσουν να επικοινωνήσουν μαζί τους.


Ότε ερών το λυκαυγές φιλεί την Θεσσαλίαν,
σφρίγος από τον βίον των θεών
περνά την ατμοσφαίραν της· και κάποτ' αιθερία
μορφή επί των λόφων της πετά.


Ο Δάσκαλος είναι μία τεράστια συμπύκνωση ενέργειας που έχει αποκτήσει τη δυνατότητα της πολλαπλής συνειδητότητας. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να «συνομιλεί» ταυτόχρονα σε πολλές διαστάσεις, να «πράττει» σε πολλά επίπεδα ζωής, δηλαδή με άλλα λόγια έχει τη δυνατότητα να «βρίσκεται» ταυτόχρονα και συνειδητά σε πολλά διαφορετικά σημεία του Σύμπαντος. Η ενέργεια ενός Διδασκάλου, πάντα σύμφωνα με το Έργο του, επεκτείνεται όλο και περισσότερο, ώσπου να αγγίξει το σημείο της Τελείωσης, του Θεού, του «πανταχού παρόντος και τα πάντα πληρώντος» όντος.

Όταν ζητάμε να επικοινωνήσουμε με έναν Δάσκαλο, να σκεφτόμαστε ότι η συνομιλία με κάποιον απ' τους μαθητές δεν σημαίνει - όπως σε γήινο επίπεδο - αποκλειστική ενασχόληση. Ο άνθρωπος είναι μία συνειδητότητα πολύ περιορισμένη: σαν τη συσκευή ενός τηλεφώνου. Ο Δάσκαλος, σε αντίστοιχους όρους, είναι ένα τεράστιο τηλεφωνικό κέντρο, με πλήρη έλεγχο της επικοινωνίας σε όλες τις μεμονωμένες συσκευές ταυτόχρονα.

Ο άνθρωπος μπορεί να έχει κάθε φορά συνείδηση μόνο μίας απ' τις λειτουργίες του ανώτερου εαυτού του, και σπάνια βιώνει την ταυτόχρονη συνείδηση. Γι' αυτό είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσει την έκταση της συνειδητότητας του Δασκάλου. Ο μαθητής καλείται να προσφέρει τον εαυτό του ως μέσο πραγμάτωσης της θείας Ενέργειας, έστω κι αν δεν είναι ικανός να κατανοήσει τη διαδικασία. Η υπερκάλυψη αυτή γίνεται όταν ο μαθητής είναι ικανός πια να ασκεί έλεγχο στον εαυτό του τέτοιο, που να τον καθιστά καλό αγωγό και καθησυχασμένο. Ο εγωισμός του θα πρέπει να είναι καλά δεμένος και παροπλισμένος, διαφορετικά μια τέτοια διαδικασία μπορεί να αποβεί σε δυσαρμονική εκπομπή.

Κάποιες φορές, βέβαια, συμβαίνει η υπερκάλυψη εν αγνοία του ανθρώπου, οπότε ο ίδιος, εφόσον δεν συμμετέχει συνειδητά, είναι και ασφαλής. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβαίνει συχνά και εύκολα, γι' αυτό είναι προτιμότερη η συνειδητή συμμετοχή του μαθητή. Τότε η ενέργεια μπορεί να κατευθυνθεί καλύτερα προς τον κόσμο, χωρίς να βιάζεται η ελεύθερη βούληση κάποιου ανθρώπου.

47. Βρισκόμαστε στην εποχή της Νέας Αποκάλυψης. Ας εμπιστευτούμε τη φωνή των Διδασκάλων που τόσο αφειδώς μας βοηθούν και μας καθοδηγούν. Οι αλήθειες τους παντοδύναμες και μας αφορούν όλους. Οι Διδάσκαλοι μπορούν να μας οδηγήσουν μόνον εφόσον τους το επιτρέψει η ελεύθερη βούλησή μας, γι' αυτό να επιθυμούμε διακαώς την παρουσία τους στη ζωή μας, να τους επικαλούμαστε, να αφήνουμε τη σκέψη μας άγραφη ώστε να αποτυπώνεται εκεί η φωνή τους.


Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.

Η σύνδεση με την Πηγή σημαίνει διάλογο με τους Διδασκάλους και Καθοδηγητές, ενεργό δράση χωρίς φόβο, αλλά με αναγωγή στις αρχές και τους νόμους. Οι Δάσκαλοί μας είναι συνεχώς παρόντες, καθοδηγητές και προστάτες, και φροντίζουν να ανοίγει ο δρόμος και να τον βλέπουμε. Είναι εδώ όχι για να μας κρίνουν ούτε για να μας μαλώσουν, αλλά για να μας βοηθήσουν. Έχουν όλοι περάσει από παρόμοιες αδυναμίες, και ξέρουν να αναγνωρίζουν πόσο δύσκολα είναι όλα αυτά για μας. Είναι άνθρωποι «μετα-γήινοι», που μάχονται το Κακό και τη Δυσαρμονία, που τάσσονται με το Αιώνιο Φως. Αυτή δεν είναι η μοναδική δύναμη, όμως. Το Κακό προσπαθεί να ισχυροποιηθεί και οι καταλυτικές του δυνάμεις ζώνουν τον κόσμο. Όσοι θέλουν να εργαστούν μαζί τους ενάντια σ' αυτό το Κακό, είναι πάντα σ' επαφή μαζί τους, όπως και με άλλα άτομα που δρουν για τον ίδιο σκοπό. Αυτοί βρίσκονται πια μέσα στο Έργο, επειδή το ζήτησαν, το επέλεξαν και κρίθηκαν άξιοι γι' αυτό· ποτέ δεν ξεχνούν πως τη μόνη σημασία αποτελεί η επίτευξη του Σχεδίου του Θεού για την ανθρωπότητα.


Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.


Ας αφήνουμε, λοιπόν, την καρδιά μας να είναι μία λευκή σελίδα όπου θα καταγράφονται τα λόγια του Θεού. Μην αφήνουμε άλλα στοιχεία να αμαυρώνουν το χώρο που είναι προορισμένος για να δεχθεί το θεϊκό φως και μην κλείνουμε τα μάτια στο δρόμο που μόνοι μας χαράξαμε. Αυτές οι ιδανικές φωνές κι αγαπημένες, ποτέ δεν αποσιώπησαν τις αλήθειες τους από μας τους γήινους ανθρώπους. Πολλές φορές ακούμε μέσα μας τη φωνή τους να δίνει φως στα ερωτήματά μας και να μας καθοδηγεί, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι προέρχεται από αυτούς, καθώς παραμένουν αφανείς για όσους δεν μπορούν ακόμα να τους δουν, με δική τους πρωτοβουλία.


