ΠΟΛΙΤΕΙΑ 620d-621d

Από το πεδίο της Λήθης καθ' οδόν προς την ενσάρκωση

Αφού λοιπόν όλες οι ψυχές είχαν διαλέξει τον τρόπο ζωής τους, με την ίδια σειρά που τους είχε δώσει ο κλήρος, πήγαιναν μπροστά στη Λάχεση. Εκείνη έδινε στην καθεμιά τον δαίμονα που διάλεξε, για να την προστατεύει στη ζωή της και να εποπτεύει στην εκτέλεση των υποχρεώσεων που διάλεξε κάθε ψυχή. Αυτός ο δαίμονας, οδηγούσε αρχικά την ψυχή στην Κλωθώ, κάτω ακριβώς από το χέρι της και στο στριφογύρισμα του αδραχτιού, για να επικυρώσει έτσι τη μοίρα που διάλεξε η ψυχή΄ μετά την επαφή με το αδράχτι έφερνε την ψυχή εκεί που έγνεθε η Άτροπος, κάνοντας έτσι αμετάκλητα όσα είχαν κλωστεί, κι από κει, χωρίς να γυρίσουν πίσω, πήγαιναν και περνούσαν κάτω από τον θρόνο της Ανάγκης κι έβγαιναν από την άλλη μεριά. Όταν πέρασαν και οι υπόλοιποι ξεκίνησαν όλοι μαζί προς το πεδίο της Λήθης, μέσα από φοβερή και αποπνικτική ζέστη. Γιατί αυτό το πεδίο ήταν εντελώς χέρσο από δέντρα και απ' όσα βλαστάνει η γη. Αφού έφτασε το βράδυ, κατασκήνωσαν κοντά στον ποταμό Αμέλητα, που το νερό του κανένα αγγείο δεν μπορεί να κρατήσει. Κάθε ψυχή, λοιπόν, ήταν αναγκασμένη να πιεί ορισμένη ποσότητα από το νερό αυτό, αλλά όσοι δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν από τη φρόνηση έπιναν περισσότερο από το καθορισμένο΄ όποιος όμως κάθε φορά έπινε περισσότερο, λησμονούσε τα πάντα. Όταν κοιμήθηκαν πια κι ήρθαν μεσάνυχτα, ακούστηκε βροντή κι έγινε σεισμός, και ξαφνικά από το σημείο που βρίσκονταν τινάχτηκαν προς τα πάνω στον κόσμο της γένεσης, σαν διάττοντα αστέρια. Εκείνον δεν τον άφησαν να πιεί νερό΄ όμως από πού και πώς έφτασε στο σώμα του δεν γνώριζε, αλλά ξαφνικά το πρωί, σαν άνοιξε τα μάτια του, είδε τον εαυτό του ξαπλωμένο πάνω στην πυρά.

Έτσι λοιπόν, Γλαύκωνα, διασώθηκε ο μύθος και δεν χάθηκε΄ και θα μπορέσει κι εμάς να σώσει, αν τον πιστέψουμε, και έτσι και το ποτάμι της Λήθης καλά θα το διαβούμε και την ψυχή μας δεν θα μιάνουμε. Αν λοιπόν πειστούμε στα λεγόμενά μου και θεωρήσουμε την ψυχή αθάνατη και δυνατή ν' αντέχει όλα τα κακά και τα καλά, θ' ακολουθούμε πάντοτε την προς τα πάνω οδό, και με κάθε τρόπο θα κάνουμε τα έργα μας με δικαιοσύνη και σωφροσύνη΄ έτσι και με τον ίδιο τον εαυτό μας θα είμαστε φίλοι και με τους θεούς, και όσο μένουμε εδώ στη γη και όταν παίρνουμε τα έπαθλα της αρετής, σαν τους αθλητές στον νικητήριο γύρο, ώστε κι εδώ και στη χιλιόχρονη διαδρομή, που περιγράψαμε, να ευημερούμε.