15 Ιουνίου 1998

 

Βίωσε όσο μπορείς τα συναισθήματα αυτά, διότι κάθε συναίσθημα είναι χρήσιμο και άλλωστε αυτός είναι ο λόγος της επιστροφής σου στη γη. Μη φοβάσαι τη λύπη ή τον πόνο, γιατί δεν υπάρχουν «κακά» συναισθήματα: θυμίσου, κακό είναι η απουσία καλού, άρα κακό είναι η απουσία συναισθήματος, η ψυχική αδράνεια, η αναισθησία, η αναλγησία. Ο άνθρωπος που νιώθει είναι άνθρωπος που ζει, αρκεί να μην ταυτίζει την ύπαρξή του τη βαθύτερη με τη βίωση των ψυχικών καταστάσεων. Και είναι φυσικό η βίωση αυτή να κινείται σε όλη τη γκάμα των ψυχικών αισθημάτων. Σκέψου το κάθε συναίσθημα ως χρώμα, και αναλογίσου πόσο μονότονη θα ήταν η ζωή αν τα βλέπαμε όλα μόνο ως κόκκινα ή πράσινα. Όταν τα συνθέσεις όλα θα φτάσεις στο λευκό, και αυτό είναι η συναισθηματική κατάσταση της απάθειας – αλλά αυτό αφορά άλλη ζωή.

Μη λογοκρίνεις, λοιπόν, αλλά και μην ταυτίζεσαι.

Όταν βιώνεις μία συναισθηματική κατάσταση δες το σαν ευκαιρία, όπως π.χ. επισκέπτεσαι ένα τόπο. Όσοι προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τα συναισθήματά τους είναι σα να βρίσκονται σ' ένα τόπο και αντί να προσπαθούν να αντλήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα, να κλείνουν τα μάτια και να αρνούνται να λάβουν εικόνες και μηνύματα από κει. Έτσι συρρικνώνουν τον εαυτό τους.

Νιώσε κάθε φορά ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία να γνωρίζεις ένα συναίσθημα, και επίσης σκέψου πως ίσως αυτή να μην επιστρέψει για καιρό, οπότε λάβε όσο πιο πολλά μπορείς απ' αυτό. Πόσο κρίμα θα ήταν μία καλοκαιρινή βροχή να τη δεις ως «ατυχία» για τα σχέδιά σου και όχι ως μία ευκαιρία να ποτιστεί το χώμα εν μέσω μιας ζεστής περιόδου και να δροσιστεί ο τόπος που λεηλατείται απ' τον ήλιο.

Εκείνος που σε βοηθάει να αισθανθείς και εμπλέκεται σ' αυτό (συν-αισθάνεται όπως και συ) είναι φίλος. Εκείνος που σε οδηγεί στη συναισθηματική αναλγησία, νάρκωση και τελικά νέκρωση είναι ο αληθινός εχθρός. Γιατί ο πρώτος σε κάνει να συντάσσεσαι με τη Ζωή, ενώ ο δεύτερος σε οδηγεί στο Θάνατο. Αρκεί να χρησιμοποιείς δημιουργικά τα όσα παράγονται μέσα σου.

Ο Υιός