Δεν αποθνήσκουν οι θεοί. Η πίστις αποθνήσκει
του αχαρίστου όχλου των θνητών.
Είν' οι θεοί αθάνατοι. Από τα βλέμματά μας
τους κρύπτουσι νεφέλαι αργυραί.


Όταν ένας Διδάσκαλος επιθυμεί να συνομιλήσει με έναν άνθρωπο, το φαινόμενο της υπερκάλυψης του επιτρέπει να έρθει άμεσα σε επαφή μ' αυτόν μέσω της γλώσσας του, ακριβώς όπως σε κάθε ευρύτερο σύνολο εμπεριέχονται τα υποσύνολά του. Έτσι, «ταυτιζόμενος» ο Διδάσκαλος με τον άνθρωπο του μιλά σαν να επρόκειτο για την ίδια τη φωνή του ανθρώπου.


κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Οι εξελίξεις στη ζωή μας οφείλονται αρκετά στην πρεσβεία Τους καθώς γνωρίζουν τα μηνύματα που φέρνουμε σ' αυτό τον κόσμο και τον ευρύτερο προορισμό μας. Επιθυμία τους είναι να μας βοηθήσουν να συντομεύσουμε και να περατώσουμε ευοίωνα την πορεία μας· γιατί η νίκη του μαθητή είναι δόξα για το δάσκαλο. Ας ζητάμε, λοιπόν, τη βοήθειά τους, αυτό λαμπρύνει το έργο τους, και μην ανησυχούμε αν για λίγο μας φανούν πως είναι μακριά μας.

Ο κάθε Δάσκαλος έχει αναλάβει κάποιο συγκεκριμένο έργο που αφορά σε έναν τομέα, αλλά αυτό συμβαίνει μόνο για λόγους μεθόδευσης. Τα επίπεδα της Ιεραρχίας είναι διάφορα και όχι κατ' ανάγκην αξιολογημένα σε βαθμίδες ανωτερότητας. Απλώς καλύπτει το καθένα κάποιους άλλους τομείς και ανταποκρίνεται σε άλλες ανάγκες. Στην πραγματικότητα, η Ιεραρχία δεν αποτελείται από βαθμίδες και αξιώματα, όπως μπορεί να φαντάζεται ένας άνθρωπος, γιατί η συνειδητότητα των Διδασκάλων είναι διευρημένη σε πλάτος και επίπεδα έτσι ώστε να υπερκαλύπτει τους τομείς εργασίας. Η διαφοροποίηση γίνεται μόνο για λόγους συγκεκριμένης εργασίας. Όταν απευθυνόμαστε, λοιπόν, σε κάποιον Διδάσκαλο δεν σημαίνει πως αποκλείουμε την επικοινωνία με άλλον ή άλλους, και όταν κάποιος Διδάσκαλος επικοινωνεί με μας, αυτό δεν σημαίνει την απουσία των υπολοίπων.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως η συνειδητότητα διευρύνεται συνεχώς προς το Άπειρον, και το Άπειρο δεν είναι παρά μία άλλη έκφανση του Ενός και Όλου. Αυτό θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πως η ανέλιξη της ψυχής οδηγεί στην επέκτασή της στο Άπειρο, δηλαδή την ταύτισή της με το Απόλυτο Εν, στην ενοποίηση με το Σύμπαν, την απορρόφησή της μέσα στη Μία Ψυχή, το Θεό.

Όπως η Μονάδα εμπεριέχει μέσα της ολόκληρο το άπειρο σύστημα των αριθμών, χωρίς η ίδια να αλλοιώνεται ποιοτικά (1 X 1 = 1, 1 : 1 = 1), έτσι και ο Θεός ενυπάρχει μέσα σε κάθε δημιούργημά του χωρίς αυτό να αποτελεί διαίρεση του Όλου (1 : 1 = 1), και κάθε δημιούργημα είναι ο ίδιος ο Θεός και όχι μέρος Του.

48. Καθώς η σκέψη ανακαλεί σπινθήρες φωτός από την εσώτερη μνήμη, για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας.


Το είδωλον του νέου σώματός μου
απ' τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
( ... )


Τώρα πια αρχίζει μέσα μας να μορφοποιείται η εικόνα εκείνου του παρελθόντος το οποίο γνωρίζουμε, και για το οποίο επανήλθαμε, αφού μπορούμε και θυμόμαστε πολλά, ακόμα και από εκείνη την παλαιά ζωή. Εκείνος ήταν ο Παράδεισος που αναφέρουν τα ιερά κείμενα, και από τον οποίο εκδιώχθηκαν οι άνθρωποι εξαιτίας της απληστίας τους, για να ξαναρχίσουν πάλι την πορεία απ' την αρχή, μέσα από δύσκολο και επίπονο δρόμο. Χάνοντας όλα τα ίχνη απ' το παρελθόν ονόμασαν τους παλιούς τους άρχοντες θεούς. Οι «θεοί» όμως δεν τους εγκατέλειψαν, και επανήλθαν πολλές φορές για να τους προσφέρουν κομμάτια από την Αλήθεια, ώστε να ξαναβρούν το δρόμο της επιστροφής.


Ώ γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.


Η Παγκόσμια Λευκή Αδελφότητα - ο αόρατος, μυστικός θίασος, που θ' ακουσθεί έξαφνα, ώρα μεσάνυχτα, να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές - είναι οι παλαιοί εκείνοι κάτοικοι της Γης στα πρώτα χρόνια της ιστορικής της ύπαρξης. Ο πλανήτης δημιουργήθηκε από σκεπτομορφή της θέλησης των Υιών του Θεού, οι οποίοι μέσω του Ηλίου που αποτελεί ένα ενεργειακό «πέρασμα», εγκαταστάθηκαν στην υπόσταση αυτή της υλικής διάστασης. Στον ίδιο πλανήτη φιλοξενήθηκαν οι Υιοί του Ανθρώπου, και περίπου την εποχή των Ιχθύων τους κληροδοτήθηκε οριστικά, μαζί με τη δυνατότητα να μπορέσουν - εάν εξελιχθούν αρκετά - να μεταπηδήσουν στην προπάτορα Φυλή των Θεών. Αυτό τους ανακοινώθηκε δια στόματος Ιησού και ονομάστηκε Ανάσταση. Έκτοτε αφέθηκε στη δική τους βούληση η εκλογή της πορείας.

Την παρούσα στιγμή οι Υιοί των Ανθρώπων βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σημείο της εξέλιξής τους, όπου η βούλησή τους πρέπει να κατευθυνθεί προς μία ανώτερη συνειδητοποίηση. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο πολλοί εκ των Θεών επανέρχονται στην αγαπημένη Γη είτε ως ενσαρκωμένα όντα είτε ως «Φωνές». Αλλά και οι ψυχές που ολοκλήρωσαν τον πρώτο κύκλο ζωών επιστρέφουν ασώματοι και καθοδηγούν εκείνους που παλινδρομούν.


