6. Βλέπω μάτια, μάτια ζεστά ...

 

Όλα γίνονται τέλεια με τα χέρια ... μα το μυαλό και οι αισθήσεις διαρκώς ταξιδεύουν, ευτυχώς. Κι εγώ, τις ώρες που όλα μοιάζουν τόσο γήινα, μεταφέρομαι σε κόσμους άλλους, με άλλα χρώματα, σκούρο γαλάζιο οι αποχρώσεις του και η διάθεση ανάλαφρη χωρίς την αίσθηση του χρόνου του ανύπαρκτου!

Και χάνομαι και βλέπω μάτια, μάτια ζεστά πολύ ανθρώπινα και είμαι σίγουρη για παρουσίες σε απόσταση αναπνοής!

Έτσι, έχω κουράγιο γιατί γνωρίζω πως κανένας δεν χάθηκε, πως «τίποτα δεν πάει χαμένο». Και συνεχίζω, δεν ανυπομονώ, δεν τρέχω, δεν αφήνομαι ... είμαι σε όλα χωρίς να είμαι πουθενά όλη ...

Θυμάμαι Εκείνον ... θυμάμαι εσένα ... θυμάμαι τις άπειρες ζωές των αγώνων μου. Και λυπάμαι ... μελαγχολώ, ψάχνω αιτίες και ενοχές του παρελθόντος ... ποια τα χρέη μου; πού έχω φθάσει; Ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν κουραστώ είμαι γεμάτη από αίσθηση, περιέργεια, ανυπομονησία ... Ποια είμαι; πού πάω; γιατί διαρκώς κινούμαι;

Μυρίζω με λαχτάρα τη φύση και τα πλάσματά της και είμαι μέσα σ' όλα, είμαι απ' όλα, πρώτη φορά με συνείδηση ... πρώτη φορά χωρίς αμφιβολία! Μετά θα γίνω όλη αίσθηση!