15. Μια κουβέντα κατανόησης ...

   

Μια κουβέντα κατανόησης και γλυκαίνει η ψυχή ... Την άκουσα αυτό το απόγευμα από κάποιον «άσχετο» άνθρωπο και γλύκανα, ημέρεψα. Λέω «άσχετο» ως προς τα γεγονότα της ζωής μου, που σίγουρα δεν γνωρίζει ούτε τα μισά. Δεν θέλω επιβράβευση, όχι ... κατανόηση όμως κάποιες στιγμές χρειάζομαι.

Είναι τόσο δύσκολη η ζωή, γλυκιά μου ... σπάνιες οι στιγμές που κάποιος ακούει τις ανησυχίες μας, σκύβει στις πληγές μας ...

Τι να πω ... μεγαλώνω φαίνεται και αυξάνει η ευαισθησία ... μικραίνει η αντοχή, εξαλείφεται η απόλυτη τοποθέτηση σε συμπεριφορές και γεγονότα.

Μαθαίνω μεγαλώνοντας ... ευτυχώς, γιατί συχνά οι άνθρωποι σκληραίνουν με τα χρόνια.

Έγινα πάλι ζυμάρι όπως παιδί, κι αυτό είναι καλό γιατί αφήνω ελεύθερο το σχήμα μου. Μέχρι να φύγω, μπορεί να αλλάξω χίλιες μορφές, μα πάντα θα είμαι εγώ αφού όλες οι εμπειρίες μου θα σχηματοποιούν τη μορφή μου που σιγά σιγά θα πλησιάζει τη διαφάνεια. Μόνο μέσα απ' αυτή οι πολλοί δικοί μου άνθρωποι θα θυμούνται εμένα, όπως έμαθαν να με βλέπουν.

Τι πειράζει όμως, εγώ νιώθω την εγκατάστασή μου στις ψυχές τους, που είναι κι αυτές χωρίς σχήμα και σώμα. Έτσι βρίσκομαι συνεχώς κοντά τους, μέσα σε ό,τι πιο πολύτιμο έχουν ... τον εαυτό τους ... είμαι επέκτασή τους και είναι ό,τι με έχει διευρύνει.