Ώ Θεσσαλία ιερά, Σε αγαπώσιν έτι,
Σε ενθυμούνται αι ψυχαί αυτών.
Εν τοις θεοίς, ως εν ημίν, ανθούσιν αναμνήσεις,
της πρώτης των αγάπης οι παλμοί.


Τρεις από τους μαθητές του Ιησού - αυτοί που ήταν έτοιμοι να βιώσουν το αποτέλεσμα της δικής τους μεταμόρφωσης - είδαν την αιθερική μορφή του Σωτήρος και άκουσαν τη Φωνή Του.

«... Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα σας δώσει άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα δηλαδή της αληθείας, το οποίο ο κόσμος δεν είναι σε θέση να το λάβει, διότι δεν το βλέπει ούτε το ξέρει. Σεις, όμως το ξέρετε, διότι μένει κοντά σας και θα είναι μέσα σας. Δεν σας αφήνω ορφανούς, θα έλθω σ' εσάς. Ακόμη ολίγον και ο κόσμος δεν θα με βλέπει πλέον, σεις όμως θα με βλέπετε, διότι εγώ ζω και θα ζήσετε κι εσείς. Κατ' εκείνη την ημέρα θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί μου και σεις εν εμοί και εγώ εν υμίν. ... Και εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου. ... Θα έλθωμεν σ' αυτόν και θα κατοικήσωμεν μαζί του» (Ιωάννης, 14:15-24).

Πολλές φορές έχουμε πει πως η Αλήθεια βρίσκεται πέρα απ' αυτά που βλέπουν τα μάτια. Και να τώρα, η Επιστήμη μας μάς λέει πως ο κόσμος δεν είναι παρά ο μικρόκοσμος των πρωταρχικών σωματιδίων, τα οποία εμείς βέβαια δεν βλέπουμε. Μας λέει ακόμα για ένα Σύμπαν με διαστάσεις που τείνουν στο άπειρο, μας δίνει αριθμούς ασύλληπτους - και όμως εμείς επιμένουμε να ζητάμε την επιβεβαίωση της Αλήθειας μέσω των αισθήσεών μας, που το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι το «ψέμα».

Μη Τον αναζητάμε, λοιπόν, στον κόσμο των ανθρώπων, γιατί δεν πρόκειται για πρόσωπο, αλλά για την ίδια την Πηγή του Φωτός. Γεννήθηκε ως άνθρωπος για να μας μεταφέρει ένα ίχνος από την Αλήθεια. Ακόμα και οι επιστήμονές μας μιλούν για την ενέργεια του Φωτός, αλλά εμείς αρνούμαστε να Τον πιστέψουμε, επειδή τα μάτια μας δεν Τον βλέπουν! Όμως ας σκεφτούμε πως τα μάτια μας δεν βλέπουν ούτε την ηλεκτρική ενέργεια, δεν διανοήθηκε όμως κανείς να αμφιβάλει γι' αυτήν.

Ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, εκείνος που γνωρίσαμε κάποτε σ' αυτή τη Γη και πιστέψαμε πως μεταφέρει στους ανθρώπους τα λόγια του Πατέρα, είναι ο καθένας και ο Ένας, βρίσκεται εδώ δίπλα μας για να μας οδηγήσει πίσω στην Αλήθεια και το Φως. Είναι η Δύναμη και η υλοποίησή της, αυτό που υπήρχε και αυτό που υπάρχει στους Αιώνες. Αυτός που ακούει τη Φωνή Του είναι μέσα στο Σώμα Του και γνωρίζει πως τρέφεται με την Αιώνια Αλήθεια. Δεν χρειάζεται να ψάξει γιατί γνωρίζει, δεν χρειάζεται να πειστεί γιατί βιώνει. Ας ακολουθήσουμε την Αγάπη, ας αφήσουμε να μάτια μας να δούν πέρα από το Τώρα και το Εδώ, και Εκείνος ο Ίδιος θα είναι βοηθός μας σ' αυτό. Ας ξεχάσουμε τους περιορισμούς που οι άνθρωποι συνηθίζουν να θέτουν στον εαυτό τους, και ας ανακαλύψουμε τη Νέα Ζωή.


Στης επιβλητικής, μεγάλης συνοδείας την αρχή
ωραίος, λευκοντυμένος έφηβος βαστά
με ανυψωμένα χέρια τον Σταυρόν,
την δύναμιν και την ελπίδα μας, τον άγιον Σταυρόν.
( ... )
την δύναμιν, την σωτηρίαν της οικουμένης, τον Σταυρόν.


Μαζί Του μπορούμε να νικήσουμε κάθε στιγμή που αλυσσοδένει τη σκέψη μας σε ταραγμένες πραγματικότητες, μαζί Του μπορούμε να πορευτούμε χωρίς ανησυχία για τον κόσμο αυτό ή τον άλλο, γιατί ξέρουμε πως η Αλήθεια είναι Παντοτινή και Παντοδύναμη. Η Γέννησή Του ας είναι σύμβολο πνευματικής αναγέννησης και ενστάλαξη δύναμης στην καρδιά μας και η Ανάστασή Του ας νικήσει κάθε ιδέα θανάτου μέσα μας.

Είναι πάντα εδώ γιατί είναι ο εαυτός μας.

49. Είδαμε ότι για να ακούσει τις Φωνές και να δει τις Σκιές της Αγάπης, ο Ποιητής έκανε μία προετοιμασία εξωτερική (κερί, λιγοστό φως, σιωπή, ρέμβη, υποβολή, οραματισμός) η προετοιμασία, όμως, είναι κατά βάση εσωτερική: η επικοινωνία με την άλλη πλευρά είναι το αποτέλεσμα μιας τεράστιας εξελικτικής πορείας ολόκληρης ζωής ή ζωών. Ενδεικτικά ο Πυθαγόρας, πριν ανοίξει με ασφάλεια την ύπαρξή του στα αόρατα πεδία, ολοκλήρωσε την μάθησή του στην Ελλάδα και στη συνέχεια μυήθηκε στην Αίγυπτο επί 22 ολόκληρα χρόνια!

Η μεταφυσική αναζήτηση, όσον αφορά τον κύκλο ζωής πάνω στη Γη, δεν πρέπει να αντικαταστήσει τη γήινη ζωή, ούτε να χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για φυγή. Άλλωστε αυτή η αναζήτηση έχει ανατεθεί μόνο σε ορισμένους ανθρώπους, και πάλι όμως με απώτερο σκοπό της να χρησιμοποιηθεί για να διευκολύνει τη ζωή στα γήινά της πλαίσια.

