3 Μαρτίου 1996

 

Οι άνθρωποι συσσωρεύουν υλικά αγαθά με απληστία, και περισσότερα απ’ όσα χρειάζονται ή μπορούν να χρησιμοποιήσουν, επειδή τους κατακυριεύει η ανασφάλεια. Αντίθετα ο άνθρωπος που έχει γνωρίσει την Αλήθεια έχει κάθε φορά ακριβώς όσα του χρειάζονται, και νιώθει τη βεβαιότητα πως δεν έχει ανάγκη να αποθηκεύσει, μια που βρίσκεται σε συνεχή επαφή με την πρωταρχική Πηγή.

Η αληθινή πίστη αφορά κυρίως όσα δεν είναι απτά και προσιτά στις αισθήσεις και τις γνώσεις του ανθρώπου, όμως η καλοπιστία είναι μεγάλη αρετή και ο άνθρωπος που την έχει κρίνεται γενναίος και ικανός. Όμως προσοχή στη διάκριση: καλόπιστος και ευκολόπιστος. Ο πρώτος ακολουθεί τα ίχνη μιας θετικής παρόρμησης που τον εξελίσσει βάζοντάς τον στο δύσκολο δρόμο του να ακολουθείς ένα άστρο επειδή επιθυμείς τη φάτνη της Γέννησης. Ο δεύτερος ακολουθεί τον εύκολο δρόμο, όπου δεν χρειάζεται να δοκιμαστεί η εμπιστοσύνη στο ιδανικό και το όραμα, αλλά πείθεται από όσα θα ήθελε να συμβαίνουν ώστε να μη χρειαστεί να κοπιάσει αλλάζοντας.

Η καλοπιστία σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό και το Σχέδιό του, στην καθοδήγηση των Διδασκάλων και την πρόνοια για όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας, και όχι υπακοή και πειθηνιότητα στα έργα και τα λόγια των ανθρώπων.

Ας μην περιμένουμε τίποτα από τους άλλους ανθρώπους, και τότε θα εκλείψει η απογοήτευση. Οι συνάνθρωποι πρέπει να έχουν την κατανόηση και τη συμπάθειά μας, γιατί και οι ίδιοι καθοδηγούνται στα πλαίσια του Σχεδίου της Ζωής. Δεν πρέπει να εναποθέτουμε ελπίδες, θαυμασμό και προσδοκίες στους ανθρώπους, κυρίως γιατί δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον προορισμό που τους έχει καθοριστεί. Οφείλουμε να είμαστε ελεύθεροι και να ελευθερώνουμε και εκείνους από τέτοιου είδους νοητικά δεσμά, που καθηλώνουν αμφότερους.

Τα συναισθήματά μας πρέπει να είναι ανεξάρτητα από αξιολογήσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μερικές κρίσεις που μας προμηθεύει η ελλιπής γήινη επίγνωση. Πρέπει να δεχτούμε τις συμπεριφορές άλλων χωρίς διάθεση κριτικής, να μην αφήνουμε καμία εξωτερική συνθήκη να επηρεάσει τον ενεργειακό μας χώρο και να ανάγουμε τα συναισθήματά μας σε επίπεδα όπου δεν μεταβάλλονται από περιστασιακές καταστάσεις.
 
Ο Μαθητής καθοδηγείται για να ξεπεράσει το στάδιο της κυκλοθυμικής εσωτερικής κατάστασης και να αγγίξει τις έννοιες του Αμετάβλητου, του Οριστικού, του Απόλυτου, του Ενός. Όσο ο φόβος καταρρέει με την ανατολή του Φωτός, η πίστη μένει ακλόνητη και υπερβαίνονται οι διαδοχικές αντιθέσεις νύχτα-μέρα, κρύο-ζέστη, δύναμη-αδυναμία. Η απολυτότητα βιώνεται μέσα από τις αέναες κινήσεις διαδοχής, και συνειδητοποιείται πως η περιστροφή είναι η απόλυτη ακινησία.
  
Η Δύναμη συνοδεύει αυτούς που έχουν αποδείξει πως είναι ικανοί να την κατευθύνουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Όποιος ζει ευτυχισμένα, αυτός πορεύεται τον αληθινό Δρόμο, γιατί το Σχέδιο για τους ανθρώπους είναι η εκλογή της ευτυχίας. Η βίωση της ευτυχίας δεν οδηγεί αλλού παρά στη γήινη Ζωή, και εκείνος που θα ζήσει αυτή τη ζωή, θα είναι άξιος και για την Επόμενη. Ο κόπος συρρικνώνεται καθώς η επιτυχία μεγαλώνει και η βεβαιότητα καθοδηγεί τις πράξεις. Αναζητήστε τη Χαρά στη νοητική αταραξία που συνοδεύει τη συνειδησιακή σύνδεση με το Σύμπαν.

Όσο φωτίζεται η ζωή του ανθρώπου, συνειδητοποιεί πως ακόμα και οι δυσκολότερες συνθήκες δεν του προκαλούν πια λύπη ή θλίψη, αλλά χαρά για τη ζωή, έρωτα και έκσταση για τη Δημιουργία.

Ακολουθήστε τη χαρά της συναναστροφής. Αναζητήστε τη χαρά της απομόνωσης. Μιλήστε με σιωπή.

Ο Διδάσκαλος Ιλλαρίων