40. Βλέπω τους οδηγούς μας

 



21 Μαΐου 2002, Κωνσταντίνου και Ελένης. Η χορωδία ενός Ωδείου παρουσιάζει ένα πρόγραμμα τραγουδιών, με θέμα τα πάθη του Χριστού. Οι τραγουδιστές, ο πιανίστας και ο διευθυντής της χορωδίας μόλις έχουν πάρει τις θέσεις τους πάνω στη σκηνή. Αρχίζουν να τραγουδούν. Δίπλα στον καθένα βλέπω μία μορφή από φως. Είναι οι οδηγοί τους. Ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Η εικόνα των ανθρώπων με τους οδηγούς τους με γεμίζει αισιοδοξία, σιγουριά πως όλα πηγαίνουν και θα πάνε καλά. Η αγωνία, το τρακ των καλλιτεχνών πριν από την παράσταση, απορροφάται από τις φωτεινές οντότητες που με ακλόνητη σταθερότητα στέκονται δίπλα στον κάθε έναν και δίνουν τη φόρτιση-δύναμη, την ενέργεια που χρειάζεται για να ανταπεξέλθουν σε μία παράσταση. Η αγωνία εμποδίζει την ενέργεια να ρέει ώστε να παραχθεί το έργο και οι οδηγοί την αποκαθιστούν «εμψυχώνοντάς» τους. Όποιος είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τον Εαυτό του, μέρος του οποίου είναι ο οδηγός του, φτάνει στην τέλεια απόδοση.

Μου γεννιέται το ερώτημα πως είμαι τόσο σίγουρη ότι αυτοί είναι οι οδηγοί και δεν είναι τα αιθερικά σώματα των καλλιτεχνών. ΄Εχω ήδη περιγράψει τα αιθερικά σώματα των ανθρώπων. Το χαρακτηριστικό των αιθερικών σωμάτων είναι ότι μπαίνουν και βγαίνουν στο υλικό σώμα και δεν στέκονται σταθερά δίπλα του, όπως συμβαίνει με τους οδηγούς. Η άλλη διαφορά είναι ότι τα σώματα των οδηγών είναι πολύ φωτεινά και παρουσιάζονται με ένα κιτρινωπό φως όπως είναι ζωγραφισμένα, ενώ τα αιθερικά σώματα των περισσότερων ανθρώπων φαίνονται σαν γκρίζο σύννεφο. Σε κάποιους άλλους, που είναι αγνοί ψυχικά άνθρωποι, το αιθερικό τους είναι το ίδιο καθαρό με το φωτεινό σώμα των δασκάλων. Και σε αυτή την περίπτωση η διαφορά είναι ότι το αιθερικό μπαίνει στο υλικό σώμα, ή δεν το αποχωρίζεται εντελώς, ή το κάνει σπανιότατα. Κατοικεί, θα λέγαμε, ευχάριστα μέσα στο υλικό σώμα, γιατί τρέφεται από όλες εκείνες τις θετικές ποιότητες που προάγουν το Φως.

Κάθε στιγμή, σε οποιαδήποτε προσπάθεια του ανθρώπου, ο οδηγός του, το Φως, στέκεται πλάι του και του δίνει τη δύναμη να ανταπεξέρχεται στο έργο του. Σκέφτομαι τους ηθοποιούς στο θέατρο. Ο οδηγός τους είναι πάντοτε στο πλάι τους. Πόσο μάλλον σε ακόμη πιο οριακές στιγμές, όπως είναι μια εγχείρηση, από την οποία εξαρτάται η επιβίωση του υλικού μας σώματος.