Ακόμα, λοιπόν, κι αν ο άνθρωπος κατορθώσει να ανοίξει, να ευρύνει την ικανότητα πρόσληψης της αλήθειας, δεν πρέπει να ξεχνάει πως ο σκοπός της ζωής του βρίσκεται μόνο σ' αυτό το συγκεκριμένο και οριοθετημένο παρόν και σ' αυτό οφείλει να επικεντρωθεί.

Για να περάσει κανείς από τη διάνοια στην ενόραση, θα πρέπει να έχει ολοκληρώσει έναν κύκλο αυτογνωσίας και να έχει υπερκεράσει το επίπεδο των γήινων δεξιοτήτων και επιτεύξεων. Ο Ποιητής παρατηρεί για τον εαυτό του: Αισθάνομαι έκτακτην ικανότητα μέσα μου. Έχω μια πεποίθησι που αν ήθελα θα μπορούσα να γίνω ένας μεγάλος ιατρός, ή δικηγόρος, ή οικονομολόγος, ή και μηχανικός.

Άλλωστε τώρα μπορεί να επιλέγει, και γνωρίζει ήδη πως αυτό αναιρείται από τον εαυτό του. Γι' αυτό και η μεταφυσική αναζήτηση αρχίζει με ασφάλεια μόνο όταν έχει ολοκληρωθεί και κατακτηθεί η φυσική αναζήτηση. Ένα μπλοκάρισμα ενέργειας είναι αρκετό για να γίνει κανείς υποχείριο αρνητικών εκπορεύσεων. Μία «αχίλλειος πτέρνα» - ένας φόβος - είναι όπως ξέρουμε αρκετή για να καταλύσει ολόκληρη την ύπαρξη.

Από την φαντασίαν έως εις το Χαρτί. (Από το ασυνείδητο, δηλαδή, ώς το συνειδητό). Είναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. Η απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξείδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.

Το μεταφυσικό οικοδόμημα δεν χτίζεται αυθαίρετα ούτε και αποτελεί μία ανυπόστατη θεωρία χωρίς βάσεις. Χτίζεται βήμα βήμα γερά μόνο πάνω σ' ένα στέρεα δομημένο φυσικό οικοδόμημα. Αυτό προϋποθέτει, να έχουν επιλυθεί τα προσωπικά ζητήματα, το συναίσθημα να έχει αναχθεί στο υπέρπυκνο σημείο της α-πάθειας και η σκέψη να έχει εξαντλήσει τις δημιουργικές της δυνατότητες και διαδρομές.


Και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.


Το μεταφυσικό οικοδόμημα είναι γνώση διευρημένη που όμως, όσο και αν διευρυνθεί δεν χάνει ποτέ τη σύνδεσή της με τον άξονα που διατρέχει τη Λογική.

Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα - (στο συνειδητό) - απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου - (η Λογική) - και εξετάζουν εν είδος και σκέπτωνται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφίσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότηταν παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. Η εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Είναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι' όλας τας κεφαλάς. Εξ άλλου υπάρχει μια εταιρεία εις τον τόπον η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Κατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού και ειμπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου.

Η πνευματική ζωή αρχίζει από μόνη της, απλά και φυσικά, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, χωρίς ο άνθρωπος να κάνει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια· δεν πρέπει κανείς να εκβιάσει την είσοδό του σε πεδία που αγνοεί.

Η θεουργίες κ' η επισκέψεις του Ιουλιανού στους ναούς των εθνικών, οι ενθουσιασμοί για τους αρχαίους θεούς, ανησύχησαν τον δάσκαλο και τον αδελφό του, οι οποίοι τα χαρακτήρισαν άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, για έναν ανέτοιμο μαθητή. Ακόμα και ο Οιδίπους - σύμβολο του ανθρώπου που κρίθηκε έτοιμος να λάβει τη μύηση ...


Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της,
τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισί της -
τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία
δεν είχε φαντασθή ποτέ έως τότε.


Ενδέχεται τότε ο άνθρωπος, να αισθανθεί την ύπαρξη όντος ή όντων, εν είδει εσωτερικών φωνών ή οράματος, από τα χαμηλότερα κραδασμικά πεδία δεδομένου ότι ο αόρατος κόσμος περιέχει όλο το φάσμα των ενεργειακών ποιοτήτων, ακριβώς όπως και ο γήινος. Και όταν ο λιμήν δεν έχει αρκετόν βάθος δια να τα δεχθεί, ο άνθρωπος αδυνατεί να διακρίνει το πραγματικό νόημα των μηνυμάτων που λαμβάνει και είναι αναπόφευκτο να τα παρερμηνεύσει.

Η πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Εις τας αγοράς της Φαντασίας τα πλείστα και τα καλλείτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν.

50. Τα πνευματικά αυτά μικρόβια του αόρατου κόσμου παρασύρουν τον άνθρωπο σε μία εικονική πραγματικότητα, πλήττοντας αργά και σταδιακά το ανοσοποιητικό του σύστημα. Η Συνείδηση αποδομείται από τον Τρόμο και ο άνθρωπος βιώνει το «βδέλυγμα της ερημώσεως». Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα της Ανεκδότου Ιστορίας: ανώριμες προσωπικότητες έχουν γίνει δεκτικές σε τέτοιες δυνάμεις που έχουν επιδράσει στις ατέλειές τους, ξυπνώντας μυστικά πάθη και φιλοδοξίες μεγαλύτερες απ' όσο μπορούσαν να αντιμετωπίσουν:


Συχνά το βλέμμα του Ιουστινιανού
φρίκην και βδελυγμίαν ποιούσε στους
θεράποντάς του. Κάτι υποπτεύονταν αυτοί που δεν τολμούσαν
να το πουν· όταν τυχαίως μια νύχτα βεβαιωθήκαν
πως ήταν απ' την Κόλαση βγαλμένος
δαίμων: βγήκεν απ' το δωμάτιό του αργά,
και γύριζεν ακέφαλος στες αίθουσες του παλατιού.


Να είμαστε βέβαιοι πως κάθε σκέψη μπορεί να ελεγχθεί και να εκδιωχθεί από το μυαλό μας, γι' αυτό μην αφήνουμε σκοτεινές σκέψεις να μας κυριεύουν. Ακόμα κι όταν νιώθουμε αδύναμοι για να τις νικήσουμε, ας προσπαθήσουμε να τις απωθήσουμε, ας σκεφτούμε κάτι φωτεινό και αγνό, ας προσευχηθούμε, και μετά από λίγο θα διαπιστώσουμε πως εξαφανίστηκαν από μόνες τους γιατί δεν τους επιτρέψαμε να βρουν χώρο και να ριζώσουν. Ας επαναλαμβάνουμε τα άγια λόγια που ο Κύριος μας έχει αποκαλύψει, και ας τα αφήσουμε να λειτουργήσουν μόνα τους, ακόμα κι όταν εμείς νιώθουμε εντελώς ανίσχυροι για να προσπαθήσουμε. Ας αφήσουμε τη Δύναμη να πολεμήσει για μας και θα είμαστε σίγουρα νικητές.


