7. Όλα τα έχω ξαναπεί,
όλα τα έχω ξανανιώσει

 

Όλα αλλάζουν, ακόμα και τα πιο μεγάλα μικραίνουν, όταν ο χρόνος συντελεί στην απομάκρυνσή τους.

Αυτό που μένει όμοιο είναι η μοναξιά της ψυχής, που από παιδί κουβάλαγα σαν γέρος με εμπειρίες ... Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να σου γεμίσει αυτό που υπάρχει μέσα σου από τη γέννησή σου ... Στιγμές δροσιάς η ταύτιση των απόψεων με κάποιους εκλεκτούς που συναντάς ... Λίγο κι αυτό, μη σου γίνει εθισμός και νομίσεις πως είναι εύκολη η ζωή ...

Απίστευτη ώρα γλυκιά, πριν πέσει η νύχτα ... μια ησυχία λες και όλοι έπαψαν να θορυβούν, μήπως χαλάσουν την ομορφιά που όλοι ψάχνουν, συνήθως με λάθος τρόπους ... Ακόμα και τα ζώα μου είναι τόσο ήσυχα, λες και διαλογίζονται. Έως πού να φτάνει άραγε το ένστικτό τους;

Νιώθω σ' αυτό το χώρο φιλοξενούμενη, πού βρίσκεται όμως ο ιδιοκτήτης; Κάνω ό,τι μπορώ να τον ευχαριστήσω ... πάλι όμως νομίζω δεν είναι αρκετά ... δεν ξέρω τι πίστωση χρόνου έχω ακόμα ... Θέλω όμως όταν βρεθώ απέναντί Του, να Τον κοιτάξω βαθιά στα μάτια, θέλω να μη φοβάμαι ούτε να ντρέπομαι, θέλω απλά να Του πω πως συντήρησα το «Σπίτι του» όσο πιο καλά μπορούσα. Κι αυτό όμως δεν μου φτάνει ... Τι άλλο θέλω;

Δεν είχα τίποτα διαφορετικό να σου πω ... απλά ήθελα να μιλήσω με μένα. Ό,τι κι αν σου γράφω δεν το πετάω πια, γιατί ξέρω πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλα είναι το ίδιο όμορφα όπως και άσχημα, αρκεί να φθάσεις στο πουθενά. Και σήμερα, φιλιά.