12 Ιουνίου 1996

 

 
Όταν κάποια αμφιβολία εισβάλλει στο νου μας, σημαίνει πως η σύνδεσή μας με το Σχέδιο που υπάρχει για μας έχει διαταραχθεί. Σίγουρα το να προσπαθήσουμε άμεσα να πάρουμε μία απόφαση κλίνοντας προς τη μία ή την άλλη πλευρά δεν είναι η λύση, γιατί απλούστατα θα είναι απόφαση τύχης και όχι πραγματική επιλογή. Πριν από όλα θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε μέσα μας τη «βλάβη» στο δίκτυο επικοινωνίας μας, να ηρεμήσουμε, να αποδιώξουμε προσωρινά κάθε πίεση και να αναβάλλουμε την απόφαση. Θα νιώσουμε καλύτερα όταν συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δεν υπάρχει που να μας επιβάλλει να προβούμε σε κάποια ενέργεια (νοητική ή σωματική) αν εμείς οι ίδιοι δεν το θέλουμε. Είμαστε απόλυτα κύριοι της κάθε στιγμής που ζούμε, και καμία εξωτερική δύναμη δεν είναι ικανή να μας βιάσει.

Με το να αναβάλλουμε συνειδητά να κάνουμε την επόμενη κίνηση, ήδη αποκτούμε μία ηρεμία και καταλαγιάζουμε τον πρόσκαιρο πανικό. Η προσευχή, ο διαλογισμός ή η οποιαδήποτε αυτοσυγκέντρωση ταιριάζει στον καθένα είναι η «επισκευή» της βλάβης, η αποκατάσταση της επαφής. Και πάλι βέβαια δεν θα πρέπει αυτό να γίνει με σκοπό τη λήψη της απόφασης, γιατί τότε, όντας ακόμα μέσα στην κατάσταση, δεν θα μπορέσουμε να επανακτήσουμε την ψυχική μας ισορροπία και γαλήνη. Η αυτοσυγκέντρωση θα έχει αποτέλεσμα μόνο όταν ο στόχος της δεν είναι να βρούμε τη συγκεκριμένη λύση, αλλά να επαναφέρουμε τη γενικότερη εσωτερική μας αρμονία. Αφού αυτό επιτευχθεί – χωρίς, εννοείται, να έχουμε από πριν ορίσει «προθεσμία» χρονική – τότε και μόνο είμαστε ικανοί να διευθετήσουμε το πρόβλημα.

Εκτός από μεγάλα ηθικά θέματα, λύση κάθε φορά μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό, αναλόγως προς τον προσανατολισμό ζωής του ανθρώπου. Γι’ αυτό καλό είναι να μη γίνονται γενικεύσεις, ιδιαίτερα υπεραπλουστευμένες, που δεν λαμβάνουν υπόψιν την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων και των διαγραμμάτων ζωής τους. Μόνο η καρδιά μπορεί να μιλήσει με ασφάλεια, και αν μάθετε να ακούτε τι σας λέει, τότε θα έχετε έναν ασφαλή οδηγό και σύμβουλο για τα προβλήματα που θα συναντάτε. Αυτό δεν αποκλείει τη λογική επεξεργασία που είναι πολύ βοηθητική, αν όμως έχει κατευθυνθεί προς τη σωστή βάση.


……………………………………………………………………………………


Ίσως έχετε αναρωτηθεί για τη διαφορετική γλώσσα που μιλούν οι άνθρωποι. Σίγουρα έχετε αντιληφθεί πως αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό των συνειδητοτήτων που δεν έχουν ανυψωθεί ως ένα ορισμένο επίπεδο.

Όταν η ψυχή αγγίξει και περάσει αυτό το όριο, εγκαταλείπει αυτή τη μορφική ιδιαιτερότητα και προσαρμόζεται σε μία άλλου είδους επικοινωνία χωρίς δομικές διαφορές από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η σκέψη λειτουργεί πάντα γρηγορότερα από τη γλώσσα, και γι’ αυτό μπορεί να συνειδητοποιείτε πως πολλές φορές έχετε τη νοητική αντίληψη κάποιας ιδέας πριν αυτή εκφραστεί με λέξεις (λεξιλόγιο – συντακτική δομή).

Η ίδια γλώσσα «επιβάλλει» τον τρόπο σκέψης στους ανθρώπους του συγκεκριμένου γλωσσικού περιβάλλοντος, και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που αξιολογεί ολόκληρο το έθνος, ταυτόχρονα όμως η ανάπτυξη της γλώσσας δείχνει την ικανότητα του έθνους να εξελιχθεί.

Η άρση των περιορισμών που επιβάλλει η γλωσσική διαφοροποίηση οδηγεί στην οικουμενικότητα της επικοινωνίας των όντων. Όπως και όλοι οι άλλοι περιορισμοί (χώρος, χρόνος, σώμα υλικό, αντιληπτικότητα των αισθήσεων) επιβάλλονται με την ενσάρκωση του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κύκλο ζωής, και τον βοηθούν να συγκεντρώσει τη ζωή του στα συγκεκριμένα βιώματα που έχει προγραμματίσει να συλλέξει. Ακόμα κι αν κατορθώσει να ανοίξει, να ευρύνει την ικανότητα πρόσληψης της αλήθειας, δεν πρέπει να ξεχνάει πως ο σκοπός της ζωής του βρίσκεται μόνο σ’ αυτό το συγκεκριμένο και οριοθετημένο παρόν και σ’ αυτό οφείλει να επικεντρωθεί.

Η μεταφυσική αναζήτηση, όσον αφορά τον κύκλο ζωής πάνω στη Γη δεν πρέπει να αντικαταστήσει τη γήινη ζωή, ούτε να χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για φυγή. Άλλωστε αυτή η αναζήτηση έχει ανατεθεί μόνο σε ορισμένους ανθρώπους, και πάλι όμως με απώτερο σκοπό να χρησιμοποιηθεί για να διευκολύνει τη ζωή στα γήινά της πλαίσια.

O.M. Aivanhov - Ιλλαρίων