Δεν βλέπετε πώς χάθηκαν αμέσως
οι δαίμονες σαν μ' είδανε να κάνω
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;


Πρέπει να μάθουμε να διώχνουμε κάθε κακή σκέψη που παρεισφρύει απρόσκλητη. Αλλιώς, οι ιδανικές φωνές κι αγαπημένες σταδιακά θα μετατραπούν σε ιδανικαίς υποψίαις και η θεϊκή καθοδήγηση σε χειραγώγηση. Σαν τον Άμλετ, ο άνθρωπος θα αρχίσει να χαράζει ομόκεντρους κύκλους, να ακολουθεί κυκλικά μονοπάτια, σε μια πορεία κλειστή που αποτελεί ψυχικό αδιέξοδο. Οι δρόμοι που θα φαίνονται ανοιχτοί, θα κρύβουν φθορά και απώλεια.


Σε μέρη μακρυνά ο νους μου πιαίνει.
Στους δρόμους περπατώ της Ελσινόρης,
γυρίζω σταις πλατείαις, και θυμούμαι
την θλιβερώτατη την ιστορία,
τον άτυχον εκείνον βασιλέα,
που τον εσκότωσεν ο ανεψιός του
για κάτ' ιδανικαίς του υποψίαις.

( ... )

Γιατί τον σκότωσεν ο ανεψιός του
με θετικότητα ποτέ δεν είπαν.
Τον υπωπτεύετο για έναν φόνο.
Της υποψίας του η βάσις ήταν
που σαν μια νύχτα περπατούσε επάνω
σ' έναν απ' τους αρχαίους προμαχώνας,
εθάρρεψε πως είδεν ένα φάσμα
και με το φάσμα έκαμ' ομιλία.
Και τάχα κάποιαις έμαθ' απ' το φάσμα
κατηγορίαις για τον βασιλέα.

Θα ήταν έξαψις της φαντασίας
βεβαίως και των οφθαλμών απάτη.


Το τραγικότερο είναι ότι στο στάδιο αυτό, ο άνθρωπος δεν είναι πια σε θέση να αντιληφθεί ότι έχει παραδώσει τον εαυτό του όμηρο στις αρνητικές δυνάμεις: τη θέση της Αλήθειας έχει εντός του καταλάβει η Πλάνη, με την οποία συμπράττει οικειοθελώς. Οι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο (...).


(Αυτό όμως καθαρά δεν απεδείχθη).
Είπε και για κρασί φαρμακευμένο,
φαρμακευμένο απ' τον βασιλέα.
Τώπε, είν' αλήθεια, κι ο Λαέρτης τούτο.
Πλην δεν εψεύσθη; πλην δεν απατήθη;
Και πότε τώπε; Όταν πληγωμένος
εξέπνεε κ' εγύριζεν ο νους του
και φαίνονταν σαν να παραμιλούσε.
( ... )
Αλλά ο Ωράτιος εις την ανάγκη
έβγαζε και το φάσμα μαρτυρία.
Το φάσμα είπε τούτο, είπ' εκείνο!
Το φάσμα έκαμεν αυτό κ' εκείνο!

Γι' αυτά, ενώ τον άκουαν να λέγη,
οι πιο πολλοί μες στην συνείδησί των
λυπούνταν τον καλό τον βασιλέα
που με φαντάσματα και παραμύθια
άδικα τον εσκότωσαν, και πήγε.


51. Τα όνειρα είναι συνήθως οπτικοποιημένες σκέψεις, γι' αυτό προβλέπεται η βραδινή προσευχή, ώστε να «καθαρίσει» τον εσωτερικό κόσμο και να προλάβει κάποιες ατυχείς σκέψεις από το να εμφανιστούν.

Η εκπομπή φωτός ανεβάζει τις δονήσεις και συντονίζει με τους θεϊκούς κραδασμούς τόσο τον πομπό όσο και τον αποδέκτη. Γι' αυτό η προσευχή, η προφορά θεϊκών ρημάτων, η εσωτερική προβολή φωτός καθαρίζει τον άνθρωπο από παρασιτικές σκέψεις και διαβολές. Όταν δεν αισθάνεται κανείς σίγουρος για την αγνότητα των σκέψεών του πρέπει να συντονίζεται με τις υψηλές θεϊκές δονήσεις, και τότε εξετάζει την αλήθεια, αφού μεταφέρεται σε υψηλές σφαίρες και εκεί χάνονται κάθε είδους παράσιτα - σα να αλλάζει σταθμό στο ραδιόφωνό του. Ακόμα κι όταν προκύπτουν κάποια όνειρα που ανασύρουν σκηνές αμφίβολες, ας εξετάσουμε αν προέρχονται από το υψηλό ή χαμηλό κραδασμικό πεδίο του εαυτού.


Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου,
τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μου
σαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνε
Όντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουν
και τ' άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουν
και κάμνουν στο κρεββάτι μου κύκλο για να με διούνε -
και με κυττάζουν σαν να με γνωρίζουν
σαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν.

Το ξέρω, ναι, με καρτερούνε
σαν βδελυρούς καιρούς να μελετούνε
οπόταν ίσως σέρνομουν μαζύ των - μες στο σκότος
με τα όντα και τα πράγματα αυτά ανακατευμένος.
Κι αποφρενιάζουν ο καιρός να ξαναρθή ο πρώτος.
Μα δεν θε νάρθη πια ποτέ· γιατί είμαι εγώ σωμένος,
εις του Χριστού τ' όνομα βαπτισμένος.

Τρέμω σαν αισθανθώ το βράδυ
σαν νοιώσω που μες στο βαθύ σκοτάδι
επάνω μου είναι μάτια καρφωμένα ...
Κρύψε με από την όρασί των Δέσποτά μου.

Και σαν μιλούν ή τρίζουνε, μη αφίσεις ώς τ' αυτιά μου
κανέν' από τα λόγια των ναρθή τα αφορεσμένα,
μην τύχη και μες στην ψυχή μου φέρουν
καμμιά φρικώδη ανάμνησι απ' τα κρυφά που ξέρουν.


Όποιος έχει μέσα του το Φως, εκείνος προσελκύει το Φως και απωθεί το Σκοτάδι και τις δυνάμεις του, γι' αυτό είναι σημαντικό να ζει κανείς σ' εκείνη την κατάσταση της φωτεινότητας, της καθαρότητας, της κρυστάλλινης διαφάνειας, για να αντικατοπτρίζει μέσα του τα αντίστοιχα στοιχεία. Όποιος ασχολείται με σκέψεις δυσάρεστες, εκείνος κάνει το Σκοτάδι να σταματάει την κίνησή του και να εγκαθίσταται μέσα του.

