13 Ιουνίου 1996

 

 Τα κέντρα ενέργειας με τα οποία λειτουργεί ο άνθρωπος είναι τα γνωστά. Όσο η ζωή υπάρχει στο σώμα, όλα τα κέντρα ακτινοβολούν, δηλαδή είναι ενεργά εξίσου. Αν κάποια κέντρα ήταν εντελώς ανενεργά, τότε θα μιλούσαμε εξ ορισμού για άλλο ον. Η λειτουργική δομή του ανθρώπου σημαίνει πως έχει φτάσει να θέσει σε αρχική λειτουργία όλα τα επτά γνωστά ενεργειακά κέντρα.

Κατά τη διάρκεια της ζωής ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί και αυτό σημαίνει πως, δυνητικά, μπορεί να φτάσει σε συνειδητή εκπομπή ενέργειας ως το έκτο κέντρο, καθότι το έβδομο προϋποθέτει την μη ύπαρξη υλικού σώματος. Αυτό βέβαια είναι δυνατότητα περισσότερο θεωρητική, γιατί στην πραγματικότητα η εξέλιξη είναι περισσότερο αργή.

Η ασυνείδητη ροή ενέργειας στα κέντρα είναι δεδομένη για όλους τους ανθρώπους, αλλιώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει ενσάρκωση. Στα ζώα, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν τα τρία ανώτερα κέντρα, αλλά όποιο ον θελήσει να προχωρήσει, μπορεί να ξεκινήσει έναν επόμενο κύκλο ζωής εφοδιασμένο με ένα ακόμα κέντρο.

Όπως είπαμε λοιπόν, οι άνθρωποι γεννιούνται με ενεργά τα επτά κέντρα ενέργειας. Το πρώτο είναι αυτό που τους συνδέει με τη γήινη υπόσταση, και μέσω αυτού δέχονται τις γήινες δονήσεις, ενώ το έβδομο είναι αυτό που τους συνδέει με τη θεϊκή υπόσταση, μέσω αυτού δέχονται τις συμπαντικές δονήσεις και ενώνονται με τον ανώτερο εαυτό τους. Το δεύτερο κέντρο είναι αυτό που τους εφοδιάζει με την αίσθηση των ενστίκτων, το τρίτο είναι ο εισδοχέας συναισθηματικών δεσμών ενέργειας, το τέταρτο είναι το κέντρο της κοσμικής αγάπης, το πέμπτο είναι αυτό που εκπέμπει και δέχεται ενέργειες διανοητικής υφής, το έκτο, τέλος, είναι το κέντρο της διόρασης, της δυνατότητας κατάλυσης των γήινων περιοριστικών διαστάσεων (ύλη, χώρος, χρόνος), της επέκτασης πρόσληψης και εκπομπής ενέργειας λεπτότερων δονήσεων.

Ο άνθρωπος, ενώ φυσικά είναι εφοδιασμένος με τα διαφορετικά κέντρα ενέργειας, δεν μπορεί εξαρχής να παρακολουθήσει τη λειτουργία τους, πολλές φορές ούτε καν τη γνωρίζει. Η διαφοροποίηση που γίνεται ως προς το εξελικτικό στάδιο των ανθρώπων γίνεται βάσει του για ποια από τα κέντρα είναι συνειδητοποιημένη η λειτουργία. Αυτό δεν χρειάζεται να έχει γίνει με μεταφυσικό τρόπο, δηλ. να γνωρίζει την ορολογία ή την περιγραφή, αλλά είναι δυνατό να είναι συνειδητοποιημένο το πέμπτο, για παράδειγμα, κέντρο χωρίς ο άνθρωπος να έχει ποτέ ακούσει κάτι σχετικό: είναι η περίπτωση ενός ανθρώπου, ο οποίος βιώνει την αληθινή αγάπη, την προσφορά, τη θυσία, αυτός που λέτε πως έχει «χρυσή καρδιά». Το επίπεδο συνειδητότητας θέτει σε προτεραιότητα την ακτινοβολία ενός ή περισσότερων κέντρων. Υπάρχουν άνθρωποι που δεσμεύονται από τα ένστικτά τους – κατά βάσιν άρα λειτουργούν με το δεύτερο κέντρο – και ξαφνικά η ζωή τους φέρνει μπροστά από μια εμπειρία αληθινής αγάπης – τότε αρχίζει να ακτινοβολεί και το πέμπτο κέντρο. Η καθήλωση σε ένα μόνο κέντρο δεν είναι απαραίτητη για έναν ολόκληρο κύκλο ζωής, χωρίς όμως και να αποκλείεται.

