|
54. Όταν το ΟΝ γίνει ΕΝ |
|
|
|
«Το ΟΝ και το ΕΝ». Εκεί κόλλησα από το πρωί που μιλήσαμε. Είμαστε στο ΟΝ, μακάρι να κριθεί πως θα ενσωματωθούμε στο ΕΝ ... δεν ξέρω μα ένιωσα το βάθος της αλήθειας να με ακουμπά σαν χάδι, και θυμήθηκα το φως Του που με γέμισε από τα πόδια και έφτασε να μου γεμίζει το Νου ... που άρχισε να μεγαλώνει και μου άφησε μια αίσθηση απίθανης γαλήνης και σιγουριάς ... Αυτό το λίγο που κράτησε αυτή η αναμφισβήτητη πραγματικότητα, με έκανε να αισθανθώ τη σημασία που έχει ο Λόγος Του. |
 |
ΕΝ : αυτό είναι η πραγματικότητα, που όμως απέχει από τη δυνατότητά μας προς το παρόν. Είμαι ευτυχής που έστω και για λίγο είχα τη χαρά να μπω στη συχνότητά Του, στο φως Του, στη γαλήνη Του, που ποτέ δεν πίστευα πως θα γινόταν να υπάρξει σ' αυτή τη γη! Κι όμως τώρα γνωρίζω πως με τη χάρη Του μπορούμε να λειτουργήσουμε και από εδώ στους ρυθμούς Του! Πραγματικά, κάπου εκεί που πήγα υπάρχει ο δρόμος Του! Το ήξερα και τότε μόνο που ήταν τόσο σύντομο που έφθασε μόνο για να το γνωρίσω. Έγινα για λίγο μια τεράστια μπάλα από φως κι έτσι για πρώτη φορά σκέφτηκα πως μόνο αυτή είναι η πραγματικότητα!! Για πολύ λίγο έγινα αυτό που είμαι, αυτό που είμαστε όλοι, δηλαδή ... Ίσως έφθασε ο καιρός να νιώσουμε αυτή τη χαρά ... ίσως έτσι απλά μες στη «ζωή μας» ή μπορεί με άλλο τρόπο, που συγκαλύπτεται επιμελώς. |
|