Όταν αναζητάμε την αξία του εαυτού μας, ας αναζητήσουμε το Σώμα Του. Εκεί - με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα, - θα βρούμε την κρυμμένη διάσταση. Και κάθε φορά που Εφιάλτης - / της αδεσπότου ύλης γέννημα - / ταράζει τον ύπνον μας, / αντανακλών φαντάσματα άγνωστα και φρικιώδη, Εκείνος θα βρίσκεται δίπλα μας για να μας αναστήσει, νικώντας το θάνατο για άλλη μια φορά.


καταλαμβάνει ότι μάταιος
ήτο τοσούτος θόρυβος και ταραχή τοσαύτη
δια ονείρου ποταπήν σκιάν.
Γελά με την δειλίαν του και τον πολύν του τρόμον
κ' εκ νέου εξαπλούται ήρεμος.


Κανείς δεν έρχεται στην ενέργειά μας αν εκείνη δεν τον έλξει. Δεν υπάρχει δρόμος μονός για την ενέργεια· τα πάντα λειτουργούν αμφίδρομα. Έτσι, οντότητες ενσαρκωμένες και μη, που μας παρενοχλούν, δεν θα μας απασχολήσουν στο μέλλον, αν εμείς δεν τις απορροφήσουμε. Δεν υπάρχει τρόπος να τις απωθήσουμε, απλά να μην τις έλκουμε. Μην προσπαθούμε να αντιληφθούμε γιατί μας πλησιάζουν, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί τις τραβάμε, γιατί τις κουβανούμε μες στην ψυχή μας, γιατί η ψυχή μας τις στήνει εμπρός μας. Μέχρι να αντιληφθούμε τη δική μας ανάγκη, θα συνεχίσουμε να τις έλκουμε. Η εμπειρία επαναλαμβάνεται μέχρι να έρθει η ώρα της συνειδητοποίησης. Τα μαθήματα επαναλαμβάνονται όσο δεν υπάρχει γνώση. Δεν υπάρχει τρόπος να το κατανοήσουμε αν δεν το ζήσουμε άμεσα.

Ο δάσκαλος του Πτολεμαίου Θεόδοτος συμβούλεψε τον μαθητή του να σκοτώσει τον Πομπήιο και να παρουσιάσει το κεφάλι του στον Ιούλιο Καίσαρα. Ένας αόρατος, άυλος Θεόδοτος μπορεί ανά πάσα στιγμή να επισκεφθεί τον καθένα μας.


Και μη επαναπαύεσαι που στη ζωή σου
περιωρισμένη, τακτοποιημένη, και πεζή,
τέτοια θεαματικά και φοβερά δεν έχει.
Ίσως αυτήν την ώρα εις κανενός γειτόνου σου
το νοικοκυρεμένο σπίτι μπαίνει -
αόρατος, άυλος - ο Θεόδοτος,
φέρνοντας τέτοιο ένα φρικτό κεφάλι.


Οφείλουμε να φυλάξουμε το ενεργειακό μας πεδίο, να φυλάξουμε την ενέργειά μας για εκείνους που έχουν τη δύναμη να τη δεχθούν, να τη φυλάξουμε από μάτια ψυχών που μπορεί να τη φθείρουν, από τους κακόβουλους και τους αδύναμους ενεργειακά.

Όταν ο χώρος κυριαρχείται από σκοτεινή ενέργεια, αυτή εισχωρεί και στη δική μας περιοχή. Η ανάμιξη με κατώτερες ενέργειες απαιτεί διπλή επαγρύπνηση, συνεχή και αδιάλειπτη σύνδεση με την Κοσμική Πηγή και ισχυροποίηση που ίσως τη συγκεκριμένη στιγμή δεν κατέχουμε. Οφείλουμε να ενισχύουμε την αντίστασή μας στα πνευματικά μικρόβια όχι μόνο με το να ισχυροποιούμε τις γνώσεις μας, αλλά και με το να αποφεύγουμε να εκτιθέμεθα σε νοσηρά περιβάλλοντα. Ένα υγιεινό περιβάλλον, με όλες τις προεκτάσεις που έχει ο όρος, επιδρά πάντα ενισχυτικά. Δεν είμαστε προορισμένοι, ούτε έτοιμοι, να θεραπεύσουμε τον καρκίνο της ψυχής΄ ας περιοριστούμε, λοιπόν, στο να τον απομονώνουμε ή να τον κόβουμε από το υγιές σώμα.


Μακράν ημών, μακράν ημών να μένουν πάντα
(όσο την πλάνη τους δεν απαρνούνται).


Η βίωση των συναισθημάτων έχει βαθιές ρίζες στην ένωση με την Παγκόσμια Ψυχή. Όπως το καθαρό νερό περνάει μέσα από έναν αγωγό και τον καθαρίζει, έτσι και η Αγάπη - που είναι η σύνθεση των θετικών συναισθημάτων, όπως το λευκό των χρωμάτων - «καθαρίζει» τον άνθρωπο μέσα από τον οποίο ρέει. Αντίθετα, όπως το οξύ κατακαίει και καταστρέφει έναν αγωγό, έτσι και τα αρνητικά συναισθήματα κατακαίουν και καταστρέφουν τον ίδιο τον άνθρωπο πρώτα που τα επικαλείται.


Απ' έξω - τον εσκέπασε σιγή κι' ακινησία.
Μέσα - τον σάπισεν ο φθόνος της ζωής, δειλία,
λέπρα ηδονική, μωρόν πείσμα, οργή, κακία.


Ας μην τιμωρούμε, λοιπόν, εκείνους που ζουν με μίσος, γιατί οι ίδιοι έχουν καταδικάσει τον εαυτό τους. Ας τους συμπονέσουμε και ας προσευχηθούμε γι' αυτούς για να αλλάξουν.


(Ο πρίγκηψ ήταν νευρικός εις άκρον.
Σαν σπούδαζε στο Βίττεμπεργκ τον είχαν
για μανιακό πολλοί συμμαθηταί του).

Ολίγαις 'μέραις έπειτα επήγεν
εις της μητέρας του να ομιλήσουν
για μερικά οικογενειακά των. Κ' αίφνης
εκεί που ομιλούσε παρεφέρθη
κι' άρχισε να βοά, να ξεφωνίζη
πως φάνηκε το φάσμα εμπροστά του.
Πλην τίποτ' η μητέρα του δεν είδε.
Και την ιδία μέρα έναν γέρον
άρχοντα σκότωσε χωρίς αιτία.


