24. Τα ουράνια τόξα που ταξιδεύουν
με την ταχύτητα του φωτός




 Πίσω στην Αθήνα. Η φίλη συγκεντρώνεται σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Γύρω από το κεφάλι της βλέπω λευκόχρυσο φως και από το σημείο ανάμεσα στα μάτια της φεύγουν ρυθμικά, το ένα μετά το άλλο, μικρά ουράνια τόξα, έτσι όπως είναι ζωγραφισμένα. Σε απόσταση ενός μέτρου περίπου από το μέτωπό της, τα ουράνια τόξα εξαφανίζονται, σαν τα λευκόχρυσα σφαιρίδια που αποτύπωσα στο κεφάλαιο 20. Και πάλι μου φαίνεται φυσικό να δίνουν την εντύπωση ότι εξαφανίζονται, διότι τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός.

Είναι σαφές μέσα μου, ότι τα μικρά ουράνια τόξα φτάνουν σχεδόν αμέσως στον προορισμό τους. Μόνο με το εσωτερικό μας μάτι μπορούμε να δούμε το «ταξίδι» αυτό. ΄Οσο γρήγορα ταξιδεύει σήμερα το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο με προοπτική να φτάσει την ταχύτητα της αυτοματοποίησης, έτσι ταξιδεύουν και οι σκέψεις μας με την ταχύτητα του φωτός. Αμέσως μόλις κάνουμε μια σκέψη, αυτή έχει ήδη φτάσει στον προορισμό της μέσα στο χωροχρόνο. Έτσι μπορούμε να διαμορφώσουμε το μέλλον μας, εκπέμποντας αρχικά, με τη νοητική μας ενέργεια, τις επιθυμίες μας.

Φαντάζομαι όλες τις σκέψεις μαζί για έναν καλύτερο κόσμο, να εκπέμπονται από ανθρώπους που έχουν μεταστραφεί συνειδησιακά κι ακολουθούν το δρόμο της αυτογνωσίας, να δημιουργούν ένα ευοίωνο και φωτεινό μέλλον για τον πλανήτη μας. Εκπέμπω αυτή την ευχή για να συναντηθεί με όλες τις αντίστοιχες ευχές όλων εκείνων των ανθρώπων που εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος. Οραματίζομαι την ευχή μου, τη βούλησή μου για ένα φωτεινό ανθρώπινο μέλλον, να συναντιέται με ένα μεγάλο ποτάμι αντίστοιχων ευχών που θα συμπαρασύρει εσωτερικά ολόκληρη την ανθρωπότητα προς το Φως. Διαβάζω στο βιβλίο «Σύγχρονες επιστολές των Διδασκάλων της Σοφίας» (μέρος δεύτερο), για την έννοια των εγρηγορότων και νιώθω πως υπάρχει ελπίδα σ' αυτόν τον κόσμο.
 
Η Μεταφυσική στον Κ.Π. Καβάφη...*