45. Τα συγγενικά σχήματα είναι ό,τι έφερες προς επίλυση

 

Σιγά σιγά όλο και πιο πολλά μπορώ να καταλάβω ... και για να τα καταλάβω πρέπει πρώτα να τα αγαπήσω ... Γι' αυτό αργώ τόσο χρονικά ... Είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσεις ό,τι σε στενοχωρεί, ότι θεωρείς άσχημο ή παρείσακτο ... Εκεί δυσκολεύεσαι να αγαπήσεις: ό,τι δεν θέλεις στη ζωή σου, κι έτσι δεν το καταλαβαίνεις.

Αργεί η καρδιά να χωρέσει την αγάπη του δυσάρεστου ... έτσι, αγαπάμε τον άνθρωπό μας μα θέλουμε να διώξουμε από κείνον ό,τι «κακό» τον τρώει ...

Αυτό όμως θα γίνει πραγματικά μόνο όταν αγαπήσουμε το σύνολο των καταστάσεων του αγαπημένου. Τότε μόνο η αγάπη θα είναι ατόφια και έτσι η δύναμή της θα διώξει όλες τις σκιές απ' τη ζωή του αγαπημένου. Η αγάπη λειψή δεν έχει ποτέ τις ίδιες δυνατότητες, απλά γιατί δεν είναι αγάπη. Με προϋποθέσεις, αγάπη δεν υφίσταται. Όταν κανείς αγαπάει είναι ΟΛΑ. Διαφορετικά, το «περίπου» και το «σχεδόν» είναι γνώριμο της ανθρώπινης αντίληψης για την αγάπη.

Μεγαλώνω αργά ... μα μεγαλώνω μόνη ... κανείς δεν βιάζεται για το αποτέλεσμα. Μεγαλώνω καταργώντας κι αυτό είναι η αλήθεια της ηλικίας μου. Παρ' όλα αυτά, κάποια πράγματα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα ... όπως η ανοχή και η υπομονή απέναντι στους ανθρώπους που βρήκα δίπλα μου, χωρίς να θυμάμαι να τους επέλεξα ... Είναι εκείνοι που χρειάζεται αγώνας να τους πλησιάσεις και απέραντη υπομονή να τους δεχθείς. Αυτό το λέω γιατί πιστεύω πως τα συγγενικά σχήματα είναι ό,τι έφερες προς επίλυση ... είναι ό,τι καλείσαι να τελειώνεις, γιατί ήρθαν τόσο κοντά σου για να δεις πως όλα μπορούν να γίνουν όταν υπάρχει αγάπη.