Η αρρώστια είναι η εκδήλωση της φθοράς που προκαλεί η αγωγιμότητα των αρνητικών δυνάμεων. Και ακόμα και η μεταστροφή δεν μπορεί να αλλάξει έναν δρόμο που χαράχτηκε πολύ χρόνο πριν. Έτσι, βλέπουμε να πάσχουν άνθρωποι χωρίς «φανερό» για μας λόγο, επειδή δεν έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε τη συνολική τους πορεία στον κόσμο. Γι' αυτούς, πρέπει να μην σκεπτόμαστε μόνο ερευνητικά, αλλά ενεργητικά να τους προτρέπουμε να αλλάξουν διαδρομή, ώστε κάποτε - ίσως αυτό το χρονικό σημείο να μην είναι ορατό σε μας - να σταματήσει η φθορά και να ξεκινήσει η αναδημιουργία, η «ανάπλαση» του εαυτού τους, η αποκατάσταση στην Αρμονία. Διαφορετικά, θα οδηγηθούν στην αποσύνθεση - αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο, διότι η ανεκτικότητα και η αυστηρότητα του Σύμπαντος οδηγεί στη συνειδητοποίηση και την «επιστροφή στον Παράδεισο».

Είναι πραγματικά απίθανο να οδηγηθεί τελικά ένας άνθρωπος στην πλήρη καταστροφή διότι του δίνονται πολλές ευκαιρίες, με σημαντικότερη, όπως αναφέραμε, την απώλεια μνήμης των προηγούμενων ζωών.

Ο Ιησούς νίκησε το θάνατο από τη σκέψη των ανθρώπων, υπενθυμίζοντάς μας το δρόμο της Αιωνιότητας. Ο θάνατος ισχύει μόνο για όσους αποφύγουν τη δοκιμασία της ζωής επτά φορές. Τότε εκείνοι μεταστοιχειώνονται και εκπίπτουν στις αρχικές βαθμίδες ζωής, διότι δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν μέσα στον εαυτό τους τα δομικά υλικά για να οικοδομήσουν ένα σώμα φωτός. Η αποσύνθεση αυτή που υφίστανται τους αφαιρεί τη συνειδητότητα, την οποία ίσως ξανααποκτήσουν εάν στη νέα τους διαδρομή αγαπήσουν τη ζωή. Η σύνθεση είναι το διακριτικό των βαθμίδων εξέλιξης. Η σύνθεση, ή αλλιώς συσπείρωση, είναι η σύγκλιση δυνάμεων του απρόσωπου Σύμπαντος γύρω από ένα κέντρο «θέλησης» ή «βούλησης», όπως το γνωρίζουμε, που ολοένα επεκτείνεται ενωνόμενο με άλλα όμοια στοιχεία. Ο βαθμός εξέλιξης καθορίζει και τη συνειδητότητα αυτού του αρχικού κέντρου-πόλου, που από κάποιο σημείο και εξής αποκτά αυτόνομη και αυτόβουλη ύπαρξη, αυτοκινούμενη στο χωρόχρονο. Γι' αυτό η βούληση είναι τόσο απαραβίαστο και ιερό χαρακτηριστικό, επειδή αποτελεί το πρωταρχικό δομικό χαρακτηριστικό του πυρήνα αυτού που είναι και η απαρχή της δημιουργίας. Η αγάπη είναι η δύναμη που κινεί τη διαδικασία της συνεχούς συσπείρωσης και διεύρυνσης του κέντρου σε ένα σώμα που τείνει στο άπειρο, στο Θεό. Η αγάπη, πανταχού παρούσα, μας θυμίζει το δρόμο της Ένωσης, της Ζωής, μας διαχωρίζει από την αποσύνθεση στην οποία οδηγεί η διάσπαση, ο θάνατος.

Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στη Γη, ο θάνατος της Ψυχής ήταν ο δρόμος για τους ανθρώπους. Η νέα Εποχή που βρίσκεται μπροστά μας θα διανοίξει ευρύτερους ορίζοντες προς την Αιωνιότητα, που θα δικαιώνονται από τη σύγκλιση της γνώσης, της διόρασης και της επίγνωσης.

52. Ο πνευματικός άνθρωπος βαδίζει ένα δρόμο στεγανό και εύθραυστο. Λόγω της θέσης του στο Σχέδιο, πρέπει αναγκαστικά να κινείται σε δύο κόσμους χωρίς να ανήκει ουσιαστικά σε κανέναν εξ αυτών. Αυτό δημιουργεί μία ταυτόχρονη υπερφόρτωση σε όλα τα ενεργειακά κέντρα και απαιτεί πολύ ισχυρές αντιστάσεις για να μην προκληθεί καταστροφή του φορέα. Οι «παλμοί» της δικής του δόνησης δεν συντονίζονται εύκολα με το γήινο περιβάλλον· αυτό τον κάνει να νιώθει σα να κολυμπά συνεχώς κόντρα σ' ένα ρεύμα. Ο παράγοντας αυτός είναι που επιδρά πάνω του σαν κόπωση ή έλλειψη διάθεσης και ενεργητικότητας. Η κούραση που αισθάνεται οφείλεται στο ότι η μνήμη του είναι ενεργή. Η υπερκάλυψη απαιτεί πολύ διαφορετική εργασία, σε νοητικό επίπεδο, από το συνηθισμένο· αυτό αναγκάζει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε ιδιαίτερη εγρήγορση κι αυτό, επίσης, τον κουράζει.

Καλείται, ακόμα, κατά καιρούς να επαναβεβαιώνει την επιθυμία του· ερωτάται αν η επιλογή του εξακολουθεί, μέσω επίπονων ψυχικών δοκιμασιών, γιατί εκείνος μόνο είναι ικανός να βεβαιώσει αν ο φορέας είναι σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσει την υπερλειτουργία των ενεργειακών κέντρων.

Προχωρεί, όμως, συνεχώς χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να ακινητοποιείται στο συναίσθημα του φόβου. Η ακινητοποίηση είναι ο πραγματικός λόγος που δημιουργεί την ανάγκη του φόβου, διότι ο δρόμος της γνώσης είναι κουραστικός. «Εκεί όπου το Φως είναι πιο λαμπρό, οι σκιές είναι βαθύτερες» έγραψε ο Γκαίτε, αλλά και ο Γιούνγκ εξέφρασε στο ημερολόγιό του μια αντίστοιχη κατάσταση της ύπαρξής του: «Όσο μεγαλύτερη είναι η βεβαιότητα, τόσο πιο υπεράνθρωπες είναι οι αμφιβολίες, οι καταστροφικές δυνάμεις της κόλασης».


Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. - Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.-
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.


