44. Χρώματα γίνονται οι νοσταλγίες ...

 

Ο Φλεβάρης στο τέλος του ... μικρή λεπτομέρεια στα μεγάλα που συμβαίνουν ... κι όμως κάποιες φορές σκεπτόμαστε περισσότερο τις λεπτομέρειες και όχι την ουσία ... Απόγευμα Σαββάτου, ήσυχο και τρυφερό σαν αρχή μιας σημαντικής μέρας ... Ενώ σκεφτόμουν να βγω για λίγο, προτίμησα τη μοναξιά μου που τελικά είναι ό,τι καλύτερο!

Όλοι οι θόρυβοι της μέρας κόπασαν και το σούρουπο είναι απίθανα όμορφο, ανοιξιάτικο και γλυκό. Εγώ έχω την πολυτέλεια να παρατηρώ τα πάντα, τώρα που το μυαλό ηρέμησε και μπορεί ξανά να σκέφτεται ό,τι το ξεκουράζει.

Όλα ξεχνιούνται τότε και όλα φαντάζουν μακρινά ... αναμνήσεις ξυπνούν και χρώματα γίνονται οι νοσταλγίες ... Θυμάμαι άλλες εποχές τέτοιες μέρες με αγαπημένους που έφυγαν ... γέλια, ξενύχτια, χαρές ...

Σαν χθες φαντάζουν όλα και γω δεν νιώθω πως μεγάλωσα ... Κι όμως δεν μου λείπουν τώρα ... Απλά τους σκέφτομαι, τους νοσταλγώ, τους αγαπάω. Έχω τέλεια δεχθεί την «απουσία» τους και είμαι βέβαιη για το καλύτερο για κείνους. Έχω ανάψει ένα κερί και στέλνω αγάπη με τη φλόγα του, προσπαθώ να δω τα μάτια τους ξεχωριστά για να μπει το φως απευθείας στην ψυχή τους. Τους στέλνω την αγάπη μου, που δεν τέλειωσε ούτε αλλοιώθηκε από το χρόνο. Κάπου, κάποιες φορές, έχω τη βεβαιότητα της ανταπόδoσης ... άλλοτε πάλι φαντάζουν μακρινοί ...

Είμαι ιδιαίτερα «αγαπημένη» αυτόν τον καιρό ... ίσως κάποιοι με προστάτευσαν φανερά ... απροκάλυπτα ... Νιώθω σαν παιδί που το χαϊδεύουν μετά από πολλή αδιαφορία ... γι' αυτό σου λέω ζω με χαρά την εύνοια του σύμπαντος!