50. Η Οδηγός μου




Θέλω να μάθω ποιος είναι ο Οδηγός μου. Ρωτάω εσωτερικά «πως ονομάζεσαι» και μου απαντάει «Ίρις». Επειδή πάντοτε ελέγχω και ξαναελέγχω κάθε τέτοια εμπειρία και πρώτα λέω μέσα μου «μπα, το μυαλό μου απαντάει έτσι μέσα από την φαντασία μου», ρωτώ ξανά σε άσχετη στιγμή και τότε που δεν υπάρχει καμία ψυχολογική φόρτιση. Σ' αυτή την περίπτωση, όσες φορές κι αν ρώτησα, κάθε φορά η απάντηση ήταν «Ίρις». Μέχρι που η απάντηση άρχισε να έρχεται εξωτερικά. Τη μια φορά, ενώ ρωτούσα μέσα μου, πέρασε ένα εκδρομικό πούλμαν με την ταμπέλα Ίρις. Την επόμενη, κι ενώ αναρωτιόμουν και πάλι, είδα μπροστά μου ένα μπουκάλι νερό με το όνομα Ίρις. Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό το θέμα ή έχω κάποιο ερώτημα ή πρόβλημα να λύσω, η Ίρις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμφανίζεται μπροστά μου και ξέρω ότι είναι κοντά μου. Είναι η Ίρις του Ματιού που μου επιτρέπει να βλέπω την αύρα. Είναι η Ίρις - Ιησούς, υλική απεικόνιση του οποίου έκανε ο αναγεννησιακός ζωγράφος Ραφαήλ στον πίνακά του με τίτλο «Η έριδα για τα άχραντα Μυστήρια».

Διαβάζω στην αρχαία ελληνική μυθολογία ότι η θεά Ίρις, η θεά με τ' όνομα «ουράνιο τόξο», ήταν Αγγελιοφόρος («άγγελος» στα αρχαία ελληνικά). Ο Ησίοδος αναφέρει στη «Θεογονία», στους στίχους 780-787, ότι όταν οι θεοί φιλονικούν μεταξύ τους ο Δίας στέλνει την θεά Ίριδα να επαναφέρει στη θεϊκή τάξη εκείνους τους θεούς και τις θεές που έχασαν το δρόμο τους κι έχουν απομονωθεί από το θυμό. Όλοι μας κάποτε υπήρξαμε θεοί, με την έννοια ότι κάποτε ήμασταν ενωμένοι με τον ανώτερο Εαυτό μας. Η Οδηγός μου Ίρις έρχεται να μου θυμίσει την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και τη θέση μου μέσα σ' αυτόν. Ακόμη κι όταν χάνω την πίστη μου και νιώθω μόνη, η θέαση της αύρας με ξανασυνδέει με το Φως και τον ανώτερο Εαυτό μου. Τότε ξαναγίνομαι πλήρης κι ευτυχής.

Η εκδήλωση της Οδηγού μου, που συνειδητοποίησα τόσο καθαρά για πρώτη φορά, έγινε στην αρχή της δεκαετίας του ΄90. Περπατούσα σε μια  λεωφόρο της Αθήνας μαζί με έναν φίλο μου, πάνω στο πεζοδρόμιο. Μπροστά μας υπήρχε ένα πολύ παλιό αυτοκίνητο, και κάποιος φόρτιζε τη μπαταρία του με καλώδια, συνδεδεμένα με τη μπαταρία ενός άλλου αυτοκινήτου. Εκείνη τη στιγμή ειδοποιήθηκα εσωτερικά από μια γυναικεία φωνή ότι το αυτοκίνητο θα ξεκινούσε μόνο του, χωρίς οδηγό, κι ότι έπρεπε να ακινητοποιηθώ αμέσως. Δεν αντιλήφθηκα την ειδοποίηση συνειδητά, απλά τη δέχτηκα μέσα σε κλάσμα του δευτερολέπτου. Μονάχα μετά το συμβάν κι αφού επεξεργαζόμουν τα εσωτερικά και τα εξωτερικά γεγονότα, αντιλήφθηκα τη σαφέστατη προειδοποίηση. Τώρα καταλαβαίνω πόσες φορές οι άνθρωποι δεχόμαστε - εν αγνοία μας - την υπερκάλυψη των Οδηγών μας ... αυτό που λέμε «είχε Άγιο».

