46. Όταν ανοίγουμε τους εαυτούς μας στο Φως
διευρύνονται όλες οι αισθήσεις μας

 


11 Ιουλίου 2002. Βρισκόμαστε στο εξοχικό σπίτι. Ξαφνικά ο χώρος ευωδιάζει και πάλι λιβάνι. Ξέρω πια ότι αυτή η εμπειρία είναι ένας χαιρετισμός Εκείνου, μια υπενθύμιση της Ύπαρξής Του. Σκέφτομαι ότι όταν διευρύνεται η συνειδητότητά μας αυτό συνεπάγεται και τη διεύρυνση όλων μας των αισθήσεων. Λίγους μήνες αργότερα είμαι μόνη στο σπίτι και μου έρχεται πάλι αυτή η ίδια ευωδιά. Συγκινούμαι. Πολλές φορές στο μέλλον θα μας χαιρετίσει με αυτόν τον τρόπο Εκείνος.

Στέλνω ταχυδρομικά στην αγαπημένη μου ζωγράφο ένα αντίγραφο από «Το ημερολόγιο των χρωμάτων» που έχω γράψει. Έχει αναλάβει να αποτυπώσει ζωγραφικά την αύρα. Μου λέει ότι μόλις το άνοιξε την κατέκλυσε μια ευωδιά από λιβάνι. Σκέφτομαι ότι ήταν ένα μήνυμα των Δασκάλων που μας παρακολουθούν και συμπαραστέκονται στις προσπάθειές μας.

Διαβάζω το βιβλίο της φίλης «Η Μεταφυσική στον Κ. Π. Καβάφη». Εστιάζω το βλέμμα μου στους τυπογραφικούς χαρακτήρες των γραμμάτων για να δω το φως που εκπέμπει το συγκεκριμένο κείμενο. Ξαφνικά τα γράμματα μετατρέπονται σε μία γραφή και μία γλώσσα παντελώς άγνωστη σε μένα. Κάθομαι με μολύβι και γράφω από πάνω ακριβώς ό,τι βλέπω. Υπάρχουν και πολλά σημεία στίξης, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνονται, τα οποία σημειώνω επακριβώς. Ύστερα από λίγο καιρό και μετά από έρευνα, ανακαλύπτουμε ότι αυτό που βλέπω είναι Αραμαϊκά, δηλαδή η αρχαία εβραϊκή γλώσσα, στην οποία μάλιστα είχε γράψει το Ευαγγέλιό του ο Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Στην εικόνα έχουμε αποτυπώσει την αύρα, ακριβώς όπως εμφανίζεται γύρω από τα γράμματα, σε ένα από τα ποιήματα του Καβάφη.

Ο χώρος, όποτε συνδέομαι με το Φως για να δω κάτι νέο για μένα, γεμίζει μωβ Φως.