Νύχτωσε πάλι, όπως όλα επαναλαμβάνονται ... έτσι κι οι σκέψεις, γλυκιά θλίψη, ανάγκη αγαπημένης φωνής ... Απλές γήινες επιθυμίες μετά την κούραση της μέρας να φέρεις βόλτα τα καθημερινά και να παρατηρείς ...

Αλλάζοντας επίπεδο χάνεις αγαπημένους, γιατί δεν αντέχουν τους κραδασμούς σου, που είναι μυστήριο γιατί άλλαξαν τόσο ... Εδώ δεν φταίει κανείς (όπως πάντα άλλωστε). Είναι ακόμα μια απόδειξη για την απόλυτη μοναξιά του Δρόμου. Είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν σκεφτήκαμε τις «παράπλευρες απώλειες», γιατί ήταν τόσο συναρπαστικό το ταξίδι!!

Ό,τι φτάνεις να κατανοείς, το έχεις πληρώσει με κάτι σε υλικό επίπεδο, έτσι άλλωστε αποδεικνύεις την πραγματικότητα της τοποθέτησής σου ...

Κύκλους κάνει η ζωή, η μέρα ακόμα και οι σκέψεις και τα αισθήματα. Κύκλος είναι η αγάπη μας, που κάποιες στιγμές νομίζουμε πως μπορεί να μεγαλώσει ... δεν πάει έτσι όμως. Απλά μένει η ίδια, με μόνη διαφορά πως κάποιοι δεν το υποφέρουν. Δεν υποφέρουν το ίδιο, το γνωστό, το αναλλοίωτο.

Θέλουν στις αλλαγές τους συνένοχο γιατί δεν αντέχουν τους εαυτούς τους. Δύσκολο να καταλάβεις ό,τι δεν έχεις, ό,τι δεν είσαι. Δύσκολο να σου φθάσει ό,τι θεωρείς έλλειψη, ακόμα πιο δύσκολο όταν γνωρίζεις πως αυτό είναι πληρότητα! Πασχίζουν τότε να σε μικρύνουν μήπως και σε φθάσουν ... άδικος κόπος. Το σπίτι είναι γερό και άνετο, χωράει ακόμα κι αυτούς.

Βαθιά απογοήτευση για την ασυνείδητη επίθεση. Επιστροφή στη θέση που αρμόζει στον καθένα. Κρίμα, γιατί θα μπορούσαν να πάρουν φόρα απ' τη δική μας. Μακάρι κάποτε να μπουν στο ίδιο βαγόνι που όλα είναι έτοιμα και μόνο θα ξεκουραστούν κοντά μας. Αν όχι, δεν κλείσαμε εμείς την πόρτα. Η ζωή ίσως θελήσει να μακρύνει το ταξίδι τους.