14. Το σύντομα και το αργά πόσο απέχουν;

 

Βλέπω ένα παράθυρο σαν κορνίζα, μέσα στην κορνίζα μαύρο σκοτάδι, γύρω απ' αυτή άπλετο λευκό φως σαν την αστραπή που έρχεται πριν απ' το μάτι ... Είναι σαν να μου λένε κοίτα μέσα σου και μετά θα δεις ό,τι θελήσεις ... Μυστήρια πράγματα ... Με μπερδεύουν μα σιγά σιγά θα ξεδιαλύνουν. Το σκοτεινό λοιπόν είμαι εγώ και όχι το γύρω από μένα ... και γω που νόμιζα ότι με ξέρω ... Την επιφάνεια ξέρω, τα εύκολα΄ τα δύσκολα μου διαφεύγουν ... Όλο σημάδια μού δίνονται για να μου πουν αλήθειες. Χαίρομαι που άρχισα να τα βλέπω και δεν περνάνε πια απαρατήρητα.

Όταν είμαι μόνη, ή έτσι νομίζω, χάνομαι μέσα σ' ένα σύννεφο ανυπαρξίας που φαντάζει τόσο αληθινό όσο και παράλογο.

Σούρουπο ... έπαψαν τα πουλιά, είναι που ένιωσαν τον ήλιο να φεύγει ... κι όμως πριν τους κρυφτεί τον ύμνησαν!! και όταν το πρωί θα ξεπροβάλλει πάλι θα τον τραγουδήσουν. Πόσα πιο πολλά γνωρίζουν για να τους χάρισε ο Θεός τα φτερά της ελευθερίας τους;

Πότε έχει κανείς την ευτυχία να μην ξανάρθει; Φαντάζομαι όταν περνάει υπέροχα όταν έρχεται εδώ. Επομένως, ο δρόμος είναι μακρύς για μένα ... γελάς;

Νομίζω πως όταν κανένας φθάσει να νιώθει το ίδιο καλά και εδώ και πάνω, τότε έφτασε η στιγμή του να μην χρειάζεται επαναφορά. Οπότε, ποιος μπορεί να αισθάνεται σαν παράδεισο αυτή τη ζωή; Μόνο όποιος ζει τα πάντα χωρίς να τον αγγίζουν, χωρίς να συμμετέχει σ' αυτά, χωρίς συναισθηματική ταύτιση με τα όσα συμβαίνουν ... ατέλειωτος φαντάζει ο δρόμος της συνειδητοποίησης ... θα φθάσουμε ποτέ;