35. Οι αιθερικές μορφές και η πορφύρα

 



17 Φεβρουαρίου 2002. Κουβεντιάζουμε με τη φίλη. Καθώς την κοιτάζω, βλέπω ότι δεξιά της υπάρχει μία μορφή από χρυσαφί φως. Αρχικά η μορφή θυμίζει Αιγύπτιο Φαραώ (πάνω αριστερά), μετά γίνεται αρχαίος Έλληνας (πάνω δεξιά). Συγκεντρώνομαι συνεχώς βαθύτερα. Το φωτεινό αυτό περίγραμμα παίρνει τη μορφή Ρώσου ή Λιβανέζου μοναχού (κάτω αριστερά) κι ύστερα τη μορφή κόμπρας (κάτω δεξιά). Δεν φοβάμαι καθόλου. Σκέφτομαι σαφώς ότι η κόμπρα είναι σύμβολο. Άλλωστε και όλες οι άλλες μορφές σύμβολα είναι. Ο Δάσκαλος αυτο-περιορίζεται σε αιθερικές μορφές για να γίνει αναγνωρίσιμος από μένα τη συγκεκριμένη στιγμή.

Ο Δάσκαλος Aivanhov αναφέρει στο βιβλίο «Νέο Φως στα Ευαγγέλια» ότι οι απεικονίσεις του φιδιού έχουν ιδιαίτερο συμβολισμό και είναι τρεις: η ευθεία, η ελικοειδής και ο κύκλος, όπου πλέον το φίδι δαγκώνει την ουρά του. Η ακολουθία αυτή αφορά έναν ουσιαστικό συμβολισμό. Λέει ο Aivanhov ότι «ο όφις (...) αρχικά σέρνεται στη γη. Στη συνέχεια ορθώνεται προς τα πάνω, παίρνει ένα σχήμα ανερχόμενης σπείρας κι είναι η σπονδυλική στήλη. Τέλος πρέπει να ενώσει τα δύο του άκρα, το κεφάλι και την ουρά του για να κάνει τον κύκλο, να μπει δηλαδή στις αρμονικές, συμμετρικές και δημιουργικές κινήσεις της αιωνιότητας. Τότε όλες οι εκπορεύσεις, όλες οι ενέργειες κατανέμονται, οργανώνονται και δεν υπάρχουν πια διαμάχες ούτε δυσαρμονίες ανάμεσά τους. Όλα τα σημεία της περιφέρειας που βρίσκονται σε ίση απόσταση από το κέντρο παράγουν εξαίσιες εκπομπές κυμάτων».

Από την κορυφή του κεφαλιού της φίλης βγαίνουν αιθερικά κογχύλια ριγωτά, που έχουν χρώμα μωβ και μπλε. Διαβάζω στο βιβλίο «Σκεπτομορφές» του Λίντμπιτερ και της Μπεζάντ, ότι όταν είχαν δει το αιθερικό αυτό σχήμα, έβγαινε από την κορυφή του κεφαλιού ενός ανθρώπου που διαλογιζόταν και συγκεκριμένα που έστελνε αγάπη σε όλο τον κόσμο. Παραθέτω επίσης την εικόνα όπως την κατέγραψαν.

Τα χρώματα είναι διαφορετικά, αλλά φαίνεται ότι και αυτό το κογχύλι είναι σύμβολο. Αυτό που βλέπω στην κορυφή του κεφαλιού της φίλης, έχει το σχήμα του κογχυλιού που ονομάζεται πορφύρα. Από αυτό έβγαζαν την χρωστική ουσία που έβαφαν τα υφάσματα στην αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη και στο Βυζάντιο.

Η πορφύρα, όταν πρωτοβγαίνει από το κογχύλι, έχει χρώμα κίτρινο. Μετά, αν εκτεθεί στο φως του ήλιου, γίνεται διαδοχικά από κίτρινο πράσινο, μετά κυανούν, και τέλος βαθύ κόκκινο με ιώδεις αποχρώσεις. Αυτά τα χρώματα παίρνει διαδοχικά και η ψυχή κατά τη διάρκεια του μεγάλου της γήινου ταξιδιού, μέσα στις πολλές ενσαρκώσεις της. Το κογχύλι, λοιπόν, συμβολίζει τον μετασχηματισμό των ανθρώπων σε Δασκάλους. Είναι το σύμβολο του πλήρους κύκλου ζωών πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη. Σκέφτομαι ότι αυτή τη γνώση πρέπει να κατείχαν οι άνθρωποι από πολύ παλιά και η οποία πέρασε και στην αρχαία Ελλάδα, όπου έβαφαν τα ρούχα τους πορφυρά, συμβολίζοντας έτσι το πορφυρό φως στο οποίο όδευε η ψυχή για την τελείωσή της.
 
VII Ομιλίες προς τους Νεκρούς, Καρλ Γιουνγκ...*