11. Η ζωή μάς φέρνει κοντά σε ό,τι νομίζουμε πως απορρίπτουμε

   

Πόσες επαναλήψεις χρειάζονται οι άνθρωποι για να βρουν την τελική ευθεία;
Όσο τα βρίσκω με μένα, τα χάνω με τους άλλους ... τι περίεργο μπλέξιμο και δοκιμή αντοχής αλήθεια ... Ακόμα πικραίνομαι, ακόμα χαλάει η διάθεσή μου. Κάθε φορά ξεγελιέμαι, γιατί αυτό επιθυμώ, και έτσι κάθε φορά απογοητεύομαι, όπως τα παιδιά. Δεν ξέρω πού φταίω, και πού η άσκηση έχει στόχο μόνο τον άλλο άνθρωπο ... αυτό θα είναι σίγουρο όταν εγώ πραγματικά γίνω απλά παρατηρητής ... Τότε δεν θα χρειάζεται η επανάληψη και για μένα, γιατί ακόμα «τσιμπάω»...

Κάποιες φορές γίνεται τραγικό το πόσο διαφορετικά αισθάνομαι και κατανοώ τα πράγματα γύρω μου ... Είναι ίσως γιατί τρομάζω για την αφόρητη μοναξιά της ύπαρξής μου ... Τότε δεν σου κρύβω, θα ήθελα να μπορώ να νιώσω γεμάτη με ό,τι οι άλλοι θεωρούν σημαντικό. Περίεργο, το πόση μοναξιά φέρνει η διαφορά του τρόπου σκέψης και αντίληψης ... Βέβαια ευτυχώς που αυτό κρατάει λίγο και πάλι μπορώ να βρω τη μοναδικότητα που ισχύει ούτως ή άλλως σε όλα όσα με περιβάλλουν.

Άλλες πάλι φορές, ενώ γνωρίζεις απόλυτα την αλήθεια, βαθιά απογοήτευση σε κυριεύει όταν και οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι αποκαλύπτονται ... Έφθασε η ώρα λοιπόν της αποκάλυψης και όχι της ανατροπής όπως συχνά νομίζαμε. Το πρόβλημα πάλι, όπως πάντα, καθαρά δικό μας. Η μεμβράνη φεύγει για κάποιες πλευρές που συντηρούσαμε, σειρά για άλλα !!