47. Τα ... φαντασματάκια




Σεπτέμβρης 2002. Είμαι στην παραλία. Έχω αφαιρεθεί και χαζεύω τον κόσμο. Βλέπω το αιθερικό σώμα δύο εξαϋλωμένων ανθρώπων νεαρής ηλικίας, που δηλώνεται με το περίγραμμα της μορφής που κάποτε υπήρξαν, να παίζουν με μία μπάλα πάνω στην άμμο. Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ψυχές πολύ νέες, που μετά την εξαΰλωσή τους δεν απομακρύνονται από το γήινο πεδίο, γιατί δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τι τους συμβαίνει και οι Οδηγοί τους, τους επιτρέπουν να παραμένουν για λίγο, όσο χρειάζονται, σ' αυτό το πεδίο. Βλέπω αυτό που λέει ο κόσμος «φαντάσματα». Τα συγκεκριμένα είναι πολύ χαρούμενα. Παίζουν και γελούν. Πολλές φορές έχω δει και σε άλλους κοινόχρηστους χώρους, όπως καφέ, μπαρ, να κάθονται και να «πίνουν αιθερικό ποτό» σε «αιθερικά ποτήρια», που εμφανίζονται και αυτά με την μορφή άσπρου-γκρι σύννεφου.

Εάν βλέπαμε την αύρα, θα διαπιστώναμε την ταυτόχρονη ύπαρξη πολλών κόσμων. Προς το παρόν αυτό έχει αποδειχτεί από τη Φυσική επιστήμη, κι έτσι οι άνθρωποι έχουμε αρχίσει να το προσεγγίζουμε νοητικά. Εάν ανοιγόμασταν στο Φως, θα βλέπαμε ταυτόχρονα τους κόσμους, κάτι που για την ώρα, όμως, φαίνεται ότι δεν εξυπηρετεί την ανάπτυξη του μέσου ανθρώπου. Φανταστείτε να βλέπατε και τα «φαντασματάκια», και τους στροβιλισμούς, και την αύρα του κάθε ανθρώπου μαζί. Προσωπικά, ποτέ δεν τα έχω δει ταυτόχρονα. Νιώθω ότι αν συνέβαινε αυτό, θα βίωνα περίπου την εξαΰλωση, ή θα είχα πράγματι εξαϋλωθεί.

 
Disneyland Φωταγωγημένη...*