Οι άνθρωποι που «δεν πιστεύουν στο Θεό» είναι γιατί φοβούνται πως η πίστη τους θα τους πληγώσει και αυτό τους κάνει αρνητές Του. Ο Θεός γνωρίζει πως όποιος είναι αδύναμος Τον έχει μεγαλύτερη ανάγκη και σκύβει πάνω τους με τη βεβαιότητα πως θα Τον βρουν κάποτε, και θα δοξάσουν το όνομά Του με την ασφάλεια της αποδοχής Του. Γι' αυτό, μην κατηγορούμε τους μη πιστεύοντες στο Θεό, επειδή εκείνοι θα Τον βρουν κάποτε, όπως Τον βρήκαμε και εμείς.

Το πιο πυκνό σκοτάδι του φόβου είναι όταν πίσω απ' τον ορίζοντα έχει ξεκινήσει να ανατέλλει το Φως της Πίστης.

Δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε όταν νιώθουμε ότι καταβαλλόμαστε από δυνάμεις αρνητικές, διότι είναι φυσικό και αναμενόμενο το ότι ως άνθρωποι υφιστάμεθα τέτοιες δοκιμασίες. Όσο συντομότερα τις αφήνουμε πίσω μας, τόσο ευκολότερα θα μπορέσουμε να διατηρούμε μέσα μας την ησυχία του Θεού.

Η βαθιά χαλάρωση, έστω και ολιγόλεπτη, επανατροφοδοτεί τις δυνάμεις μας. Επίσης η συναναστροφή με ανθρώπους που «εκπέμπουν» σε ανάλογο μήκος. (Όταν βρισκόμαστε, αντίθετα, με ανθρώπους που μας αποσυντονίζουν, ας φροντίζουμε να «κλείνουμε» την ενέργειά μας, αποστασιοποιούμενοι από συναισθηματικές ανταλλαγές ή πνευματικές). Τέλος, η ενασχόληση με την εργασία που αγαπάμε μας εναρμονίζει με τις ανώτερες συμπαντικές δονήσεις, γι' αυτό είναι θεραπευτικό ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι είμαστε κουρασμένοι για να εργαστούμε. - Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της. - Μην ακολουθούμε άλλους ρυθμούς από αυτούς που ο εαυτός μας μάς υποδεικνύει. Να βρισκόμαστε συντονισμένοι με το σώμα μας, και να ακούμε τα μηνύματά του.


Χρειάζεται μια τέτοια ανάπαυσις: είναι βαρείς οι κόποι.

Κι όταν ο πολεμιστής βρεθεί στο δίλημμα να κρατήσει όσα ήδη έχει - που δεν είναι όντως λίγα - ή να υπακούσει στη Φωνή του Εαυτού του, τον έρχεται ηχώ από τα άνω να μην εγκαταλείψει τον αγώνα και να μη σταματήσει στην όαση, γιατί η όαση δεν είναι ο τελικός προορισμός. Να βγει να αντιμετωπίσει την Έρημο, να βγει στο δρόμο αποφασισμένος και σίγουρος πως θα βρει τρόπο να δαμάσει το βοριά ή να σωθεί απ' τους ληστές, όταν έρθει η στιγμή γι' αυτό· πιστεύει, απλά, πως τη δεδομένη στιγμή όλα θα γίνουν με τον τρόπο που είναι ο καλύτερος.

Ο Δάσκαλος χαρίζει τη Φωνή του στα ελεύθερα πνεύματα, μιλάει σ' αυτούς που δε θέλουν να τον ακούν για να ακούν όσα τους ευχαριστούν. Έτσι, ο άνθρωπος που αξιώθηκε μια τέτοια πόλι - την άμεση επικοινωνία με τη Δύναμη -, αποχαιρετά τη γήινη ζωή και μπαίνει στον Υψηλό της Ποιήσεως Κόσμο· γίνεται μυστικός απόστολος, του θείου λειτουργός. Η Φωνή μέσα του, κάθε φορά που αμφιβάλλει, του ψιθυρίζει Φίλε, ησύχει· σκέπτου και ψάλλε. Χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή καθησυχάζει τις ανησυχίες του, του θυμίζει κάθε φορά που παλινδρομεί: ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει και τον βεβαιώνει: ο κόσμος τον οποίον οράς εστίν ο αληθής.

Όλα υπάρχουν και λειτουργούν στο Δρόμο της Αιώνιας Ζωής. Γι' αυτόν, δεν θα υπάρξουν διλήμματα, παρά μόνο αγώνες συνειδητοποίησης του ήδη όντος.

Σαν τον Οιδίποδα, που έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας - έτσι σοφός που έγινε, με τόση πείρα, / ήδη θα το κατάλαβε η Ιθάκες τι σημαίνουν -, ένα νέο ξεκίνημα τον περιμένει με το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»...


καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του
που η Σφίγξ εκεί θα του μιλήση πάλι
με δυσκολώτερα και πιο μεγάλα
αινίγματα που απάντηση δεν έχουν.


Βλέπουμε το Σύμπαν να είναι αυτό που είναι, γιατί αν ήταν διαφορετικό δεν θα βρισκόμασταν εδώ για να το παρατηρούμε. Θα έχουμε πάντα εύλογες απορίες για τη ζωή, και αυτές δεν θα μπορούν να ικανοποιηθούν, εφόσον η γνώση που δύναται να έχει ένας άνθρωπος είναι πολύ περιορισμένη σε σχέση με τους Νόμους του Σύμπαντος. «Τα δ' άλλα εν Άδου τοις κάτω μυθήσομαι» (Τα λοιπά θα τα πω σε όσους βρίσκονται κάτω στον Άδη), λέει ένας στίχος του Σοφοκλή.


«Τωόντι», είπ' ο ανθύπατος, κλείοντας το βιβλίο,
αυτός ο στίχος είν' ωραίος και πολύ σωστός·
τον έγραψεν ο Σοφοκλής βαθυά φιλοσοφώντας.
Πόσα θα πούμ' εκεί, πόσα θα πούμ' εκεί,
και πόσο θα φανούμε διαφορετικοί.
Αυτά που εδώ σαν άγρυπνοι φρουροί βαστούμε,
πληγές και μυστικά που μέσα μας σφαλνούμε,
με καθημερινή αγωνία βαρυά,
ελεύθερα εκεί και καθαρά θα πούμε».
«Πρόσθεσε», είπε ο σοφιστής, μισοχαμογελώντας,
«αν τέτοια λεν εκεί, αν τους μέλλει πια».


Υπάρχουν ερωτήματα στα οποία δεν δίνεται απάντηση σε όσους βρίσκονται ακόμα στη γήινη διάσταση. Υπάρχουν απορίες που θα λυθούν μετά την εξαΰλωση, αν φυσικά εξακολουθεί να έχει κανείς τις απορίες αυτές μετά την εξαΰλωσή του. Μην ξεχνάμε ότι και η δια βίου γνώση, αποτελεί μάθηση βίου προσωρινού.