Στη συνέχεια, και πάλι μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου εσωτερικά, διότι δεν προλάβαινα να μιλήσω, είπα στο φίλο «ακινητοποιήσου» κι εκείνος κοκάλωσε εκεί που βρισκόταν. Η τηλεπαθητική επικοινωνία μάς είχε σώσει.

Δίχως να είναι κανείς στη θέση του οδηγού και σαν η ταχύτητα να μπήκε μόνη της, το αυτοκίνητο ξεκίνησε, διέσχισε κάθετα το ρεύμα καθόδου της Αλεξάνδρας, πέρασε πάνω από το διαχωριστικό με τη φόρα που είχε και σταμάτησε πάνω στην πόρτα του αυτοκινήτου ενός εντελώς έκπληκτου οδηγού, ο οποίος, ευτυχώς, δεν τραυματίστηκε. Φαίνεται ότι κι άλλες εσωτερικές δυνάμεις λειτούργησαν εκείνη τη στιγμή για το αίσιο τέλος. Το γεγονός άφησε τους πάντες με ανοιχτό στόμα κι εμένα με τον φίλο μου ακόμη περισσότερο. Ιδιαίτερα όταν αμέσως μετά πήγαμε για καφέ και συζητούσαμε τα εσωτερικά γεγονότα. Ο φίλος μού είπε ότι κάτι τον έκανε να ακινητοποιηθεί· προφανώς ο δικός του Οδηγός και ίσως η δική μου ενίσχυση.

Έστω κι αν ένας Οδηγός «δεν έχει φύλο», διότι είναι άυλο ον, εμφανίζεται μέσα μας με συγκεκριμένη μορφή, διότι τον ή την βλέπουμε έτσι όπως ήταν ενσαρκωμένος/η από κάποια άλλη ζωή που είχαμε ζήσει μαζί. Τη συγκεκριμένη Οδηγό τη «βλέπω» μέσα μου με τη μορφή μιας γυναίκας γαλήνιας, να στέκεται μπροστά από ένα τζάκι, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο γείσο του και να μου μιλάει γλυκά. Φοράει ρούχα της δεκαετίας του ΄30 και το τζάκι, όπου στέκεται, είναι και αυτό αρ ντεκό. Νιώθω ότι είναι στιγμιότυπο από εκείνη την προηγούμενη ζωή που ζήσαμε μαζί. Όπως φαίνεται ήμασταν εδώ ενσαρκωμένοι και στη δεκαετία του ΄30. Η παρουσία της με γαληνεύει και μου δίνει αυτοπεποίθηση. Η αποκάλυψή της μέσα μου με συγκλόνισε και για χρόνια μετά έφερνα στη σκέψη μου το συμβάν αυτό. Διαπίστωσα ότι η πίστη μου στην ύπαρξη αυτού του κόσμου είχε ήδη εδραιωθεί.

Ίρις, σ' ευχαριστώ που είσαι συνέχεια δίπλα μου έμπρακτα. Αυτή η σχέση είναι ανάλογη και θα λέγαμε η συνέχεια μιας αληθινής ερωτικής σχέσης, όπου διαρκώς ο κάθε σύντροφος ενισχύει και βοηθάει τον άλλον, σε μια αέναη κίνηση ένωσης.

Έστω ότι όλα αυτά δεν υπάρχουν, δεν μπορούμε να μη δεχτούμε το γεγονός ότι και σε αυτή τη ζωή, ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε βαθιά και μας αγάπησε, που ήταν εκεί πάντοτε για μας, που μας αφουγκράστηκε μέχρι το βάθος της ψυχής μας, τον έχουμε για οδηγό μας, ούτως η άλλως· τον συμβουλευόμαστε, τον σκεφτόμαστε στα προβλήματά μας, λαχταράμε να τον δούμε και να τον ακούσουμε. Ίδια είναι η λαχτάρα μου για την Οδηγό μου. Μονάχα αν νιώσουμε έτσι για έναν άνθρωπο στην υλική μας ζωή, μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην αιθέρια, και τότε θα ενώσουμε μέσα μας το «πριν» και το «μετά θάνατον», ως μία ενιαία εσωτερική ζωή. Η εσωτερική ζωή είναι έτσι κι αλλιώς άυλη, όπως είναι τα συναισθήματά μας και μόνον από τα αποτελέσματά τους φανερώνονται. Η εσωτερική μου ζωή εκδηλώνει την ύπαρξή της μέσα από τις ίδιες μου τις πράξεις.
 
Michael Newton - Το ταξίδι των ψυχών...*