Βέβαια, ο ερεθισμός ενός κέντρου από κάποια συγκεκριμένη εμπειρία δεν είναι αρκετός για να μιλάμε για συνειδητή ενεργοποίηση του κέντρου αυτού. Χρειάζεται να επαναληφθεί πολλές φορές αυτού του είδους η ενεργοποίηση για να μπορούμε να οριστικοποιήσουμε τη συνειδητή λειτουργία, κάτι που συχνά απαιτεί πολλούς κύκλους ζωής με αντίστοιχα βιώματα. Τα βιώματα αυτά που ο ίδιος ο άνθρωπος επιλέγει, μπορούν να είναι ιδιαιτέρως ισχυρά ή ηπιότερων τόνων, αυτό δεν επιταχύνει τη συνειδητοποίηση, αλλά μπορεί να εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.

Η συνειδητοποίηση των κέντρων είναι, λοιπόν, ένα μάθημα για όλους τους ανθρώπους, και δίνει το στίγμα για την οριοθέτηση της εσωτερικής τους εξέλιξης. Παράλληλα, άνθρωποι που έχουν κατακτήσει αυτή τη (συνειδητή) γνώση αναλαμβάνουν κάποιο έργο προσφοράς που συνδέεται, για λόγους μεθοδικούς ή κατανομής, με κάποιο συγκεκριμένο κέντρο. Ένας φωτισμένος επιστήμονας, για παράδειγμα, έχει σε συνειδητή υπερδιέγερση το πέμπτο και έκτο κέντρο, γιατί μέσω αυτών η εργασία του γίνεται αποδοτικότερη. Αντίστοιχα ένας ιατρός μπορεί να έχει σε πρώτο επίπεδο λειτουργίας το τέταρτο κέντρο, επειδή μέσω αυτού ενισχύεται η ικανότητά του προσφοράς αγάπης στους συνανθρώπους του. Σ’ αυτή την περίπτωση η λειτουργία κάποιου από τα κέντρα προτάσσεται, όχι επειδή αυτό υποδεικνύει η εξέλιξη της ψυχής, αλλά επειδή αυτό εξυπηρετεί το έργο που έχει αναλάβει στη συγκεκριμένη ενσάρκωση ο άνθρωπος.

Η ενεργοποίηση των κέντρων δεν μπορεί να γίνει με διανοητική προσπάθεια, αλλά μόνο με βίωση των εμπειριών που μπορούν να ερεθίσουν το κάθε κέντρο. Και σ’ αυτή την περίπτωση είναι έργο «έξωθεν του ανθρώπου» (του ενσαρκωμένου) η ενεργοποίηση. Ο στόχος είναι η πλήρης συνειδητοποίηση, και όχι η αποφυγή. Ακόμα και η βίωση ενστίκτων και «χαμηλών» συναισθηματικών καταστάσεων είναι απαραίτητη, κανένα βήμα δεν είναι λιγότερο απαραίτητο στο δρόμο του Υιού του Ανθρώπου. Η αξιολόγηση, κατ’ επέκτασιν, βάσει ενισχυμένης λειτουργίας κάποιου ή κάποιων κέντρων είναι, αφενός άτοπη, μια και κανείς δεν δύναται να διακρίνει με ασφάλεια κάτι τέτοιο για τον συνάνθρωπό του – ούτε, ίσως, και για τον εαυτό του – και αφετέρου αθέμιτη, γιατί εξυπηρετεί λόγους προσωπικής εξέλιξης ή ανάληψης συγκεκριμένης αποστολής, άρα είναι απολύτως αναγκαίο να είναι έτσι.

Η πρόσληψη ενέργειας μπορεί να ενισχυθεί με «θεραπεία» σε όλους τους ανθρώπους, αλλά ο μετασχηματισμός και η περαιτέρω χρησιμοποίηση και εκπομπή της εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι δυνατό, λοιπόν, να μεταβιβάζετε καθαρή ενέργεια σε κάποιον, και μάλιστα να την κατευθύνετε σε κάποιο συγκεκριμένο κέντρο του, αλλά ο ίδιος να την απορροφά αμέσως με ένα διαφορετικό κέντρο και να την μετασχηματίζει, οπότε η «θεραπεία» δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική ως προς τον στόχο της. Την ευθύνη του αποπροσανατολισμού σ’ αυτήν την περίπτωση, την φέρει ο ίδιος ο αποδέκτης, και σε αυτό δεν μπορεί να επέμβει κανείς, αλλιώς βιάζει την ελεύθερη βούληση.

