19 Απριλίου 1999

 

Θα πρέπει να ασχοληθούμε λίγο με την έννοια της ευτυχίας, διότι πολλές φορές οι άνθρωποι συγχέουν την κατάσταση αυτή της ψυχής με συναισθήματα που αφορούν το αιθερικό σώμα: καταρχήν, η ευτυχία δεν πρέπει να ταυτίζεται με τη χαρά ή την ικανοποίηση ή τον ενθουσιασμό· αυτά είναι συναισθήματα, και ως τέτοια έχουν τα εξής χαρακτηριστικά που αντιτίθενται στην έννοια της ευτυχίας, την παροδικότητα και την εξάρτηση από αφορμές. Η ευτυχία χαρακτηρίζεται από διαχρονικότητα, είναι δηλαδή πέραν του χρόνου, εφόσον είναι κατάσταση που αφορά την ψυχή και επομένως έχει τα ίδια χαρακτηριστικά μ' αυτήν, δηλαδή δεν υπόκειται στις διαστάσεις του χρόνου και του χώρου. Άρα δεν εξαρτάται επίσης από οποιοδήποτε γεγονός - συμβάν μέσα στον χωροχρόνο -, και γι' αυτό διαχωρίζεται από τα συναισθήματα, τα οποία είναι προϊόντα του ενταγμένου στο χωροχρόνο εαυτού και τα οποία εξαρτώνται άμεσα από την κίνηση του εκδηλωμένου ανθρώπου (δηλαδή της «υλικής» πλευράς του) μέσα στον επίσης εκδηλωμένο κόσμο και την αλληλεπίδρασή του μ' αυτόν.

Η ευτυχία λοιπόν, είναι, μία πολύ ευρύτερη κατάσταση και μπορεί να λειτουργεί ως βάση πάνω στην οποία εκδηλώνονται κάθε φορά όλα τα συναισθήματα, ακόμα και τα πιο «δυσάρεστα», όπως θλίψη, πόνος, αγωνία, φόβος. Η βάση αυτή, όχι μόνο δεν εμποδίζει την εκδήλωσή τους, αλλά αντίθετα τα αφήνει να εκλάβουν όλο τους το μέγεθος διότι προϋποτίθεται πως η ουσία του ανθρώπου βρίσκεται, πέρα από διαχωρισμούς στο υπερσυμπυκνωμένο Εν, όπου και υφίστανται δυνάμει άπειρες διαφορετικές αποχρώσεις και είδη συναισθημάτων, εν προκειμένω. Καμία εκδήλωση συναισθήματος δεν επηρεάζει τη βάση, εφόσον πρόκειται για δύο διαφορετικά επίπεδα. Δείτε τη θάλασσα: όσο και αν φυσά ο άνεμος και σηκώνει τεράστια κύματα, ο πυθμένας παραμένει ακίνητος και αμετάβλητος.

Όταν, λοιπόν, αναζητάτε την ευτυχία, καταρχήν μη την ταυτίζετε με καταστάσεις που δεν έχουν σχέση μ' αυτήν. Άλλωστε, ο άνθρωπος που δεν νιώθει θλίψη ή ανησυχία δεν είναι ευτυχισμένος, αλλά μάλλον νεκρός, διότι εξίσου δεν θα μπορεί να νιώσει ούτε χαρά, ούτε γαλήνη, ούτε κανένα άλλο συναίσθημα. Εξάλλου, η βίωση σε άλλο επίπεδο της ευτυχίας, θα είναι εκείνη που θα χρωματίσει με ενδιαφέρον - άρα και κατ' επέκτασιν με «χαρά» - ακόμα και ένα γεγονός που έφερε θλίψη και στενοχώρια.

Η πραγματική δυστυχία είναι η απονέκρωση, δηλαδή η καταστολή της λειτουργίας των κέντρων της καρδιάς (συναισθήματα) και του λαιμού (επικοινωνία).

Ο Υιός