14 Απριλίου 1999

 

Οι άνθρωποι που επιδίδονται σε απαιτητικές αθλητικές δραστηριότητες είναι εκτεθειμένοι σε αρκετούς τραυματισμούς, τόσο που, μερικές φορές, είναι οξύμωρο το σχήμα: επιλέγουν τη σωματική άσκηση, η οποία προσφέρει υγεία, αλλά λόγω των συνεχών «κακώσεων» δείχνουν να βρίσκονται σε χειρότερη «υγεία» απ' τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όμως, δεν είναι έτσι. Διότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ του τραυματισμού και της ασθενείας. Ο τραυματισμός είναι μία αναπόφευκτη, λόγω της ενασχόλησης με δύσκολες δραστηριότητες, κάκωση, η οποία προέρχεται από το περιβάλλον, ενώ η ασθένεια προέρχεται εκ των έσω του ανθρώπου και γι' αυτό το λόγο επηρεάζει διαδοχικά όλα τα σώματά του, από το αιθερικότερο ως το υλικό. Έτσι, εκείνος που φέρει τραυματισμούς μπορεί να είναι υγιέστατος καθόλα από κάποιον που λόγω στασιμότητας δεν ασκείται και φαίνεται ανέπαφος και «υγιής».

Αυτό το παράδειγμα αξίζει να το κρατήσετε για να κατανοήσετε καλύτερα κάποιες ψυχικές καταστάσεις. Ο άνθρωπος που αγαπάει τη δραστηριότητα της ψυχής και την εξελίσσει, τις περισσότερες φορές νιώθει πληγωμένος ακριβώς λόγω των τραυματισμών που υφίσταται όσο αναμετράται με το εξωτερικό περιβάλλον, όμως συνολικά εκείνος είναι ο υγιέστερος και όχι όσοι αποφεύγουν να εκτίθενται σε συγκυρίες με υψηλό βαθμό «επικινδυνότητας» ως προς τον συναισθηματικό τους κόσμο.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μία ήσυχη και ασφαλή ζωή, επειδή αυτό πρέπει να κάνουν, αυτό δηλαδή είναι το σχέδιο της ζωής τους. Αυτοί δεν αποφεύγουν τίποτα αλλά ούτε και επιδιώκουν· όμως αυτοί έχουν κληθεί γι' αυτό, επομένως συμβαδίζουν σωστά με τον Εαυτό τους.

Το σημαντικό είναι να γνωρίζουν, όσοι συχνά νιώθουν πως βάλλονται από τραυματισμούς, πως το έργο της ζωής τους τους οδηγεί σε υψηλές κορυφές και απαραιτήτως βαδίζουν μέσα σε δύσβατους δρόμους.

Ο Υιός