Ο ίδιος ο Ιησούς μεταβίβαζε ενέργεια σε αυτούς που ήταν έτοιμοι να τη δεχτούν χωρίς να προσπαθούν να την εμποδίσουν από το στόχο της· σ’ αυτούς ο Ιησούς έχει διαβλέψει ενορατικά την Πίστη, δηλαδή την άφεση στα χέρια Εκείνου, και γι’ αυτό τους απεύθυνε το «η πίστη σου σε έχει σώσει». Η πίστη, δηλαδή η εμπιστοσύνη στη Γνώση και την Αγάπη των Διδασκάλων, η παραίτηση από κάθε προσπάθεια παρείσφρησης και ελέγχου δίνει τη δυνατότητα σ’ αυτούς να στείλουν την ενέργεια που είναι αναγκαία στο σημείο ακριβώς που πρέπει μέσω του αντίστοιχου κέντρου και να εξισορροπήσουν άμεσα οποιαδήποτε δυσλειτουργία. Η αποκατάσταση της ενεργειακής δυσλειτουργίας, προφανώς, αποκαθιστά αργότερα και τις αντίστοιχες υλικές εκφάνσεις της, ο χρόνος όμως που χρειάζεται γι’ αυτό ποικίλει αναλόγως πολλών παραμέτρων. Ο Ιησούς ελαχιστοποίησε το χρόνο αυτό, και οι θεραπείες του γίνονταν αμέσως ορατές και σε γήινο επίπεδο.

Να προτρέπετε τους ασθενείς να παραιτούνται από κάθε διάθεση να «λάβουν μέρος» στην αποκατάσταση της ενεργειακής τους ισορροπίας, γιατί αυτό μπορεί να εμποδίσει τελικά τη διέγερση του αναγκαίου κέντρου και η ενέργεια μπορεί να διασχεθεί ή να μεταλλαχθεί, εκτός αν οι ίδιοι είναι ικανοί να «συνεργαστούν» προς τη σωστή κατεύθυνση.

Εσείς οι ίδιοι μπορείτε να αυτοσυγκεντρώνεστε στα ενεργειακά σας κέντρα και να τα ενισχύετε με την εισροή συμπαντικής ενέργειας· να γνωρίζετε όμως ότι ο μετασχηματισμός της ενέργειας αυτής, δηλαδή η λειτουργία των κέντρων, δεν είναι θέμα εντολής του νου, αλλά αποτέλεσμα εργασίας σε αντίστοιχα βιώματα.

Να μεταφέρεις τους χαιρετισμούς μου στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Οι κύκλοι ζωής σάς φέρνουν κυρίως κοντά σε ήδη γνωστούς και αγαπημένους συνανθρώπους.

Τα χρώματα υλοποιούν συχνότητες ενεργειακές. Όπως ξέρετε από τη Φυσική, η κλίμακα του ορατού φάσματος φωτός για τα μάτια των ανθρώπων κινείται μεταξύ του ερυθρού και του ιώδους, και τα χρώματα που αντιστοιχούν στο κάθε κέντρο δηλώνουν απλώς την ενεργειακή δόνηση στην οποία το κάθε κέντρο μετασχηματίζει την ενέργεια του λευκού (κοσμικού) φωτός που προσλαμβάνει. Τα χρώματα δηλώνουν επίπεδα (ποιότητες) ενέργειας. Τα χρώματα της αύρας, που στην πραγματικότητα δείχνουν επίσης το κυρίαρχο επίπεδο δόνησης της ενέργειας του ανθρώπου, ενισχύονται από την έκλυση ενέργειας από τα τσάκρας, γι’ αυτό ο άνθρωπος που λειτουργεί με τα ανώτερα κέντρα ωφελείται πρώτα ο ίδιος, αφού η ποιότητα της ενέργειας που διαχέει στο περιβάλλον του επηρεάζει, «χρωματίζει» και την αύρα του. Ο νόμος της ανταπόδοσης των φωτεινών – δηλαδή πλησιέστερων προς το ιώδες – σκέψεών μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εγκατάσταση αυτής της ποιότητας φωτός πρώτα στο χώρο γύρω μας (αύρα), κάτι που στη συνέχεια ελκύει τις αντίστοιχες ποιότητες από το Σύμπαν.

Να στέλνετε, λοιπόν, συνέχεια φωτεινές σκέψεις στον κόσμο γύρω σας και να είστε σίγουροι πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα κατοικείτε μόνιμα και ασφαλώς μέσα στο Φως.

Θα συνεχίσουμε όμως μ’ αυτά. Γνωρίζω πως κουράστηκες, αλλά πιστεύω πως η ανταπόδοση θα σ’ ευχαριστήσει.

Ζάντος