5. Βλέπω την αύρα μου

 

31 Αυγούστου 2001.
Η επόμενη μέρα. Πάλι απόγευμα, στην ίδια βεράντα. Θέλω πολύ να δω την αύρα μου. Αρχίζω να συγκεντρώνομαι στην ανοιχτή παλάμη του δεξιού μου χεριού. Γύρω από τα δάχτυλα σχηματίζεται ένα διαφανές «κορδόνι». Μετά από ένα λεπτό, βλέπω το χρώμα που είναι ανοιχτό μπλε, γαλάζιο.

Διαβάζοντας λίγο αργότερα το βιβλίο του Michael Newton «Το Ταξίδι των Ψυχών», διαπιστώνω ότι, ως προς την ενεργειακή μου συχνότητα, ανήκω σε ένα μικρό ποσοστό ενσαρκωμένων ψυχών. Κρατάω την πληροφορία, για να ελέγχω την εγκυρότητά της κάθε τόσο στο μέλλον.

Ωστόσο, απαντιέται κάπως η απορία μου γιατί να έχω τόσο μεγάλη διαφορά στην αντίληψή μου για τον κόσμο και τη στάση της ζωής μου από την πλειοψηφία των ανθρώπων... Κάτι τέτοιες στιγμές η αλαζονεία καραδοκεί για να καταστρέψει το ταξίδι της εξέλιξης. Θα πέσω θύμα της πολλές φορές στο μέλλον, όπως και κάθε ψυχή που βιάζεται να μεγαλώσει πριν την ώρα της, ιδιαίτερα όταν αρχίζει να αχνοφέγγει ο «τερματισμός» των ενσαρκώσεων στη γη και η ψυχική κόπωση που έχει συσσωρευτεί είναι μεγάλη. 

Αρχίζει να επανέρχεται η μνήμη μου, ανακαλώντας  όλες εκείνες τις αισθήσεις που είχα παλιά για άλλες ζωές που έζησα σε άλλους τόπους πάνω στη Γη. Αυτό που μου ενεργοποιούσε τη μνήμη ήταν πρώτα απ' όλα συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά και μυρωδιές, αισθήσεις, ατμόσφαιρες, αρνητικά και θετικά συναισθήματα.

Όπως και σε μία ζωή, όταν έχεις πολύχρονη εμπειρία πάνω σε ένα θέμα, η γνώση συσσωρεύεται και αποκτάς ελευθερία και άνεση στη συγκεκριμένη εργασία. Έτσι γίνεται με το σύνολο των ζωών. Ζώντας πολλές ζωές πάνω στη Γη, συσσωρεύουμε τη γνώση για την ίδια τη ζωή, μέχρι κάποτε να αποκτήσουμε πραγματική ελευθερία και άνεση εσωτερικά και τότε η ευτυχία εγκαθίσταται μόνιμα μέσα μας. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, περνάμε μέσα από τη δύσκολη ατραπό της αυτογνωσίας, της οποίας το πρώτο βήμα είναι να δούμε τον εαυτό μας όπως ακριβώς είναι, χωρίς ωραιοποιήσεις. Μια επίπονη διαδικασία, με πολλές ματαιώσεις, πολλά γκρεμίσματα και ξαναχτισίματα, μέχρι να γίνουμε ανάλαφροι, δηλαδή μέχρι να νικήσουμε τον φόβο και την ανασφάλεια.

Αρχίζω να βιώνω ότι ο παράδεισος υπάρχει πάνω στη Γη όταν υπάρχει μέσα μου, άσχετα από το εξωτερικό περιβάλλον.