6. Αλήθειες φανερώνονται η μία μετά την άλλη

 

Προσπαθώ να δω την αύρα μου στον καθρέφτη. Καθώς συγκεντρώνομαι, σβήνει εντελώς η όψη μου και μαυρίζει, σα να δημιουργείται μία τρύπα εκεί που είναι το πρόσωπό μου, όπως είναι το αρνητικό της φωτογραφίας. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που βλέπω την αύρα ενός ανθρώπου: σβήνει δηλαδή, η μορφή, χάνονται τα χαρακτηριστικά, κι αναδύεται το Φως από τα εσωτερικά, αόρατα πεδία. Όχι, δεν ανησυχώ καθόλου και φυσικά δεν φοβάμαι. Αρχίζει να διαχέεται φως από την πίσω πλευρά του κεφαλιού μου. Είναι λευκόχρυσο φως. Σα να υπάρχει ένας ήλιος πίσω απ' το κεφάλι μου. Μου περνάει η σκέψη ότι έτσι είναι τα φωτοστέφανα. Τη διώχνω αμέσως. «Δεν μπορεί να είναι αλήθεια», σκέφτομαι. Μέσα μου, όμως, γνωρίζω ότι τις στιγμές που βλέπω την αύρα έχω ήδη περάσει εσωτερικά σε υψηλότερη δόνηση.

Το γεγονός ότι κάθε φορά που βλέπω την αύρα κάποιου ανθρώπου, η μορφή του σβήνει και φαίνεται σαν μια σκιά, μου φέρνει στο νου τον Πλάτωνα, ο οποίος, στην «Πολιτεία», αναφέρει τους ανθρώπους ως σκιές. Όσο περνάει ο καιρός, διαρκώς ανακαλύπτω ότι ο Πλάτων κυριολεκτούσε και ότι, προφανώς, κι εκείνος, όπως και ο Σωκράτης, έβλεπαν ή ένιωθαν την αύρα. Το θέατρο Σκιών σε χώρες της Ανατολής, όπως Κίνα, Ιαπωνία, Βιρμανία και αλλού, όπως και στην Ελλάδα, γεννήθηκε από αυτή την υπαρξιακή σκέψη, ότι δηλαδή, στην πραγματικότητα, είμαστε σκιές που καλυπτόμαστε από Φως. Γι' αυτό και το θέατρο Σκιών είναι τόσο αγαπητό στους ανθρώπους, επειδή μας θυμίζει αυτή την αλήθεια.


Η Τέχνη μού φέρνει κι άλλες αντιστοιχίες στο νου. Το κοστούμι του Αρλεκίνου της Commedia dell' Arte, μού θυμίζει το σκίτσο του αστρικού σώματος του ανθρώπου (του σώματος των συναισθημάτων) που είχα δει στο βιβλίο της Barbara Ann Brennan "Hands of light" (Χέρια όλο Φως, σκίτσα Joseph A. Smith).


Γι' αυτό έχει παραμείνει αυτό το κοστούμι από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα αναλλοίωτο, γιατί είναι αυτό που ονομάζουμε αρχετυπικό. Ποιο παιδάκι δεν έχει παίξει, γελάσει, δακρύσει με τον αγαπημένο κλόουν;
Τελικά, είναι τόσο κυριολεκτική η έμπνευση για τη στολή του, που δεν είναι παρά η αποτύπωση του αστρικού σώματος, του τμήματος δηλαδή της αύρας που δείχνει όλα μας τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις και τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μας.

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι βλέπαμε την αύρα. Θα ξέραμε την αλήθεια του καθενός μας ανά πάσα στιγμή! Θα αποκαλύπτονταν τα ψέματα σ' έναν κόσμο που δεν θα είχε θέση πια η πονηριά, παρά μόνο η κρυστάλλινη διαύγεια του εαυτού μας. Και το πιο σημαντικό, θα βλέπαμε πιθανές μελλοντικές ασθένειες στο σώμα μας πριν αυτές εκδηλωθούν κι έτσι θα ενισχύαμε το όργανο που επρόκειτο να νοσήσει ώστε να αποφύγουμε την ασθένεια.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν!...

 
Λόμπσανγκ Ράμπα...*