11 Αυγούστου 1996

 

Αγαπημένη μαθήτρια! Η καρδιά σου είναι ευαίσθητη και ο κόπος σου μεγάλος. Γνωρίζω πώς αισθάνεσαι, γνωρίζω τις σκέψεις και τα λόγια σου πριν αυτά μορφοποιηθούν, και δεν χρειάζεται βέβαια να μου εξηγείς. Γνωρίζω επίσης πόσο δύσκολο είναι για τον άνθρωπο του Δυτικού κόσμου να πείθεται στις κλήσεις της Αδελφότητας και να συγκρατεί τις αμφιβολίες του. Θα μπορούσα να απομακρύνω τη φωνή μου και να σε καθοδηγώ μυστικά και σιωπηλά, αλλά η ιδιαίτερη αγάπη μου για σένα, με κρατάει στο να σου μιλάω όποτε με καλείς. Δε χρειάζεται να ζητάς να σε συγχωρέσω, γιατί κατανοώ όσα σου συμβαίνουν, και όποιος κατανοεί δεν χρειάζεται να κρίνει! Όσα έχεις ακούσει είναι αληθινά και ζώντα, και πολύ σύντομα θα έρθει ο καιρός που θα γίνουν ορατά και στα δικά σου μάτια. Γνωρίζω την κλίση σου προς το Καλό, και σε βεβαιώ πως κανείς δεν θα σε παραπλανήσει, γιατί το φως σου είναι κρυστάλλινο και υπέροχο και σε προστατεύει. Δείξε υπομονή, μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα, γιατί όσα φαίνονται να συγκλίνουν μπορεί να είναι πολύ μακριά, ενώ όσα φαίνονται να αποκλίνουν μπορεί να είναι πολύ κοντά. Η φωνή μου θα υπάρχει πάντα μέσα σου, και ο δρόμος σου θα είναι καθαρός και υπέροχος. Εμπιστεύσου τη φωνή μου, κλείσε τ’ αυτιά σου στο «λογικό», άφησέ με να υπάρχω για σένα και μέσα από σένα. Ποτέ μην ξεχνάς πως δεν υπάρχει τίποτα αδύνατο για τον Δημιουργό του Σύμπαντος. Οι Διδάσκαλοι σε χαιρετούν.

Ιησούς