8. Ένα σώμα κουρέλι, δεν μπορεί να δει

   

Γύρισα πριν λίγο στη γωνιά που με παιδεύει ... στη γωνιά που αγαπώ ... στη γωνιά που μου λείπει γιατί με εμπνέει ...

Σε όλη τη διαδρομή, μια αυστηρή φωνή, «η φωνή μου» μου έλεγε πως δεν έχω δικαίωμα να κουράζω τόσο το σώμα και να νομίζω πως με ένα διήμερο ανάπαυλας καθάρισα. Μου έλεγε πως μ' αυτό τον τρόπο που ενεργώ δεν αφήνω χώρο για Κείνον ... για τη φωνή Του ... για την ένταση που θα χρειαστεί να αντέξω ακούγοντάς Τον!

Μου έλεγε, δεν είναι λύση να αποφεύγεις να βλέπεις το δρόμο Του, επειδή τρέχεις χωρίς νόημα και κρύβεσαι πίσω από ατέλειωτες κινήσεις, που σε λιώνουν. Κατάλαβα πως όταν η κούραση σε αποχαυνώνει δεν είναι δυνατόν ο Νους να συλλαμβάνει. Κατάλαβα πως δεν έχω δικαίωμα να νομίζω πως κάθε σημάδι είναι τυχαίο. Ένα σώμα που είναι κουρέλι, χρειάζεται χρόνο να επανέλθει για να δει ... να ακούσει ... να αντέξει ... δεν έχω δικαίωμα να αγνοώ κάτι που είναι το όχημα για μεγαλύτερα. Αυτό μου μήνυσε το σώμα μου και γω κατάλαβα πως κάπως έτσι σου δείχνει, όποιος σ' αγαπά, το «λάθος σου».

Το σώμα μου ανησυχεί, γιατί παίρνει σήμα απ' το μυαλό ... εγώ βρίσκομαι πάνω απ' αυτό. Εγώ δεν φοβάμαι ό,τι φοβάται ... εγώ είμαι εκεί που κανείς δεν φοβάται ούτε ανησυχεί ... Τo σώμα μου συχνά με προδίδει, η εσωτερική μου κατάσταση όμως, όταν μπορώ και εμβαθύνω, φορτίζεται λες από αόρατο φορτιστή και ξαφνικά επανακτώ τις δυνάμεις που με είχαν εγκαταλείψει ...